อาหาร

[ แลกไม้ฟืนทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เจ้านายมีแต้มสะสมหนึ่งร้อยแต้ม ต้องการแลกเปลี่ยนแต้มเป็นอาหารหรือสิ่งของในระบบหรือไม่ ]

[ ขอดูรายการสิ่งของที่สามารถแลกได้ตอนนี้หน่อย ] ถานเซียนเซียนไม่รู้ว่าแต้มที่มีจะสามารถแลกอะไรได้บ้างในระบบ

[ รายการสิ่งของทั้งหมดอยู่ในจอภาพแล้ว เชิญเลือก ]

ถานเซียนเซียนเลื่อนดูภาพสิ่งของมากมายอย่างช้า ๆ ระบบนี้มีตั้งแต่เมล็ดพันธุ์พืชไปจนถึงสิ่งของที่หาไม่ได้ในยุคโบราณนี้ด้วย น่าเสียดายที่ของพวกนั้นไม่จำเป็นสำหรับถานเซียนเซียนในตอนนี้และคงเพราะแต้มของนางยังน้อยอยู่ มูลค่าสิ่งของในระบบที่สามารถแลกได้จึงไม่สูงค่าอะไรมากนัก

[ แลกข้าวขาวสิบจิน ซาลาเปาไส้เนื้อยี่สิบลูก น้ำทิพย์บำรุงร่างกายสิบขวด ]

[ รับทราบ แต้มทั้งหมดหนึ่งร้อยแต้มถูกใช้หมดแล้ว เจ้านายกรุณาสะสมแต้มใหม่เพื่อสิทธิ์ในการแลกของจำเป็น ]

[ ขอบใจเจ้ามาก ]

ถานเซียนเซียนมองสิ่งของที่แลกด้วยแววตาเป็นประกายสมใจ น้ำทิพย์ถึงจะราคาแพงแต่เพราะนางรู้ดีว่าคนในครอบครัวอยู่ในภาวะขาดสารอาหารแล้ว ถ้าปล่อยให้พวกเขาเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงจะมีคนในครอบครัวนางล้มป่วย

หลังจากตรวจสอบของที่แลกซ้ำอีกครั้ง ถานเซียนเซียนก็เดินหาใบไม้ใหญ่มาปิดบังของมีค่าที่แลกมาอย่างมิดชิด ในช่วงแห้งแล้งแบบนี้หากใครรู้ว่าบ้านนางมีของดี ๆ กินคงไม่ดีแน่ ถานเซียนเซียนไม่ต้องการตกเป็นเป้าสายตาชาวบ้าน

สองเค่อต่อมา ถานเซียนเซียนที่แกล้งทำเป็นไปแลกอาหารไกลจากหมู่บ้านก็เข็นรถเข้ามาในลานบ้านพร้อมรอยยิ้ม นางไม่ได้พูดอะไรนอกจากรีบเข็นรถเข้าไปในบริเวณครัวแล้วจัดเก็บสิ่งของทุกอย่างเอาไว้อย่างมิดชิด

“เผาลูกสนเป็นยังไงบ้างเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนเดินมาถามลุงกับพ่อของนางหลังจากเดินไปดูน้องชายซึ่งกำลังกินลูกสนไปและเผาลูกสนไปพร้อมกัน

“เราเผาไปได้เกือบหมดแล้วล่ะลูก เย็นนี้พวกเราคงอิ่มท้องกันเสียที” ถานม่อจือหันไปยิ้มบอกลูกสาวของเขา ถึงแม้เขาจะสงสัยอยู่ว่าลูกไปแลกอาหารอะไรมาก็ตาม

“ใช่ ๆ ถ้ากินลูกสนเผาพวกนี้หมด พรุ่งนี้เรายังขึ้นเขาไปเก็บมาไว้ที่บ้านได้อีก” ถานจื่อยิ้มกว้างบอกหลานสาว พวกเขาเองก็เผาไปกินไปเช่นกัน รสชาติของลูกสนช่างหวานมันยิ่งกว่าการกินเปลือกไม้ไร้รสชาติหลายเท่านัก ทำเอาผู้ใหญ่อย่างเขากับน้องชายอดที่จะกินเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปด้วยไม่ได้

“ตกลงเจ้าค่ะท่านลุง รอพวกพี่ชายกลับมาก่อน คืนนี้เราจะได้กินข้าวให้อิ่มกันสักมื้อเสียทีนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนกลัวว่าถ้าบอกเรื่องอาหารที่แลกมาออกไป ลุงกับพ่อของนางอาจตกใจจนทำให้ชาวบ้านสงสัยได้ ถานเซียนเซียนจึงเลือกจะนำอาหารเหล่านั้นออกมาให้ทุกคนกินในช่วงค่ำแทน อย่างน้อยชาวบ้านพวกนั้นก็คงเข้าบ้านกันไปหมดแล้ว นี่สามารถป้องกันการสอดรู้สอดเห็นของพวกเขาได้ระดับหนึ่ง

“เจ้าไปช่วยน้องเจ้าเผาลูกสนเถอะ อีกไม่นานพวกพ่อก็จะเสร็จแล้ว” ถานม่อจือกลัวว่าลูกชายจะเอาแต่กินจนลูกสนหมดเสียก่อน

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านลุง” ถานเซียนเซียนย่อกายคำนับอย่างรู้ความ ถึงแม้ตระกูลถานจะเป็นเพียงชาวนายากจน แต่พวกเขากลับได้รับการสั่งสอนเรื่องมารยาทมาเป็นอย่างดีกันทุกคน

ท้องฟ้ายามเย็นพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงทุกที ถานจงหยางกับถานจงซิงซึ่งทำงานในเมืองกลับมาถึงบ้านก่อนฟ้ามืดพอดี ค่ำนี้ถานเซียนเซียนบอกให้ทุกคนรอในบ้าน ส่วนนางก็ออกมาจัดสำรับอาหารด้วยตัวเองแทนท่านป้ากับท่านแม่ นางกลัวว่าพอคนอื่นเห็นอาหารที่นางแลกมาแล้วจะตกใจเอาได้ ถานเซียนเซียนจึงเลือกที่จะจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว

“อ้าว พวกท่านยังไม่ตั้งสำรับเหรอขอรับ” ถานจงซิงอดถามไม่ได้เมื่อเห็นเพียงถ้วยใส่ก้อนกลมสีขาววางเอาไว้กลางโต๊ะอาหารเท่านั้น

“เซียนเซียนบอกว่าจะจัดการเองน่ะ นางให้พวกเรารออยู่ที่นี่” ถานจื่อบอกลูกชาย ถึงเขาจะสงสัยมากว่าหลานสาวจะทำอะไรให้กินกันแน่ แต่ในเมื่อนางมีวิธีทำให้ลูกสนแข็ง ๆ นำมากินได้อย่างเอร็ดอร่อยแล้ว เขาจึงเชื่อใจว่านางต้องไม่ทำให้ผิดหวัง

“พี่ใหญ่กับพี่รองมากินลูกสนพวกนี้สิขอรับ อร่อยมากเลยนะ ข้ากับทุกคนกินกันจนอิ่มมากแล้วขอรับ” ถานเหยาจื่อยกลูกสนสีขาวนวลขึ้นมายื่นส่งให้พี่ชายทั้งสอง

“หืม? ลูกสนแข็ง ๆ ทำไมมีสีขาวแบบนี้ล่ะ เจ้าทำยังไง” ถานจงหยางถามน้องเล็ก

“พี่สาวนำพวกมันไปเผาขอรับ พอไฟแรงได้ที่เปลือกของมันก็กระเทาะออกมาเอง ที่เหลือเราก็แค่เคาะเนื้อขาว ๆ นี่ออกมาใส่ถ้วยไว้ก็กินได้แล้วขอรับ อร่อยมากเลย พี่ชายรีบกินเร็วเข้า” ถานเหยาจื่อบอกพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กินอิ่มท้องขนาดนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ลูกสน แต่มันก็ทำให้เขาอิ่มได้

“อื้อ อร่อยมากจริง ๆ น้องสาวของพวกเราช่างคิดนัก พรุ่งนี้เราขึ้นเขาไปเก็บมาไว้เป็นเสบียงอีกดีไหม ข้ากลัวว่าชาวบ้านจะรู้วิธีกินแล้วไปแย่งพวกเราเก็บ” ถานจงซิงอดหวงของกินที่หามาอย่างยากลำบากพวกนี้ไม่ได้

“เฮ้อ เจ้าจะไปกังวลทำไมกัน พ่อว่าพวกเขาคงไม่รู้วิธีนำมันมากินหรอกน่า ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ปล่อยลูกสนเต็มล้นภูเขาแบบนั้นหรอก” ถานจื่อส่ายหัวกับความคิดของลูกชายคนรองของเขา

“ถ้าพวกเขารู้วิธีกินก็ไม่เป็นอะไร ยังไงลูกสนก็มีอยู่มากมาย ครอบครัวเราคงกินคนเดียวไม่หมดหรอกน่า” ถานฟานอดเห็นใจชาวบ้านในหมู่บ้านไม่ได้ อย่างน้อยในหมู่บ้านก็ยังมีคนให้พวกเขาหยิบยืมเงินในยามลำบาก พอเขามีของดี ๆ กิน เขาก็อยากให้คนเหล่านั้นได้อิ่มท้องบ้างเช่นเดียวกัน

“ท่านพ่อก็ใจดีเสียแบบนี้ ถ้าหากพวกเขาไปแย่งกันเก็บมาจริง ๆ บ้านเรายังจะมีอะไรกินอีกเล่าขอรับ” ถานม่อจือไม่เห็นด้วยกับความคิดพ่อของเขา หลายปีมานี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะช่วยกันทำงานมากแค่ไหน แต่หนี้ที่ติดค้างเอาไว้กลับไม่ได้ลดน้อยลงสักเท่าไหร่นัก ท่านพ่อของเขายังคิดว่าคนที่ให้ยืมเป็นคนดีเสียอีก

“น้องรองพูดถูกนะขอรับท่านพ่อ เรื่องนี้เป็นเซียนเซียนที่ค้นพบ อย่างไรก็ให้นางเป็นคนตัดสินใจจะดีกว่านะขอรับ” ถานจื่อไม่กล้าค้านพ่อของเขาเหมือนน้องชาย แต่เขาเองก็ไม่ถึงกับปฏิเสธพ่อไปตรง ๆ เพียงแต่ให้พ่อถามหลานสาวดูก่อน

“ได้ ๆ พ่อจะถามเซียนเซียนเอง” ถานฟานนึกได้ว่าของพวกนี้เป็นหลานสาวเขาที่ค้นหาพบได้บนภูเขา เขาจึงไม่อาจเห็นแก่ตัวและบังคับให้หลานสาวบอกชาวบ้าน

“อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ พวกท่านอย่าเสียงดังไปนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนถือถ้วยขนาดใหญ่ของบ้านซึ่งมีซาลาเปาเนื้อลูกใหญ่อยู่ในนั้นมากถึงสิบลูก

“อ๊ะ!” ถานเหยาจื่อรีบอุดปากตัวเองเอาไว้ทันทีที่เห็นซาลาเปาสีขาวอ้วนลูกใหญ่กว่าฝ่ามือน้อย ๆ ของเขาเสียอีก เขาเกือบหลุดตะโกนออกมาแล้วเชียว

“ชู่ว…” ถานจื่อรีบหันไปส่ายหน้าบอกทุกคนให้เงียบเสียงทันทีเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าหลานสาวเอาของดีแบบนี้มาจากไหน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถาม

“พวกท่านรีบกินก่อนเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังว่าซาลาเปาพวกนี้มาจากไหน”

ถานเซียนเซียนรู้ดีว่าทุกคนคงมีคำถามอยากถามนางเป็นแน่ แค่สายตาสงสัยและตกตะลึงของพวกเขาก่อนหน้านี้ก็ทำให้นางรู้แล้ว

ทุกคนในบ้านตระกูลถานกินซาลาเปาไส้เนื้ออย่างเอร็ดอร่อย ก่อนหน้านี้พวกเขาแค่คิดว่าเป็นซาลาเปาแป้งขาวก็ดีมากแล้ว แต่พอกัดลงไปคำหนึ่งแล้วมีเนื้อเข้ามาในปาก แต่ละคนต่างมองถานเซียนเซียนจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา พวกเขาอดตื้นตันใจไม่ได้ที่เด็กสาวคนเดียวของบ้านกลับสามารถหาอาหารดี ๆ มาให้ทุกคนในบ้านกินจนอิ่มได้แบบนี้ แค่ลูกสนอย่างเดียว พวกเขาก็ไม่รู้จะขอบคุณเซียนเซียนอย่างไรแล้ว นี่ยังมีของดีอย่างซาลาเปาไส้เนื้ออีก

“ข้าไม่ได้แลกแค่ซาลาเปามาให้พวกท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ ยังมีข้าวขาวอีกสิบจินด้วย แต่ข้าวพวกนั้นข้าซ่อนเอาไว้ในครัวอยู่ เรื่องนี้พวกท่านอย่าให้คนนอกรู้นะเจ้าคะ ข้ากลัวว่าท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยให้ข้าแลกอาหารจะไม่พอใจเอาได้เจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนอ้างถึงผู้มีพระคุณที่ไม่มีอยู่จริง นางรู้ดีว่าถ้าบอกเรื่องระบบไปคงไม่มีใครเชื่อ

“อา… ลูกไปพบผู้มีพระคุณได้ยังไงกัน” ฟู่เหมยอดถามลูกสาวอย่างตกใจไม่ได้

“ข้าเคยช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่งเจ้าค่ะท่านแม่ เขาจึงขอตอบแทนข้าด้วยการให้นำไม้ฟืนไปแลกอาหารได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ อ้อ พวกท่านดื่มน้ำพวกนี้ให้หมดนะเจ้าคะ ท่านผู้มีพระคุณบอกว่าน้ำนี้จะช่วยให้ร่างกายของพวกเราแข็งแรงขึ้นเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนไม่ลืมบอกให้คนในบ้านดื่มน้ำทิพย์ที่นางยกมาด้วย

“ได้ ๆ พวกเราเชื่อเจ้า” ถานจื่อรีบพยักหน้ารับและดื่มน้ำในขวดกระเบื้องจนหมดในคราวเดียว รสชาติหวานละมุนและช่วยให้ร่างกายสดชื่นทำให้ถานจื่ออดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเชื่อแล้วว่าน้ำนี้ดีต่อสุขภาพจริง ๆ

“อร่อยมากเลยขอรับท่านพี่” ถานเหยาจื่อเอ่ยขึ้นเมื่อเขาได้กินน้ำทิพย์ลงไปจนหมด

“ใช่ ๆ พวกพี่ชายเหนื่อยจากงานในวันนี้มาก พอกินน้ำนี่เข้าไป ร่างกายกลับรู้สึกว่าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ” ถานจงหยางพยักหน้าและบอกความจริงให้ทุกคนฟัง เขากับน้องชายทำงานแบกหามกันมากทั้งวัน ร่างกายจึงเหนื่อยล้ามาก