5. Part : คนของใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนของใจ

--------------------------------------------------------------------------

เมื่อกิจกรรมเร่าร้อนในโดมห้องสมุดสิ้นสุด ฝนที่โปยปรายลงมาอย่างหนักก็หยุดลงทันที ทั้งที่ฤดูนี้เป็นฤดูหนาว แต่เขาก็สามารถเสกฝนขึ้นมาได้ตามใจนึกคิด

“คุณซาน ห้ามหายไปนะคะ ต้องอยู่กับละลาแบบนี้ตลอดไป...”

“ละลากำลังออกคำสั่งกับฉันเหรอ?”

“ละลาไม่กล้าออกคำสั่ง ละลาเพียงแค่อ้อนวอนคุณเท่านั้นค่ะ...” เธอทำหน้าตาออดอ้อนอย่างที่พูด เวลานั้นร่างเปลือยของเธอก็นอนราบอยู่บนร่างกำยำของอีกคน โดยไร้ซึ่งความรู้สึกเขินอายใด ๆ

“ถ้าละลาไม่ผิดสัญญา ฉันจะไม่หายไป ตราบใดที่ยังนับถือบูชาฉัน เธอจะเห็นฉันเสมอ...”

“...” แน่นอนว่าเธอไม่เคยคิดจะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเขาสักครั้ง และนั่นก็ทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเอง ว่าเธอจะไม่มีทางสูญเสียเขาไปไม่ว่าจะยังไง

“งั้นตอนนี้ เราก็เป็นคนรักกันจริง ๆ แล้วใช่ไหมคะ หรือว่าละลาขอมากไป...”

“ขอได้ทุกอย่างอยู่แล้ว...”

เขาเปรียบเสมือนคนใจดีของละลา ที่คอยซัพพอร์ตและเอาใจเธออยู่ตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรที่เธอเอ่ยปากขอ นั่นยิ่งทำให้เธอรักในการขอและปรารถนาที่จะได้รับทุกสิ่งจากเขา

“เย้ ละลาจะได้มีคนรักกับเขาสักที^^”

เธอไม่สนว่าแฟนของเธอจะเป็นตัวอะไร จะใช่คนหรือไม่ เธอคิดเพียงแค่เธอรู้สึกกับเขายังไงแบบไหน และเขารู้สึกกับเธออย่างที่เธอต้องการให้รู้สึกหรือเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าคำขอของเธอได้รับการตอบรับ

ชีวิตที่แสนจะเพอร์เฟคของละลา เป็นความสมบูรณ์ที่หอมหวานจนยากที่ใครจะคาดเดาถึง แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อถึงจุดเปลี่ยนเรื่องที่ดีอาจกลับตาลปัตร พังทลายจนมองไม่เห็นความสุขที่เคยเกิดขึ้น

“เดือนหน้าใกล้ถึงวันเกิดอายุครบเจ็ดสิบปีของคุณย่าละลาแล้ว วันนั้นละลาจะขอพรให้คุณย่า ต้องจุดเทียนทำพิธีเหมือนเดิมไหมคะ หรือว่าขอกับคุณซานได้เลย...”

เขานิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินละลาพูดถึงเรื่องวันเกิดอายุครบเจ็ดสิบปีของผู้เป็นย่า “…ทำอย่างที่เคยทำเถอะ”

“ได้ค่ะ”

หลังจากที่ผ่านวันเกิดของละลามาหนึ่งเดือนก็จะเป็นวันเกิดของย่าละลา ที่เกิดในวันที่หกเหมือนกัน แต่เพียงแค่คนละเดือนเท่านั้น สองย่าหลานมีอะไรหลายอย่างที่ค้ายกันมาก ๆ

ซึ่งในทุก ๆ วันเกิดของคุณย่า ละลาจะขอพรให้ย่าของเธอมีอายุที่ยืนยาว ร่างกายแข็งแรง และเวลานี้ก็ดูจะเป็นเช่นนั้นในสายตาของเธอ ภาพที่เห็นทำให้ละลาคิดไปว่าย่าของเธอคงอยู่กับเธอได้นานไปอีกสามสิบถึงสี่สิบปี

เธอคิดว่าชีวิตของตัวเองต่อจากนี้คงจะไม่ต้องอยู่เหงา ๆ อีกต่อไปหลังจากได้มีแฟนเป็นตัวเป็นตน แต่อาจจะพิชิตใจย่าของเธอได้ยากหน่อย ซึ่งเธอก็เชื่อว่าย่าจะเข้าใจได้ในความรักที่เกิดขึ้นแล้ว

ในเช้าวันนี้เธอตื่นขึ้นมาทันรับอาหารเช้าพร้อมกันกับย่าของเธอ ซึ่งท่านซาตานเองก็ไม่ปล่อยให้ละลาลงมาทานข้าวโดยไม่มีเขา เรียกว่าสองคนตัวติดกันไม่ห่างตั้งแต่ได้พบหน้ากันครั้งแรกในคืนนั้น จะเป็นตอนเข้านอน ตื่นนอน หรือแม้แต่เข้าห้องน้ำ ทั้งสองก็แทบจะไม่อยู่ห่างกันเกินระยะสองเมตรเลย คงเป็นความรู้สึกข้าวใหม่ปลามันสำหรับละลา เพราะคนที่ดูจะติดอีกฝ่ายงอมแงมก็คือเธอ

“เธอทำงานอะไร รู้จักหลานสาวของฉันได้ยังไง ที่ไหน เมื่อไหร่?” ผู้เป็นย่าถามอย่างละเอียด สายตาดุจ้องรอคำตอบจากชายหนุ่มที่ละลาอ้างว่าเป็นแฟน

“เราสองคนรู้จักกันมานานแล้วค่ะคุณย่า เอ่อ ตั้งแต่ตอนสมัยเรียนแล้ว คุณซานเขาเป็น...”

“ย่าถามแฟนเรา ว่าไง เธอมีปากพูดเองหรือเปล่า...”

“ขอโทษด้วยครับที่ผมไม่ได้พูดตอบด้วยตัวเอง ละลาเป็นคนพูดเก่งคุณย่าน่าจะพอทราบ ผมพูดไม่เคยทันเธอเลย...”

ท่าทางของเขาที่พูดตอบกลับ เป็นการแสดงความเคารพและแอบแฝงเรื่องน่าขันที่ทำให้ย่าของละลารู้สึกว่ามีคนก็คิดเช่นเดียวกันกับเธอ เช่นอย่างเรื่องการพูดเก่งพูดมากของหลานสาว

“...”

“ผมกับละลา เราสองคนรู้จักกันมานานเป็นสิบปีแล้วล่ะครับ เธออาจจะไม่เคยเล่าเรื่องผมให้คุณย่าฟัง แต่ว่าเรื่องของคุณย่า ผมได้ยินจากเธออยู่บ่อย ๆ เห็นว่าเดือนหน้าคุณย่าก็จะอายุครบเจ็ดสิบปีเต็มแล้ว ใช่ไหมครับ”

“ใช่ แล้วเรื่องการงานล่ะ ทำงานอะไร?”

“ครอบครัวของผมรวยตั้งแต่ต้นกำเนิดครับ ไม่เคยต้องทำงานให้ลำบาก ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยมีสิ่งที่ผมต้องการแล้วผมไม่ได้มันมาเลย...”

“...”

“...ก็ดี งั้นคงไม่คิดจะมาจับหลานสาวฉัน เพื่อหวังจะสบายทางลัดใช่ไหม”

“คุณซานเขารวยกว่าเราอีกนะคะคุณย่า รวยมากกว่าไม่รู้กี่เท่า บ้านของเขาหลังใหญ่สุด ๆ เลย ละลาเคยเห็นมาแล้วค่ะ ใหญ่เท่ากับบ้านเราสามหลังได้เลย”

“สนามหลวงเหรอ?”

“…” ละลาเงียบไปเมื่อถูกคุณย่าจับได้เรื่องที่เธอพูดโอเว่อร์เกินจริง เพราะหากบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นในกรุงเทพคงมีอยู่ที่เดียวที่เป็นไปได้

“ผมไม่มีเจตนาจะมาหลอกเอาอะไรจากละลาหรอกครับ มีแต่ต้องการจะมอบให้เธอมากกว่า...”

ละลายิ้มตาปิดเมื่อได้ยินชายหนุ่มหันมาพูดคำนั้นกับเธอด้วยความใส่ใจ ซึ่งที่เขาพูดออกมาก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เธอได้จากเขาไปหลายสิ่งหลายอย่างมาก ไม่เคยเสียอะไรให้เขาเลย นอกจากเสียตัว

“ใช่ค่ะคุณย่า คุณซานให้อะไรกับละลาหลายอย่างเลย”

“จะมีแฟนย่าไม่ว่าหรอก แต่หลานอย่าลืมกฎข้อสำคัญล่ะ อย่าคิดผิดคำพูด เพราะไม่งั้นหลานจะต้องสูญเสียทุกอย่าง จำคำที่ย่าพูดไว้...” เธอรู้ดีเรื่องที่หลานสาวทำสัญญาไว้กับท่านซาตาน ด้วยการรักษาพรหมจรรย์เพื่อแลกกับทุกสิ่งที่เธอต้องการจะได้มา

“ทราบแล้วค่ะ เรื่องนั้น...ละลาจัดการได้เรียบร้อยแล้ว คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลยค่ะ”

“ดี งั้นก็ทานข้าวเถอะ” ท่าทางดุ ๆ ของคุณย่าลดลงหลังจากได้สอบถามความเป็นมาของเด็กหนุ่มแปลกหน้า

ส่วนละลาก็เบาใจตามไปด้วยที่เห็นว่าย่าของเธอลดท่าทางที่ตั้งกำแพงใส่ท่านซาตานของเธอลง ซึ่งสิ่งที่เธอทำ มันไม่ได้เรียกว่าเป็นการผิดสัญญาอย่างที่ย่าของเธอกังวลอยู่ แต่มันอยู่ในเส้นทางที่ถูกที่ควรจะเป็นไปอยู่แล้ว…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds