ตอนที่ 4

ตั้งแต่กลับมา นางยังไม่เคยได้เข้าไปทำความเคารพบิดาผู้ให้กำเนิดเลยสักครั้ง เพราะเขาถูกเรียกตัวเข้าวัง เป็นเวลาเกือบเจ็ดวันแล้วที่ยังไม่กลับเข้าจวน แต่เดิมทีบุตรสาวจะได้พบหน้าบิดาก็เป็นเรื่องยากพอสมควร เนื่องจากหญิงชายมีการเว้นช่องว่างให้กันอย่างชัดเจน แม้กระทั่งคนในครอบครัวก็ไม่ละเว้น ทุกอย่างเข้มงวดกวดขันมาก

“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านกลับมาแล้ว พ่อบ้านหลี่มาเชิญคุณหนูให้เข้าไปพบเจ้าค่ะ”

หลี่เจียวฝึกคัดอักษรในห้องนอนส่วนตัว เมื่อก่อนตอนที่อยู่ชนบทกระดาษและหมึกเป็นของราคาแพง มารดากลับไม่นึกตระหนี่ถี่เหนียวกับสิ่งของพวกนี้เลยสักนิด ทว่านางผู้เป็นลูกเห็นมารดาแอบปักผ้าตอนกลางคืนเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายส่วนนี้ก็รู้สึกปวดใจทุกครั้งที่ต้องคัดอักษรเพื่อให้มารดาได้ชื่นชม

ทุกครั้งที่วาดพู่กันไปบนกระดาษ นางจึงตั้งใจมากเป็นพิเศษ    เพื่อไม่ให้คัดผิดแม้แต่ตัวเดียว มาบัดนี้จวนราชครูมั่งคั่ง ทั้งยังเป็นที่    โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ ไหนเลยจะมานั่งเสียดายสิ่งของเหล่านี้เล่า

“อืม”

ผู้เป็นนายคัดตัวอักษรสุดท้ายเสร็จ ฉินซินเหลือบเห็นว่าอักษร    ตัวสุดท้ายปลายพู่กันที่ตวัดนั้นดูสั่นเล็กน้อยไม่พลิ้วไหวเหมือนตัวอื่น ๆ นั่นบ่งบอกได้ว่าอารมณ์ของคุณหนูในตอนนี้ไม่คงที่ แม้ว่านางจะรักษาสีหน้าให้ดูสงบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยก็ตาม

ใบหน้าเรียวงามกระจ่างใส ต่างจากเมื่อครั้งที่มาถึงใหม่ๆ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คล้ายว่ากำลังจ้องมองไปที่ไกลแสนไกล สิบปีแล้วที่นางไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของบิดา ในความทรงจำของเด็กวัยห้าขวบ บิดาของนางเป็นบุรุษผู้เคร่งครัดในจารีตมากที่สุด ซื่อสัตย์เถรตรง จึงเป็นที่ต้องใจของฮ่องเต้

หากท่านพ่อของนางในครั้งก่อนไม่ใจร้อน สืบหาความจริงอีกสักนิด บางทีมารดาของนางอาจจะไม่ต้องจบชีวิตลงด้วยวัยเพียงเท่านี้ เมื่อนึกถึงว่ามารดาต้องเจอกับอะไรบ้าง ไฟแค้นภายในใจก็สุมขึ้นมาเป็นกองใหญ่ยากจะดับมอดลงได้ภายในวันเดียว

ไปดูสักหน่อยก็ดี บุรุษที่ถูกผู้อื่นชื่นชมว่าสมควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ทว่าภายในนั้นเน่าเฟะมากเพียงใดยากจะหยั่งรู้

ร่างอ้อนแอ้นอรชรเดินหลังตรง กลีบกระโปรงไม่ขยับ แม้กระทั่งต่างหูทั้งสองข้างก็ไม่ไหวติง เมื่อเข้ามาถึงห้องโถงใหญ่ ก็พบเข้ากับบุรุษท่านหนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขาม แต่ยังมีกลิ่นอายของบัณฑิตผู้แกร่งกล้าวิชาเรียน ดูอย่างไรก็เป็นผู้มีความรู้แตกฉานท่านหนึ่ง

“หลี่เจียวคารวะฮูหยินผู้เฒ่าขอให้มีสุขภาพแข็งแรง ท่านราชครู ฮูหยินรองเจ้าค่ะ” พูดจบก็ยอบกายอยู่อย่างนั้นไม่ได้ลุกขึ้นในทันที ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ ราวกับว่ารอคอยเวลานี้มาสักพักแล้ว

“หลี่ถิงคารวะท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผู้ใด หลี่เจียวไม่ไหวติง ยังคงยอบกายอยู่อย่างนั้น

ผู้ใหญ่ทั้งสามได้แต่มองหน้ากันไปมา ภายในใจรู้สึกอย่างไรนั้นยากจะกล่าว ท่านราชครูที่ไปรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของฮ่องเต้ เมื่อได้ยินบุตรสาวที่เคยเฝ้าถนอมฟูมฟักมาตั้งแต่ยังเยาว์ กับบุตรสาวคนรองที่ขี้อ้อนเอาใจ ก็รู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ ยากจะเอ่ยเรื่องสำคัญกับบุตรทั้งสองออกมาได้

“ลุกขึ้นเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเหมือนจะได้สติก่อนบุตรชาย        ส่วนฮูหยินรองนั้นแอบลอบเบ้มุมปากคนเดียวเบาๆ กับความแตกต่างของหญิงงามทั้งสอง

หลี่เจียว ได้ความสง่าจากบิดามาแบบไม่ต้องสงสัย รูปร่างของนางสูงโปร่ง ผอมบาง ทว่าก็เหมาะแล้วสำหรับสตรีที่ยังไม่ออกเรือน

หลี่ถิง บุตรสาวของนางนั้น แม้ว่าจะสูงไม่เท่าหลี่เจียว ทว่าใบหน้าและผิวพรรณนั้นดูกระจ่างใสกว่ามากนัก หรือจะพูดให้เข้าใจได้ง่ายมากขึ้น คือมีราศีของคุณหนูผู้สูงศักดิ์มากกว่า

“ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่า/ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน จากนั้นหลี่ถิงก็เดินไปนั่งยังตำแหน่งคุณหนูใหญ่ด้วยความเคยชิน

หลี่เจียวเห็นอย่างนั้นก็ชะงักฝีเท้าเอาไว้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แล้วหันไปพูดกับน้องสาวต่างมารดาด้วยน้ำเสียงชวนฟังว่า

“น้องรองคงนั่งผิดที่กระมัง” หลี่เจียวพูดเสียงระคนเอ็นดูน้องสาวอยู่หลายส่วน ที่นางเลอะเลือนไม่รู้จักตำแหน่งของตนเอง

“อันใดกันพี่ใหญ่เย้าข้าเล่นแล้ว ที่ตรงนี้ข้านั่งมาตั้งแต่จำความได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะนั่งผิด” หลี่ถิงส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความขบขัน แม้จะรู้ว่า ตรงนี้คือที่นั่งของคุณหนูใหญ่ แต่แล้วผู้ใดจะสนกันเล่า ในเมื่อตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางก็ถูกทุกคนปรนนิบัติไม่ต่างจากคุณหนูใหญ่ของสกุลหลี่

“เช่นนั้นหรือ ข้าคงเลอะเลือนไปเอง จากบ้านไปนานไม่ได้ติดตามกฎของสกุลหลี่ ว่ามีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปบ้าง” หลี่เจียวพยักหน้าพูดจบแล้ว แต่ยังคงยืนอยู่ไม่ยอมหาที่นั่ง

ท่านราชครูที่ถูกเบื้องบนบีบบังคับมา ก็รู้สึกเส้นเลือดปูดขึ้นมาในทันใด เดิมทีอยากจะทักทายบุตรสาวคนโตก่อนสักสองสามประโยค แล้วค่อยเข้าเรื่องสำคัญ ทว่าตอนนี้มาเห็นฉากพี่น้องแย่งที่นั่งกัน แล้วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างยากจะระงับ

“ก็แค่ที่นั่ง เหตุใดต้องขุ่นเคืองกันถึงเพียงนี้ เจ้าเพิ่งมาอย่าก่อเรื่องเหมือนแม่เจ้าได้หรือไม่ จะนั่งตรงที่ใดก็นั่งเถิด” ท่านราชครูพูดขึ้นอย่างโมโห

หลี่เจียวพยักหน้าเข้าใจอย่างว่าง่าย จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ บิดา   ซึ่งเป็นตำแหน่งของบุตรชายผู้สืบทอด

“เจ้า” ราชครูเบิกตากว้าง อยากจะพ่นไฟใส่ลูกสาวที่มิรู้ความผู้นี้ ต่ำช้าไร้การศึกษาที่สุด

“ไม่ได้หรือเจ้าคะ” หลี่เจียวถามด้วยสีหน้าใสซื่อ แม้จะรู้ว่ากระทำไม่เหมาะสม แต่การได้ยั่วโทสะของท่านราชครูหลี่ผู้สุขุมเยือกเย็นช่างสนุกเสียจริง

“เอาละ ๆ เข้าเรื่องเลยเถอะ เวลาไม่คอยท่าแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าห้ามศึกย่อมๆ ของพ่อลูก เริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามายังจวนราชครูแห่งนี้ในอีกไม่ช้า

ฮูหยินผู้เฒ่าปลอบใจตนเอง หลานสาวห่างจวนไปนาน ขาดผู้บ่มเพาะขัดเกลานิสัย ทำให้แสดงนิสัยเยี่ยงคนบ้านป่าเมืองเถื่อนนั้นออกมา แต่หลงลืมไปว่า เมื่อครั้งก่อนตนก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง อาศัยบารมีของบุตรชายคนโต ถึงได้ไต่เต้ามาเป็นฮูหยินตราตั้งได้

“เจียวเจียว เจ้าก็เรียกข้าว่าย่าอย่างที่ควรจะเรียกเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินหลานสาวทั้งสองเรียกขานแล้วกระดากอายจนถึงที่สุด จึงเป็นฝ่ายบอกกล่าวกับหลานสาวคนโต ก่อนที่คนทั้งจวนจะได้ยินกันไปมากกว่านี้

“เจ้าค่ะ ท่านย่า” หลี่เจียวขานรับอย่างว่าง่าย ต่างจากเมื่อครู่ที่มีท่าทีว่าไม่ยอมผู้ใด

ทางด้านฮูหยินรองนั้น ได้แต่หยิกแขนตัวเองเอาไว้ ไม่ให้เผลอหัวเราะออกมา เมื่อเห็นพฤติกรรมของลูกเลี้ยงและสีหน้าของสามีผู้สุขุม ถึงขั้นเก็บอารมณ์ไม่อยู่ คุณหนูใหญ่ผู้นี้ยังคงเจ้าอารมณ์เหมือนเดิม นอกจากนั้นยังยั่วโทสะผู้อื่นเก่งมากด้วยเช่นกัน