ตระกูลซวนหยวน

“ในบันทึกได้เขียนเอาไว้ว่า ตระกูลฉินและซวนหยวนเป็นเพียงคนกลุ่มเล็กๆ ที่ออกเดินทางเร่ร่อนอยู่ในทุ่งหญ้า ไร้แผ่นดินที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป ครอบครัวของพวกเขาก็เริ่มใหญ่ขึ้นและมีสมาชิกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นหัวหน้าตระกูลจึงได้คิดสร้างดินแดนเป็นของตนเองขึ้น แต่ในระหว่างนั้นพวกเขาก็ถูกรุกรานจากแคว้นน้อยใหญ่ที่อยู่รอบๆ”

“เพราะความแข็งแกร่งที่มีมาแต่กำเนิด สองตระกูลได้ร่วมมือกันต่อสู้จนได้รับชัยชนะมา และเมืองที่ถูกก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกก็คือแคว้นเฉิน ที่แปลว่ารุ่งอรุณ”

หยวนชิงหลิงชี้ขึ้นไปบนเพดานที่มีไข่มุกราตรีติดเอาไว้เป็นตัวอักษรเฉิน

“ตระกูลซวนหยวนเพียงต้องการที่อยู่เพื่อให้ลูกหลานของตนได้อยู่อย่างสงบสุข ไม่ต้องออกเดินทางเร่ร่อนอีกแล้ว พวกเขาไม่ได้ต้องการอำนาจหรือขึ้นเป็นผู้ครองแผ่นดิน ดังนั้นจึงกลายเป็นหัวหน้าตระกูลฉินได้ขึ้นเป็นอ๋องในเวลาต่อมา แต่หลังจากที่เขาได้รับอำนาจมาอยู่ในกำมือ เรื่องเลวร้ายทุกอย่างก็ได้เริ่มขึ้น”

ฉินอ๋องที่เคยรู้จักเพียงการสู้รบ ไม่มีทางที่จะรู้เรื่องการบริหารบ้านเมืองอย่างแน่นอน ดังนั้นการกดขี่เพื่อขยายดินแดนจึงเกิดขึ้น ฉินอ๋องรุ่นแรกได้ส่งกำลังทหารออกไปสู้รบเพื่อแย่งชิงดินแดนจากแคว้นน้อยใหญ่ที่อยู่รอบๆ แม้ผู้นำตระกูลซวนหยวนจะเคยเอ่ยทัดทานเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่สุดท้ายฉินอ๋องที่กำลังหลงระเริงในอำนาจ ก็มิได้สนใจฟังคำพูดของผู้นำตระกูลซวนหยวนเลยแม้แต่น้อย”

“ผ่านไปหลายปี ฉินอ๋องที่ยึดแคว้นทางใต้มาได้ จึงมีพระราชโองการสั่งย้ายเมืองหลวงไปอยู่ในที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำและทรัพยากรที่ต่างจากแผ่นดินแห้งแล้งที่มีเพียงทุ่งหญ้าและก้อนหินอย่างเมืองเฉิน ต่อมาฉินอ๋องได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้และตั้งชื่อแคว้นขึ้นมาใหม่ว่าแคว้นฉิน ส่วนเมืองเฉินให้เปลี่ยนเป็นเฉิงโจว”

“เรื่องที่ฉินฮ่องเต้กระทำทั้งหมด มิใช่ทุกคนจะเห็นดีด้วย และหนึ่งในนั้นก็คือตระกูลซวนหยวน พวกเขามิได้อพยพตามไปอยู่ที่เมืองหลวงแห่งใหม่ แต่ยังคงใช่ชีวิตที่เรียบง่ายอยู่ที่เฉิง โจวเช่นเดิม ความแคลงใจที่มีอยู่แต่เดิมทำให้ฉินฮ่องเต้ใส่ร้ายว่าตระกูลซวนหยวนคิดก่อกบฏ”

“มีขุนนางหลายคนเคยออกมาโต้แย้งเรื่องความคิดของฉินฮ่องเต้ ไม่ว่าผู้ใดก็ตามที่ขัดขวางความต้องการของเขาย่อมต้องพบจุดจบไม่ต่างจากตระกูลซวนหยวน ที่เป็นดั่งพี่น้องร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่พวกเขามายี่สิบปี ทุกคนที่กล้าต่อต้านฉินฮ่องเต้จะถูกสั่งประหารให้ตายตกไปตามกัน เพราะความบ้าในอำนาจของเขาทำให้ประชาชนต้องเดือดร้อน ผู้คนต่างก็เดินทางมายังเฉิงโจวเพื่อขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าตระกูลซวนหยวน”

หยวนชิงหลิงหยุดเล่าไปเล็กน้อย เพราะเรื่องราวต่อจากนี้นั้นช่างน่าเศร้าและหดหู่ใจยิ่งนัก

“ทหารหลายแสนถูกส่งมายังเฉิงโจว ตระกูลซวนหยวนและผู้ที่ต่อต้านฉินฮ่องเต้ออกไปต่อสู้จนสุดกำลัง แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟต่อให้มีอาวุธหรือชุดเกราะที่ดีกว่าก็ตามที สุดท้ายแล้วกองทัพของตระกูลซวนหยวนต้องพ่ายแพ้ไปในที่สุด ต่อมาพวกเขาขนย้ายชาวเมืองที่เป็นสตรีและเด็ก ถอยร่นเข้ามาซ่อนตัวในหุบเขาหิน จากนั้นจึงใช้ที่นั่นเป็นปราการสุดท้ายในการตั้งรับการโจมตีของกองทัพฮ่องเต้ฉิน”

“ผ่านไปนานนับเดือนเสบียงอาหารเริ่มหมดลง แม้ทหารเริ่มไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านแต่กำลังใจของพวกเขายังคงดีอยู่ เพราะมีผู้นำตระกูลซวนหยวนยืนหยัดอยู่เคียงข้างพวกเขาในทุกศึกสงคราม”

“การสู้รบของทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนเริ่มอ่อนล้าและล้มตายไปทีละคนเพราะอาการบาดเจ็บ ผู้นำตระกูลซวนหยวนได้ตระหนักแล้วว่าศึกครั้งนี้ตนเองไม่มีทางชนะแน่ จึงได้ให้ชาวเมืองไปหลบซ่อนในห้องลับที่เขาแอบสร้างขึ้นตั้งแต่ที่ฉินฮ่องเต้ย้ายเมืองหลวงไป สตรีและเด็กถูกส่งเข้าไปในห้องลับพร้อมทั้งเสบียงอาหารชุดสุดท้าย ข้าวของสมบัติและอาวุธส่วนใหญ่ที่ฮ่องเต้ฉินต้องการจากพวกเขา ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ภายในห้องลับแห่งนั้น”

“แต่เหล่าสตรีที่สูญเสียสามีและเด็กชายที่สูญเสียบิดาต่างก็ยืนหยัดที่จะต่อสู้ร่วมกับตระกูลซวนหยวนเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อต่อต้านฮ่องเต้ทรราชผู้นั้น แม้เส้นทางที่พวกเขาเลือกจะเป็นเส้นทางที่จะนำพาพวกเขาไปสู่ความตาย แต่ในดวงตาของทุกคนกลับไม่มีแม้แต่ความหวาดหวั่น”

หยวนชิงหลิงเล่าไปทั้งน้ำตา ความกล้าหาญของคนเหล่านั้น ทำให้นางรู้สึกหัวใจฮึกเหิมตามไปด้วย เหมือนกับว่าตนเองก็เป็นส่วนหนึ่งในนักรบชุดสุดท้ายเหล่านั้น

“หลานชายและหลานสาวฝาแฝดอายุสิบสองของผู้นำตระกูลซวนหยวนถูกสั่งให้เข้าไปซ่อนตัวในห้องลับพร้อมกับเด็กเล็กอีกหลายคน แม้ทั้งสองต้องการตามบิดามารดาของตนออกรบ ในครั้งนี้ด้วย แต่พวกเขาคือทายาทรุ่นสุดท้ายของตระกูลซวนหยวนที่เหลืออยู่ แม้ทุกคนในตระกูลจะต้องสิ้นชีพในสนามรบ แต่ตระกูลซวนหยวนจะต้องไม่ล่มสลาย”

“บันทึกสุดท้ายก่อนออกศึก ทุกคนถอนชุดเกราะสีดำทมิฬออก และแต่งตัวด้วยชุดของชนเผ่าเร่ร่อนที่เคยใช้ชีวิตในทุ่งหญ้าอย่างอิสรเสรี แม้ไม่มีแผ่นดินให้อยู่เป็นหลักแหล่ง แต่ในตอนนั้นพวกเขากลับมีความสุขยิ่งนัก สองพี่น้องฝาแฝดถูกเปลี่ยนชื่อสกุลจากซวนหยวนกลายเป็นหยวนเพียงตัวเดียวเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา ไม่ว่าสกุลของพวกเขาจะเป็นชื่อใด แต่เลือดในกายทุกหยาดหยดก็คือซวนหยวนอยู่ดี”

“ฝากถึงทายาทของตระกูลซวนหยวนทุกคน ลูกหลานเอ๋ยเมื่อพวกเจ้าได้อ่านบันทึกเล่มนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องแก้แค้น ไม่จำเป็นต้องแย่งชิง ขอให้พวกเจ้าจงใช้ชีวิตอย่างอิสระ อย่าได้ยึดติดกับอดีตที่ผ่านมา และจงนำสิ่งของและทรัพย์สมบัติที่อยู่ภายในห้องลับ ไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่แผ่นดินและประชาชน”

หยวนชิงหลิงเงยหน้ามองใบหน้าของทุกคน ก่อนที่จะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปียกชื้นไปทั้งใบหน้า ก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมาทำให้นางไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ บรรพบุรุษของนางช่างกล้าหาญยิ่งนัก พวกเขาเป็นดั่งนักรบต้นแบบของตระกูลหยวน ที่ทำทุกอย่างเพื่อผู้อื่นโดยไม่ร้องขอสิ่งใดตอบแทน แม้ตนเองจะถูกสังหารจนสิ้น เพราะพี่น้องที่ต่อสู้สร้างแผ่นดินร่วมกันมา แต่กลับมิได้โกรธแค้นในสิ่งที่พวกเขากระทำ

“ท่านย่า บันทึกของต้นตระกูลหยวนมีเพียงสองร้อยปีเท่านั้น และยังบอกว่าพวกเราเป็นชาวนามาก่อน มิได้เอ่ยถึงตระกูลซวนหยวนเลยสักนิด เรื่องนี้ท่านเคยได้ยินท่านปู่พูดถึงหรือไม่เจ้าคะ”

หยวนชิงหญิงเอ่ยถามหญิงชราที่อาวุโสที่สุดในที่แห่งนั้น นางส่ายหน้าไปมา บ่งบอกว่าเรื่องนี้นางเองก็จนใจ

“ย่าเองก็ไม่รู้ คงมีเพียงต้นตระกูลรุ่นแรกกระมังที่รู้เรื่องนี้”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าเห็นด้วย แต่แล้วนางก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“ไม่แน่ว่าบันทึกของตระกูลฉินเองก็น่าจะยังมีอยู่ เพราะไม่อย่างนั้นเฉิงอ๋องจะมาขุนหาอะไรในภูเขาที่มีแต่หินเช่นนี้ ที่ตระกูลหยวนไม่ได้บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวของท่านบรรพบุรุษเอาไว้ ก็น่าจะเพราะหากให้พวกเขารู้ว่าคนตระกูลซวนหยวนยังคงมีชีวิตอยู่ พวกเขาจะต้องไม่มีวันปล่อยพวกเราให้มีชีวิตรอดไปได้แน่”

หยวนชิงหลิงวางม้วนกระดาษลง ก่อนจะคลี่ม้วนหนังสัตว์ออก ในนั้นมีแผนที่เส้นทางหลบหนีออกจากภูเขาหินแห่งนี้ รวมถึงห้องลับต่างๆ และรายชื่อลำดับบรรพบุรุษของตระกูลซวนหยวน ถูกสลักเอาไว้อย่างละเอียด

“ท่านแม่ พวกท่านรอข้าอยู่ที่นี่ก่อนได้หรือไม่ เวลานี้องค์ชายห้าน่าจะรู้แล้วว่าพวกท่านหายตัวไป ข้าจะต้องรีบไปตามคนมาช่วยพวกท่านก่อน หากพวกเราออกเดินทางเป็นกลุ่มจะต้องกลายเป็นจุดสนใจแน่”

หยวนชิงหลิงยัดม้วนหนังสัตว์เข้าไปในอกเสื้อ ก่อนที่จะจับมือของมารดาเอาไว้

“ไปเถอะหลิงเอ๋อ ไม่ต้องห่วงพวกเรา ออกจากที่นี่ไปลูกต้องระวังตัวให้ดีอย่าให้องค์ชายห้าเจอตัวลูกได้”

หยวนชิงหลิงพยักหน้า ก่อนที่นางจะออกจากห้องลับนั้นไป ยังหันกลับไปเอ่ยกับน้องชายในวัยสิบเอ็ดของตน