หลี่อวี้จิ้ง

กลิ่นอาหารหอมกรุ่นยังคงอบอวลอยู่ในโรงครัว แต่ทุกคนกลับรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงฉับพลัน เมื่อร่างสูงสง่าของ ลู่เหรินเจ๋อ ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู

บ่าวไพร่พากันค้อมศีรษะหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"แม่ทัพ..." บางคนพึมพำเสียงสั่น เพราะไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพเดินมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด

แต่มีเพียงคนเดียวที่ไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศกดดันนั้น…

หลี่อวี้จิง

นางเหลือบมองพระเอกที่ยืนอยู่ตรงนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปหยิบตะเกียบ คีบข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก จากนั้นก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปากแบบลวก ๆ

เมื่อเห็นว่าลู่เหรินเจ๋อยังคงยืนจ้องนางนิ่ง ๆ นางก็พ่นลมหายใจออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เหม็นขี้หน้า"

เสียงนั้นดังชัดเจนในโรงครัวเงียบกริบ

บ่าวไพร่พากันตัวสั่น นายหญิงเอ่ยวาจาสามหาวต่อท่านแม่ทัพ!

ลู่เหรินเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดของนาง แต่เพราะน้ำเสียงที่เปล่งออกมา มันเต็มไปด้วยความรำคาญจริง ๆ ไม่มีแม้แต่ความเกรงกลัวหรือยำเกรงแม้แต่น้อย

นางพูดจบก็หันหลังเดินหนีทันทีโดยไม่รอฟังปฏิกิริยาของเขา ทิ้งให้บ่าวไพร่และเสี่ยวถิงอ้าปากค้าง

"คุณหนู! เอ่อ... นายหญิง!" เสี่ยวถิงรีบตามหลังไปด้วยความตกใจ

แต่ลู่เหรินเจ๋อกลับยืนมองแผ่นหลังของนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เหม็นขี้หน้า?"

เขาทวนคำพูดของนางเบา ๆ พลางเลิกคิ้วขึ้นช้า ๆ

หลี่เหมยหยุนที่เขาเคยรู้จัก ไม่มีทางกล้าพูดกับเขาแบบนี้ นางเคยออดอ้อน อ้างสิทธิ์ของภรรยา และพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อให้เขาเหลียวมอง

แต่หญิงตรงหน้ากลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง นางทั้งเมินเฉย ทั้งพูดจาเสียมารยาทใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ และที่สำคัญ…

นางดู ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ลู่เหรินเจ๋อหลุบตาลง คิดอะไรบางอย่างในใจ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปเช่นกัน

เรือนของหลี่อวี้จิง

เมื่อกลับมาถึงเรือน เสี่ยวถิงก็รีบวิ่งตามมาด้วยความร้อนรน

"นายหญิง! เหตุใดท่านจึงพูดจาเช่นนั้นกับท่านแม่ทัพ!?"

หลี่อวี้จิงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"ข้าต้องพูดเพราะกับเขาหรือ?"

"แต่ว่า !"

"  เจ้าอย่าลืมสิว่าแม่ทัพลู่ของเจ้ามิเคยใส่ใจข้าเลยด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดข้าต้องใส่ใจเขาด้วย?"

เสี่ยวถิงอ้าปากค้างก่อนจะนิ่งไป นางไม่อาจโต้แย้งได้จริง ๆ

หลี่อวี้จิงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของนางฉายแววครุ่นคิด

หากเขามองว่านางเป็นแค่ของไร้ค่า นางก็จะไม่เสียเวลาสนใจเขาเช่นกัน

แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ... การที่นางไม่สนใจเขานั้น กลับยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มเริ่มให้ความสนใจในตัวนางมากขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว...

หลี่อวี้จิงนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคลอไปด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้นางต้องเผชิญกับงานชักผ้าที่หนักหน่วง ไหนจะต้องไปหาของกินในโรงครัวท่ามกลางสายตาดูถูกของบ่าวไพร่อีก

แต่เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องรับมือกับเรื่องยุ่งยากอีก นางก็รู้สึกปลง…

"เฮ้อ..." นางถอนหายใจยาว แล้วหลับตาลงชั่วครู่

แต่ไม่ทันที่นางจะได้พักนาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นด้านนอกเรือน พร้อมกับเสียงบ่าวไพร่ที่รีบโค้งคำนับ

"คารวะท่านแม่ทัพ!"

"ท่านแม่ทัพมาแล้วเจ้าค่ะ!" เสี่ยวถิงรีบสะกิดนางเบา ๆ ด้วยความตกใจ

หลี่อวี้จิงลืมตาขึ้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย นางยังไม่ทันจะหายเหนื่อยดี หมอนั่นก็ตามมาถึงที่นี่อีกแล้วหรือ?

และแล้วร่างสูงของ ลู่เหรินเจ๋อ ก็เดินเข้ามาในห้องโถงของเรือนอย่างสง่าผ่าเผย

ชายหนุ่มสวมชุดแม่ทัพสีดำปักลวดลายมังกรอันทรงอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเย็นชาและเฉยเมย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่นาง

หลี่อวี้จิงยังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นต้อนรับราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ นางเพียงปรายตามองเขาอย่างเฉยชา

"มีธุระอะไร?" นางถามเสียงเรียบ

บรรยากาศในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ บ่าวไพร่รอบ ๆ พากันตัวสั่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับแม่ทัพลู่ด้วยน้ำเสียงเช่นนี้!

ลู่เหรินเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับท่าทีไม่แยแสของนาง แต่เขาก็ไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแค่ตวัดสายตาไปทางบ่าวรับใช้ ก่อนที่เหล่าบ่าวจะรีบนำสำรับอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะตรงหน้านาง

อาหารทั้งหมดถูกจัดเรียงอย่างประณีต มีทั้งซุปไก่ตุ๋นสมุนไพร ผัดผักสดใหม่ และข้าวหอมกรุ่น

หลี่อวี้จิงเหลือบมองสำรับอาหารด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"นี่มันอะไร?"

ลู่เหรินเจ๋อทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามนาง สายตาของเขายังคงเฉยชาและหยิ่งทระนงเช่นเคย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เจ้าทำอาหารเอง ดูท่าจะไม่มีผู้ใดเตรียมสำรับให้ ข้าจึงให้แม่ครัวทำมาให้ใหม่"

บ่าวไพร่รอบ ๆ ต่างพากันเบิกตากว้าง ท่านแม่ทัพลู่เป็นผู้สั่งให้แม่ครัวทำอาหารให้กับนายหญิงเอง!?

เสี่ยวถิงถึงกับตะลึง นางไม่คิดว่านายของตนจะได้รับความใส่ใจเช่นนี้

แต่ในขณะที่ทุกคนตกตะลึงกับความเมตตาของแม่ทัพหนุ่ม หลี่อวี้จิงกลับมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ข้าคิดว่าท่านไม่ต้องการเห็นหน้าข้าเสียอีก"

ลู่เหรินเจ๋อจ้องหน้านางนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อย่าเข้าใจผิด ข้าเพียงแค่ไม่ต้องการให้เจ้าไปวุ่นวายในโรงครัวจนทำให้บ่าวไพร่แตกตื่น"

หลี่อวี้จิงหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"เช่นนั้นหรือ?"

สายตาของนางเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาตักอาหารเข้าปากโดยไม่รอให้เขาเอ่ยอะไรอีก

บ่าวไพร่พากันลอบมองด้วยความลุ้นระทึก นายหญิงจะซาบซึ้งใจหรือไม่!?

แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ หลี่อวี้จิงเพียงแค่กินไปอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าอาหารนี้เป็นสิ่งที่ควรได้รับอยู่แล้ว

"รสชาติใช้ได้" นางเอ่ยเรียบ ๆ

ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีท่าทีตื้นตันใจ มีเพียงท่าทางเฉยเมยที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่เหรินเจ๋อมองนางเงียบ ๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของนางที่กำลังกินข้าวอย่างสงบ

เขาพบว่านับตั้งแต่ที่นาง เปลี่ยนไป นางไม่ได้แสดงความพยายามจะเอาใจเขาเลย นางไม่ออดอ้อน ไม่พยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา และยิ่งกว่านั้น…

นางไม่แม้แต่จะแคร์ว่าความรู้สึกของเขาจะเป็นเช่นไร

นี่เป็นสิ่งที่ลู่เหรินเจ๋อไม่คุ้นชิน

"ดี" เขาเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “กินให้อิ่ม ข้าไม่อยากเห็นเจ้าล้มป่วยให้วุ่นวาย”

พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากเรือน ทิ้งให้หลี่อวี้จิงนั่งกินต่อไปตามลำพัง

แต่ถึงแม้เขาจะเดินจากไปแล้ว ดวงตาของหลี่อวี้จิงกลับมีแววครุ่นคิด

“หมอนี่มาไม้ไหนกันแน่?”

แม้ปากจะยังเย็นชา แต่การกระทำของเขากลับดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด…