ซ่งเยว่หรง

หลี่อวี้จิงเพิ่งกินอาหารเสร็จและกำลังจะเอนตัวพักผ่อนหลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อย

แต่ก่อนที่นางจะได้พัก เสียงอึกทึกก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก

"บังอาจ! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้กล้าทำตัวสูงส่งเช่นนี้!?"

เสียงแหลมสูงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น ก่อนที่บ่าวไพร่จะรีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"นายหญิง! คุณหนูซ่งมาหาเรื่องเจ้าค่ะ!"

หลี่อวี้จิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางยังไม่ทันจะตอบอะไร เสียงฝีเท้าก็เร่งรุดเข้ามาด้านใน

ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งในชุดแพรไหมหรูหราสีแดงสดเดินเข้ามาอย่างองอาจ นางมีใบหน้างดงามแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง สายตาที่มองมาที่หลี่อวี้จิงเต็มไปด้วยความดูแคลน

ซ่งเยว่หรง

บุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายขวา หญิงสาวที่เป็นที่หมายปองของเหล่าขุนนางและคุณชายชั้นสูง นางตกหลุมรักลู่เหรินเจ๋อมานานแล้ว แต่สุดท้ายกลับต้องเห็นเขาแต่งงานกับหลี่เหมยหยุน หญิงที่นางดูถูกว่าเป็นเพียงของไร้ค่า

ซ่งเยว่หรงกวาดตามองหลี่อวี้จิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"เจ้าช่างไม่เจียมตัวจริง ๆ คิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของจวนแม่ทัพแล้วจะสามารถเทียบชั้นกับข้าได้อย่างนั้นหรือ?"

หลี่อวี้จิงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มุมปากนางยกขึ้นเล็กน้อย

"ข้าเองก็ไม่คิดจะเทียบกับเจ้า"

"เจ้า!" ซ่งเยว่หรงกัดฟันแน่น ไม่คิดว่านางจะกล้าตอบกลับมาอย่างใจเย็นเช่นนี้

บ่าวไพร่รอบ ๆ พากันตัวสั่น นางนายหญิงเคยอ่อนแอและขี้ขลาดเมื่อใดกัน? ปกติแล้วหลี่เหมยหยุนไม่เคยกล้าสู้กับคุณหนูซ่งแม้แต่น้อย แต่วันนี้กลับดูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"หรือว่าเจ้าอยากมาโวยวายเพราะหึงหวงที่ข้าได้แต่งงานกับแม่ทัพลู่?" หลี่อวี้จิงเอ่ยต่อ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"เจ้าไม่มีค่าพอที่จะกล่าวถึงเขา!" ซ่งเยว่หรงโต้กลับเสียงดัง

"แล้วเจ้าเล่า?" หลี่อวี้จิงหัวเราะเบา ๆ "ข้าเป็นภรรยาของเขาโดยชอบธรรม ส่วนเจ้าก็เป็นได้เพียงหญิงที่แอบรักข้างเดียว เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วต่อว่าข้า?"

ซ่งเยว่หรงถึงกับหน้าแดงด้วยความโกรธ นางสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

"ดี! ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะอยู่ในจวนนี้ได้นานแค่ไหน"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างหยิ่งผยอง แต่ก่อนที่นางจะก้าวออกจากตำหนัก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง

"อ้อ... หากเจ้ามีเวลามากพอจะมาหาเรื่องข้า ก็อย่าลืมไปหาเรื่องแม่ทัพของเจ้าด้วยล่ะ"

ซ่งเยว่หรงชะงักกึก หันกลับมาขมวดคิ้ว

"หมายความว่าอย่างไร?"

หลี่อวี้จิงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

"เจ้าคิดว่าคนอย่างลู่เหรินเจ๋อจะยอมให้ใครมาจัดการเรื่องของเขาโดยไม่อนุญาตหรือ? หากเขาไม่เห็นชอบให้ข้าเป็นภรรยา เจ้าคิดว่าข้าจะยังนั่งอยู่ตรงนี้ได้หรือ?"

ซ่งเยว่หรงกัดริมฝีปากแน่น นางกำมือสั่นเทาด้วยความโมโห

นางรู้ดีว่าคำพูดของหลี่อวี้จิงนั้นไม่ผิด ลู่เหรินเจ๋อเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งและเด็ดขาด หากเขาไม่ต้องการใคร ต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็ยังบังคับเขาไม่ได้

นางมองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

"ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าลอยหน้าลอยตาอยู่ในจวนนี้ได้ง่าย ๆ แน่!"

พูดจบ ซ่งเยว่หรงก็สะบัดหน้าเดินออกไปอย่างขุ่นเคือง

บ่าวไพร่ที่อยู่ในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เสี่ยวถิงเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ นางมองนายหญิงของตนด้วยความทึ่ง

"นายหญิง... ท่านไม่กลัวคุณหนูซ่งหรือเจ้าคะ?"

หลี่อวี้จิงหัวเราะเบา ๆ "เหตุใดข้าต้องกลัว?"

"แต่คุณหนูซ่งเป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดี นางมีอำนาจมาก"

"ข้าไม่สนว่าใครจะมีอำนาจแค่ไหน" หลี่อวี้จิงวางถ้วยชาลง ดวงตาของนางฉายแววเฉียบคม

"นางมาหาเรื่องข้า ก็ต้องเตรียมใจว่าจะถูกสวนกลับ"

เสี่ยวถิงถึงกับอ้าปากค้าง

นายหญิงของนางเปลี่ยนไปจริง ๆ

และการเปลี่ยนแปลงนี้... คงทำให้ใครบางคนเริ่มสนใจมากขึ้นกว่าเดิม

ลู่เหรินเจ๋อยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกลจากตำหนัก เขาได้ยินทุกถ้อยคำที่หญิงสาวทั้งสองโต้ตอบกัน

แต่ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน สะพานหินที่ทอดยาวไปสู่เรือนใหญ่ทอดเงาลงบนผืนน้ำในสระบัว เสียงเรไรดังระงมสร้างบรรยากาศที่ดูเงียบสงัด

เขามองผ่านม่านหน้าต่าง เห็นร่างของหลี่อวี้จิงยังคงนั่งจิบชาอยู่ท่ามกลางบ่าวไพร่ที่ลอบมองนางด้วยความประหลาดใจ

หญิงผู้นี้... เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หลี่เหมยหยุนที่เขารู้จักเป็นสตรีโง่เขลา อารมณ์ร้ายและหยาบคาย แต่นางที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

“หึ...”

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่องครักษ์ประจำตัวจะโผล่มาคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว

“นายท่าน บ่าวสืบข่าวได้แล้ว พ่อบ้านใหญ่ของจวนเสนาบดีซ่งเคลื่อนไหวผิดปกติ คาดว่าคุณหนูซ่งอาจวางแผนบางอย่างในเร็ว ๆ นี้”

ลู่เหรินเจ๋อพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันสายตาไปมองตำหนักเล็กที่อยู่เบื้องหน้า

ซ่งเยว่หรง... นางคงไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบง่าย ๆ

และหลี่อวี้จิง... นางจะรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้หรือไม่?

ถึงแม้เขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับนาง แต่ในฐานะที่นางอยู่ในจวนของเขา เขาจะไม่ยอมให้นางทำให้ชื่อเสียงของเขาต้องมัวหมอง

“จับตาดูนางไว้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “หากมีอะไรผิดปกติ ให้มารายงานข้าทันที”

องครักษ์รับคำก่อนจะล่าถอยออกไป

ลู่เหรินเจ๋อยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปโดยไม่กล่าวอะไร

เขาจะรอดูว่านางจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างไร...