ตอนที่ 261 เข้ามหาวิทยาลัยอะไร?

            131 2-2

            ตอนที่ 261 เข้ามหาวิทยาลัยอะไร?

            แม้เขาจะเคยให้สัญญากับหลินจิงซูไว้ว่า ตนจะยุติความบาดหมางทั้งหมดที่มีต่อติงจู้ฮั่ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะให้อภัยอีกฝ่ายเสียหน่อย

            ลูกผู้ชายที่ถูกทุบตีด้วยถุงอาหารไก่ รู้หรือเปล่าว่ามันเสียศักดิ์ศรีขนาดไหน!

            แน่นอนว่าติงจู้ฮั่วย่อมมองผ่านอ่านความไร้เมตตาบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน ทันทีที่เขานึกออก ร่องรอยความตื่นตระหนักพลันกระจายไปทั่วหัวใจ จนถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยทีเดียว

            เขาคือผู้ชายคนนั้นจริงๆ!

            ติงจู้ฮั่วหันขวับ สบตามองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกันทันที

            หวางฟางฟางจำหน้าเฉินเฉวียนเย่ได้ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว แต่ยังหาโอกาสเหมาะเจาะที่จะสะกิดเรียกติงจู้ฮั่วไม่ได้เสียที

            “ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้…”

            ติงจู้ฮั่วตื่นตัวสุดขีด เขาลุกขึ้นพรวดพราดจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว และเตรียมจะเปิดศึกต่อสู้ทันที

            หลินจิงซูระเบิดเสียงหัวเราะลั่นจนท้องคัดท้องแข็ง เมื่อเห็นว่าเวลานี้ติงจู้ฮั่วหน้าถอดสีซีดเผือดมากเพียงใด

            เห็นว่าบรรยากาศในเวลานี้เริ่มไม่ถูกต้อง ติงจู้ฮั่วจึงคลายกำปั้นลง สายตาจดจ้องไปทางหลานสาวที่กำลังนั่งหัวเราะอย่างขบขันด้วยความรู้สึกสับสน

            “คุณอาคะ ไม่ต้องตั้งท่าขนาดนั้นก็ได้ เรื่องบาดหมางระหว่างคุณอากับลูกพี่เฉินน่ะ หนูรู้เรื่องหมดทุกอย่างแล้วล่ะค่ะ คุณอาต้องขอบคุณหนูนะคะที่ช่วยสะสางปัญหาครั้งนี้ให้ ตอนนี้พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้วค่ะ และดูท่าว่า..จะเข้ากันได้ดีทีเดียว”

            ปิดท้ายประโยค หลินจิงซูมีชำเลืองมองเฉินเฉวียนเย่ตัดสลับกับติงเสวี่ยเหม่ยเล็กน้อย

            ติงจู้ฮั่วปรายหางตาชำเลืองมองเฉินเฉวียนเย่แวบหนึ่ง แล้วจึงหันมาจ้องหน้าหลินจิงซูด้วยความประหลาดใจ

            ติงเสวี่ยเหม่ยย่อมไม่รู้เรื่องความแค้นที่ผ่านมาระหว่างผู้ชายสองคนนี้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือ นั่งมองภาพฉากตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

            “ว่าแต่ พี่สาวคนสวยคนนั่นใครเหรอคะอา?”

            หลินจิงซูเคลื่อนสายตามองไปทางสาวสวยที่นั่งข้างติงจู้ฮั่ว และอดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้

            “อ่อ อ่อ…เธอเป็นแฟนของฉันเอง ชื่อหวังฟางฟาง”

            ติงจู้ฮั่วรีบดึงตัวแฟนสาวเข้ามาแนะนำตัวกับทุกคน พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ตัวเขาก็มีความสุขเสียจนลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

            หลินจิงซูจ้องมองหวังฟางฟางอยู่นานสองนาน พินิจมองอย่างละเอียดแล้วก็อดที่จะร้องอุทานกับตัวเองในใจไม่ได้ ‘ที่แท้ก็สวยขนาดนี้นี่เอง! มิน่าล่ะ ทำไมลูกพี่เฉินถึงอยากจะได้ตัวเธอไปทำงานที่ร้านคาราโอเกะของตัวเองนัก’

            เป็นช่วงเวลาที่สองพี่น้องได้หวนนึกถึงวันเก่าๆ คนอื่นเองต่างก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนานเช่นกัน จนเวลานี้ท้องฟ้าได้แปรเปลี่ยนเป็นมืดสนิท บรรยากาศร้านค้าบนท้องถนนเริ่มดับไฟเก็บร้านกันแล้ว นับเป็นสัญญาณที่พวกเขาจะต้องแยกย้ายลาจากกัน

            “เสี่ยวฮั่ว ถ้าว่างก็แวะมาหาพวกเราที่ร้านชานมไข่มุกข้างมหาวิทยาลัยได้เสมอเลยนะ”

            ถึงเวลาอันสมควร ติงเสวี่ยเหม่ยจำต้องโบกไม้โบกมือร่ำลาติงจู้ฮั่วอย่างไม่เต็มใจนัก

            จิตใจของเจ้าน้องชายคนนี้…ต้องบอบช้ำเจ็บปวดมาตั้งแต่วัยเด็ก

            เขาเป็นเด็กที่น่าสงสารมากคนหนี่งจริงๆ…

            สองวันถัดมา จู้หยานเพิ่งนั่งรถไฟกลับมาจากเมืองหลวงเช่นกัน

            คราวนี้มีขนมและของใช้แปลกๆถุงใหญ่หอบติดไม้ติดมือมาเต็มไปหมด และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือเจ้าสาหร่ายขนสีขาวปุกปุย

            ของฝากทั้งหมดจากเก้าในสิบส่วน ล้วนเป็นของหลินจิงซูทั้งสิ้น

            เฉินเฉวียนเย่ที่นั่งนิ่งไม่มีอะไรทำอยู่ข้างกัน พบเห็นภาพฉากนี้เข้าจะชักช้าอยู่ได้อย่างไรเล่า? เขารีบตีศอกสะกิดเรียกจู้หยาน และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เล็กน้อยว่า

            “พ่อหนุ่มจู้หยาน รู้สึกว่าพักนี้เธอจะทำดีกับลูกสาวบุญธรรมของฉันมากเหลือเกินนะ…”

            จู้หยานตระหนักได้ทันทีว่า ประโยคครึ่งหลังที่อีกฝ่ายพูดนั้นหมายถึงสิ่งใด? จังหวะนั้น ตัวเขาเองก็ใจเต้นแรงเกินควบคุมโดยรู้ตัว

            เห็นจู้หยานปั้นหน้าเข้มดูอึดอัดราวกับผู้ประสบเหตุภัยพิบัติ เฉินเฉวียนเย่ก็ถึงกับระเบิดหัวเราะลั่นออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว

            แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าเฉินเฉวียนเย่จะแอบแขวะหรือล้อเลียนจู้หยานก็ตามที ทว่าหลินจิงซูกลับไม่ได้สนใจฟังเลยสักนิด เพราะความสนใจทั้งหมดของเธอในตอนนี้ อยู่ที่เจ้าสาหร่ายตัวอ้วนในอ้อมแขนเท่านั้น เวลาผ่านไปไม่ได้พบเจอกันตั้งนาน น้ำหนักของมันดูเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นมากเลยทีเดียว

            ระหว่างที่หลินจิงซูกับจู้หยานออกไปเดินจ่ายตลาดนั้น เฉินเฉวียนเย่ก็สบโอกาสเหมาะเจาะ รีบลากติงเสวี่ยเหม่ยมาหยุดยืนที่มุมหนึ่ง พร้อมกระซิบถามด้วยความสงสัยว่า

            “นี่ นี่ บอกผมทีว่าจู้หยานกำลังแอบชอบจิงซูอยู่จริงๆใช่มั้ย?”

            แต่กระนั้น เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินคำถามนี้เข้า เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรมากนัก ราวกับว่ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

            “ก็คงงั้นล่ะ เขาดูเอาใจใส่ซูซูมากเป็นพิเศษนี่”

            “ความจริงผมเองก็ถูกใจเจ้าหนุ่มนั่นอยู่ไม่น้อย หน้าตาก็ดี อีกทั้งยังฉลาดหัวไว มิหนำซ้ำยังดูเป็นผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวอีกด้วย อืม…ผมตั้งใจไว้แล้วว่า ถ้าเจ้าหนุ่มนั่นเกิดชอบจิงซูขึ้นมาจริงๆ ผมเองก็ไม่ติดอะไร”

            เฝ้ามองแผ่นหลังของว่าที่ลูกเขยในอนาคตที่กำลังเดินห่างออกไปไกล เฉินเฉวียนเย่ก็ได้แต่พยักหน้ากับตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

            “เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ติดที่ว่าคืออะไร?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปั้นสีหน้าฉงนสงสัยขึ้นทันที

            “ผมก็จะอนุญาตให้พวกเขาสองคนแต่งงานกันยังไงล่ะ…”

            เฉินเฉวียนเย่ยืนเก๊กหล่อกับตัวเอง ทำตัวประหนึ่งเป็นพ่อตาที่ยอมรับในตัวลูกเขยได้ในท้ายที่สุด

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับพูดไม่ออก “….”

            ในระหว่างการจับจ่ายซื้อของนั้น จู่ๆหลินจิงซูก็เพิ่งนึกบางเรื่องขึ้นมาได้ เธอรีบถามขึ้นทันที

            “สรุปนายเลือกที่ไหนเหรอ?”

            “มหาวิทยาลัยปักกิ่ง”

            จู้หยานเอ่ยตอบไปตามตรง น้ำเสียงฟังดูสงบราบเรียบ

                  เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หลินจิงซูถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ และรู้สึกโล่งอกอย่างที่สุด!

                  “แล้วคุณล่ะ? สมัครเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งเหมือนกันรึเปล่า?”

                  จู้หยานหันไปถามหลินจิงซูที่ใบหน้ากำลังเปล่งประกายสดใส

                  “แน่นอนสิ! ฉันรีบกรอกชื่อมหาวิทยาลัยปักกิ่งอย่างไวเลยล่ะ!”

                  หลินจิงซูยิ้มตอบ พร้อมพ่นคำโกหกได้อย่างแนบเนียน คล้อยหลังถัดมา เธอดูอารมณ์มากดีเป็นพิเศษ ถึงขนาดเดินฮัมเพลงขณะไล่ซื้อแป้งมันสำปะหลัง ใบชา น้ำตาลและส่วนผสมอื่นๆสำหรับใช้ในร้านชานมไข่มุกไปด้วย

                  และแท้จริงแล้ว ทั้งคู่นั้นต่างฝ่ายต่างก็กำลังโกหกใส่กันและกัน…