ตอนที่ 264 ได้แค่นี้? ไม่น่าเป็นไปได้!

133 1-2

            ตอนที่ 264 ได้แค่นี้? ไม่น่าเป็นไปได้!

            แผนการทั้งหมดที่เธอได้วางไว้สำหรับอนาคต เสมือนถูกแช่แข็งไปอีกหนึ่งปีเต็ม จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมผลลัพธ์ถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้?

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า ตัวเธอหลินจิงซูคนนี้ ดวงจะไม่สมพงษ์กับมหาวิทยาลัยเอาจริงๆ?

            ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ก็ตามที

            หลังจากการสอบวันนี้ไปอีกหนึ่งปี เธอ…จะสามารถสอบผ่านดั่งที่ฝันไว้จริงๆใช่มั้ย?

            มันไม่สำคัญหรอกว่า วันนี้เธอจะขาดไปเพียงแค่สิบหรือหนึ่งคะแนน เพราะสิ่งนี้ไม่อาจใช้อ้างอิงหรือรับรองได้ว่า การสอบครั้งต่อไปเธอจะทำได้ดีกว่าเดิม

            เพราะรูปแบบของโจทย์ปัญหาจะได้รับการเปลี่ยนแปลงในทุกๆปี และหลินจิงซูก็บอกไม่ได้เช่นกันว่า ในอีกหนึ่งปีให้หลัง เธอจะมีสภาพพร้อมสอบเต็มร้อยเหมือนอย่างในปัจจุบันหรือไม่

            เธอยังจำได้แม่นยำว่า ชาติก่อนนี้มีเพื่อนร่วมชั้นบางคนถึงกับยอมเรียนซ้ำชั้นถึงสามครั้ง แต่กระนั้น ก็ยังไม่สามรถสอบติดมหาวิทยาลัยสักที จนท้ายที่สุด พวกเขาก็ทนต่อแรงกดดันไม่ไหว และตัดสินใจย้ายไปเรียนสายวิชาชีพ หรือไม่ก็สายสังคมสงเคราะห์แทน

            ติงจู้ฮั่วยืนคอยอยู่หน้าประตูร้านอาหารข้างกัน เฝ้ามองเธอด้วยความเป็นห่วง ใจหนึ่งก็ต้องการก้าวเข้าไปปลอบประโลม ทว่าอีกใจก็ตระหนักดีว่า บางทีคนเราก็ต้องการเวลาส่วนตัวเพื่ออยู่กับตัวเองเช่นกัน

            ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ แต่ในที่สุด หลินจิงซูก็สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้

            เธอเหลียวหันกลับไปมอง พบว่าติงจู้ฮั่วกำลังเฝ้าคอยอย่างเงียบๆอยู่ที่มุมร้านไม่ห่างกัน ตลอดทั่วทั้งใบหน้าเผยให้เห็นร่องรอยความทุกข์โศกที่ถูกขีดเขียนไว้เต็มไปหมด

            นับตั้งแต่ที่เธอเป็นเด็ก นอกจากติงเสวี่ยเหม่ยผู้เป็นแม่แล้ว ก็ยังมีอาหนุ่มคนนี้ที่พร้อมจะกระโดดโล้นเต้นด้วยความดีใจ และร้องไห้ด้วยความเสียใจไปพร้อมๆกับเธอ

            “กลับหมู่บ้านติงเจี่ยกันเถอะ เราไปเยี่ยมคุณตากัน”

            หลินจิงซูปรับอารมณ์กลับสู่สภาวะสงบนิ่งเป็นปกติดังเดิม แล้วเดินเข้าไปสะกิดเรียกติงจู้ฮั่วให้ออกเดินทางต่อ

            อาจเป็นเพราะติงจู้ฮั่วไม่ได้แวะเวียนกลับบ้านมาเป็นเวลาเนิ่นนาน และนี่นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้พบเจอหน้าผู้เฒ่าติง ส่งผลให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารภายในบ้านดำเนินไปด้วยความเงียบงันชวนอึดอัด ใบหน้าผู้เฒ่าติงทั้งเย็นชาและไร้อารมณ์ยิ่งกว่าครั้งใดๆ

            และเมื่อผู้เฒ่าติงรู้ว่าหลินจิงซูสอบไม่ผ่าน ขาดอีกเพียงแค่ไม่กี่คะแนนเท่านั้น ปฏิกิริยาของเขากลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งคำปลอบใจใดๆแม้เพียงคำเดียว สีหน้าท่าทางยังคงรักษามาตรฐานเดิมดุจเหล็กกล้าไปตลอดทั้งวัน

            แต่หลังมื้ออาหารเย็น ผู้เฒ่าติงก็ได้เข้ามาในห้องของหลินจิงซู เขาเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงข้างๆหลานสาว แล้วจู่ๆก็พูดขึ้นว่า

            “รู้รึเปล่าว่าสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับเราในตอนนี้คืออะไร? มันไม่ใช่เรื่องที่เราสอบไม่ผ่านหรอกนะ แต่เป็นเรื่องที่เรากำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปอย่างช้าๆต่างหาก จิงซูที่ตารู้จักน่ะ เต็มไปด้วยจิตวิญญาณอันมุ่งมั่นแรงกล้า ไม่ใช่สาวน้อยที่เอาแต่นั่งห่อเหี่ยวอยู่แบบนี้ ปีหน้าก็ยังสอบใหม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ลองพยายามดูอีกสักครั้งสิ ส่วนค่าเล่าเรียนขาดเหลือเท่าไหร่ก็ให้บอกมา เดี๋ยวตาจะช่วยจ่ายให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”

            เมื่อรับฟังจึงได้รู้ ปรากฏว่าผู้เฒ่าติงเองก็เป็นห่วงเธอไม่แพ้ใครเช่นกัน สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นผ่านคำพูดของชายชราผู้นี้ ทำให้หลินจิงซูกลับมามีรอยยิ้มได้อีกครั้ง

            ตลอดทั้งค่ำคืน หลินจิงซูได้แต่นอนกระสับกระส่ายคิดไม่ตกเสียที เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งเลวร้ายที่สุดที่เธอต้องเผชิญต่อจากนี้ก็คือ การเรียนซ้ำชั้นเพิ่มอีกหนึ่งปีเต็ม!

            เรื่องสถานการณ์การเงินนั้น อาศัยรายได้จากธุรกิจชานมไข่มุก ก็มากเพียงพอแล้วที่จะใช้เป็นทุนการศึกษาของหลินจิงซูนับจากนี้ พูดง่ายๆก็คือ เรื่องภาระค่าใช้จ่ายต่างๆ ไม่สามารถสร้างแรงกดดันใดๆต่อเธอได้อีก

            และที่ยิ่งอุ่นใจไปมากกว่านั้นก็คือ ในไตรมาสหน้า ต่อให้หลินจิงซูจะไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หรือเข้าไปดูแลร้านด้วยตนเอง เธอก็มั่นใจว่า ภายใต้การบริหารงานของติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ ทั้งสองจะสามารถประคับประคองธุรกิจนี้ให้ไปตลอดรอดฝั่งได้อย่างแน่นอน

            คล้อยหลังคิดได้เช่นนั้น หลินจิงซูค่อยเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

            หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จสรรพ เธอและติงจู้ฮั่วก็จำต้องเดินทางกลับตัวเมืองรองผิงเฉิงอีกครั้ง

            ตัวเธอแวะไปที่ตลาดเพื่อหาซื้อของไปเยี่ยมเยียนจางหลานที่บ้าน ในขณะที่ติงจู้ฮั่วเองก็ขอตัวแยกไปทำธุระของตนเอง

            “พี่สาวจิงซูนี่เอง! มาหาคุณแม่ผมเหรอครับ?”

            โจวอี้หานเปิดประตูออกมาต้อนรับพร้อมกับเอ่ยทักทาย เมื่อพบว่าเป็นหลินจิงซูเขาก็ดูดีอกดีใจอย่างมาก รีบหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในบ้าน แล้วส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น

            “แม่ครับ! พี่สาวจิงซูมาหา!”

            วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สองแม่ลูกจึงได้อยู่บ้านกันพร้อมหน้า และตอนนี้จางหลานก็กำลังนั่งห่อเกี๊ยวไส้หมูอยู่ในครัวพอดี

            ได้ยินว่าหลินจิงซูมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน เธอก็รีบถอดผ้ากันเปื้อนแล้วตรงดิ่งออกจากครัวโดยเร็ว โบกไม้โบกมือทักทายอย่างเป็นกันเอง

            “จิงซูน้อย เป็นไงบ้างจ๊ะ? น่าจะประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วใช่มั้ย? สรุปเข้าที่ไหนล่ะจ๊ะ?”

            จางหลานเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุขตามปกติ

            แต่เมื่อหลินจิงซูได้ยินคำถามนั้น เธอก็เผยสีหน้าหดหู่ขึ้นฉับพลัน

            สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้น จางหลานก็ถึงกับขมวดคิ้ว และดูเหมือนจะเข้าใจได้ในทันที

            “เกิดอะไรขึ้น? สอบไม่ผ่านงั้นเหรอ?”

            จางหลานยิงคำถามกลับไปด้วยความสงสัยทันที

            หลินจิงซูพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร

            “ไม่ผ่าน ขาดอีกกี่คะแนน?”

            จางหลานถามจี้อีกครั้ง

            “ประมาณสิบกว่าคะแนนค่ะ”

            ได้ยินประโยคนี้เข้า จางหลานถึงกับถลึงตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “บ้ารึเปล่า! ขาดตั้งสิบกว่าคะแนน? เป็นไปได้ยังไงกัน?”

            ในมุมมองของคนอื่น ขาดแค่สิบคะแนนนับว่าเฉียดฉิว แต่สำหรับจางหลานที่เชื่อมั่นในความสามารถของหลินจิงซูมาโดยตลอด จึงนับว่าทำผลงานได้ต่ำกว่าเกณฑ์มาก

            เผชิญหน้าต่อข้อกังขาของจางหลาน หลินจิงซูเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องระบายความรู้สึกที่อัดอั้นมาตั้งแต่เมื่อวานออกไปตามตรง

            “หนูเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น! หลังจากสอบเสร็จ หนูถึงขั้นไล่เปิดตำราเรียนเพื่อตรวจสอบความถูกต้องรายข้อเลย แล้วทั้งหมดก็เหมือนกับที่หนูเขียนลงในกระดาษคำตอบเป๊ะๆเลยล่ะค่ะ! จากที่ประเมินเองคร่าวๆ หนูควรได้มากกว่านี้อีกสัก60ถึง70คะแนนด้วยซ้ำไป…”

            จางหลานนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

            ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยสนทนากันอยู่นั้น เจ้าหน้าที่โจวก็เพิ่งกลับมาถึงบ้านเช่นกัน

            “เดี๋ยวนี้มีแต่คดีน่าหดหู่! เพิ่งมีชายคนหนึ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตาย อยู่ทางตะวันออกของเมืองนี่เอง!”

            ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เจ้าหน้าที่โจวก็เอาแต่ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า และอดที่จะระบายความเศร้าใจต่อเหตุการณ์ที่เพิ่งประสบพบเจอมาเมื่อครู่ไม่ได้