ตอนที่ 265 คะแนนสอบถูกสวมรอย

            133 2-2

            ตอนที่ 265 คะแนนสอบถูกสวมรอย

            ทั้งหลินจิงซูและจางหลานต่างหยุดชะงักในทันที ต่างคนต่างนิ่งเงียบเพื่อรอฟังคำบอกเล่าต่อไปจากเจ้าหน้าที่โจว

            “ผู้ชายคนนั้นน่าสงสารมากจริงๆ เมื่อสิบปีก่อน คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขาถูกคนอื่นสวมรอย แล้วใช้สิทธิ์เข้าไปเรียนแทน แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา คดีความกลับไม่มีความคืบหน้าใดๆเลย วันหนึ่ง เขาบังเอิญไปรู้มาว่า คนร้ายที่สวมรอยเข้าไปเรียนมหาวิทยาลัยแทนเขานั้น ตอนนี้กำลังได้ดิบได้ดี ก็ยิ่งกระตุ้นให้เขาเกิดสภาวะซึมเศร้าอย่างหนัก จนสุดท้ายก็เลือกจบชีวิตตัวเองด้วยการกระโดดตึกฆ่าตัวตาย”

            ได้ฟังเช่นนั้น ทั้งหลินจิงซูและจางหลานต่างก็หันขวับมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

            คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกสวมรอยได้ด้วยเหรอ? มีเรื่องพรรค์นี้จริงๆน่ะเหรอ?

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แต่จู่ๆหลินจิงซูก็มีเหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั่วทั้งตัว พร้อมกับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

            “ลุงโจวคะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยรึเปล่าคะ?”

            น้ำเสียงที่เปล่งถามของหลินจิงซูในตอนนี้ ฟังดูแหบแห้งไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี

            “มีทุกปีล่ะ…”

            เจ้าหน้าที่โจวส่ายหัวอีกครั้งด้วยความรู้สึกหนักอึ้งภายในใจ เขาหันไปบอกกับหลินจิงซูตามตรงว่า

            “สังคมบ้านเมืองเราเดี๋ยวนี้มีแต่ความเน่าเฟะ เด็กๆที่มาจากครอบครัวไม่ได้ร่ำรวยอะไร เคยมีโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหนกันล่ะ? พ่อแม่บางคนที่มีเงินมีทองมากหน่อย และต้องการให้ลูกตัวเองได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ต่างก็ยอมจ่ายใต้โต๊ะให้ทางโรงเรียนกันทั้งนั้นล่ะ แลกกับการสลับสับเปลี่ยนคะแนนสอบกับนักเรียนเก่งๆ เรื่องสกปรกพรรค์นี้มีอยู่ถมเถไป”

            เจ้าหน้าที่โจวทำงานอยู่ในวงการตำรวจมานานนับสิบปี ด้านมืดของสังคมใช่ว่าจะไม่คุ้นเคย

            “แล้วเรื่องแบบนี้มันจะปิดได้มิดเหรอคะ? เพราะสุดท้ายต่อให้เข้าไปได้ ทางมหาวิทยาลัยก็ยังต้องใช้เกรดการเรียนเพื่อตรวจคัดนักศึกษาอีกรอบไม่ใช่เหรอคะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            “มันก็ใช่ แต่ถ้าจะสวมรอยคะแนนสอบแล้ว ก็ต้องสวมรอยเกรดการเรียนไปพร้อมๆกันด้วย สรุปก็คือสวมรอยทั้งสถานะนักศึกษา รวมไปถึงข้อมูลส่วนตัวอื่นๆของเหยื่อก็จะถูกสวมรอยทั้งหมดด้วย เพราะแบบนี้ไงล่ะ ถึงเป็นเรื่องยากมากที่จะจับผิดได้”

            เจ้าหน้าที่โจวอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด

            “แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเหยื่อที่ถูกสวมรอยหลังจากนั้นเหรอคะ? แล้วถ้าเขาเกิดสอบเข้ามหาวิทยาลัยในครั้งที่สองผ่าน จะสามารถเข้าไปเรียนต่อได้รึเปล่าคะ? แล้วเรื่องที่เคยถูกสวมรอยจะแดงขึ้นมามั้ยคะ?”

            “ก็ต้องแดงแน่นอนอยู่แล้ว เพราะแบบนี้ไงล่ะ นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อก็จะถูกกีดกันไม่ให้สอบผ่านต่อไปอีกเรื่อยๆ ทั้งถูกสวมรอยเพื่อใช้หากินต่อไป หรือไม่ก็ถูกปัดตกไม่ยอมส่งข้อมูลให้ทางกระทรวงศึกษาตรวจนับคะแนนเลยก็มี ผู้ที่คอยบงการเรื่องนี้อยู่เบื้องหลัง ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองถูกสาวถึงตัวอยู่แล้ว พูดง่ายๆก็คือ ถ้าเกิดมีครั้งที่หนึ่ง ก็ต้องมีครั้งที่สองและสามต่อๆไป มาถึงจุดนี้ ส่วนใหญ่ต่างก็เลือกที่จะยอมแพ้ แล้วออกไปรับจ้างทำงานแทน”

            ยิ่งได้ฟังคำอธิบายจากเจ้าหน้าที่โจวมากเท่าไหร่ หลินจิงซูก็ยิ่งหน้าซีดเผือดมากขึ้นเท่านั้น

            ทันใดนั้นเอง จู่ๆหลินจิงซูก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ในบรรดานักเรียนทั้งห้าคนที่ครูประจำชั้นประกาศว่าสอบติดมหาวิทยาลัย หนึ่งในนั้นเป็นนักเรียนที่มีผลการเรียนอยู่เพียงแค่ระดับปานกลางเท่านั้น แต่กลับสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ราวกับมีปาฏิหาริย์

            เธอยังจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้อย่างแม่นยำ เมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นร้องเฮลั่นห้อง กระโดดโล้นเต้นด้วยความดีอกดีใจที่ตนเองสอบผ่าน บรรดาเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

            สำหรับเรื่องคะแนนการสอบ หลินจิงซูเกิดข้อกังขามาตั้งแต่แรกที่เห็นแล้ว คะแนนสอบของเธอไม่มีทางต่ำกว่าเกณฑ์มากถึงสิบกว่าคะแนนได้เลย ไม่ใช่สิ…มันไม่ควรตกด้วยซ้ำไป!

            ทั้งเรื่องคะแนนที่ต่ำเตี้ยจนชวนให้สงสัย บวกกับได้ฟังเรื่องราวที่เจ้าหน้าที่โจวเล่ามา ดูเหมือนว่า…ทุกอย่างจะเริ่มชี้ชัดแล้ว!

            “จิงซู ทำไมถึงได้หน้าซีดแบบนั้น? ไม่สบายรึเปล่า?”

            เจ้าหน้าที่โจวเพิ่งสังเกตเห็นอาการผิดปกติของสาวน้อยตรงหน้า เขาจึงได้เอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

            “ลุงโจว ป้าจาง หนูกำลังสงสัยว่า…คะแนนสอบของหนูจะถูกสวมรอยเข้าให้แล้วค่ะ!”

            จังหวะนี้หลินจิงซูพูดทั้งน้ำตา

            วินาทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของเธอ ทั้งจางหลานและเจ้าหน้าที่โจวต่างก็ดูตกใจเป็นอย่างมากเช่นกัน

            “ในห้องหนู มีเพื่อนคนหนึ่งที่ผลการเรียนไม่ค่อยจะดีนัก แต่กลับสอบติดมหาวิทยาลัยได้ราวกับปาฎิหารย์ และที่สำคัญ จากที่หนูประเมินด้วยตัวเอง คะแนนของหนูน่าจะต้องมากกว่า60-70%  มันไม่น่าจะต่ำขนาดนี้ได้เลย…”

            ทั้งจางหลานและเจ้าหน้าที่โจวต่างหันไปมองตากัน ความเศร้าสลดฉายผ่านแววตาของแต่ละคนออกมา

            หากต้องการทราบผลการสอบที่แท้จริงของตนเอง หนทางเดียวก็คือ จำเป็นต้องเดินทางไปที่กระทรวงศึกษาหรือต่อสายตรงไปหาเท่านั้น

            แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ต่อให้เป็นกระทรวงศึกษา พวกเขาจะตามสืบหาตะเข็บได้จากไหน?

            แล้วคิดว่าตัวเองเป็นใครใหญ่มาจากไหน ถึงจะมีอำนาจสั่งการให้กระทรวงศึกษาเดินหน้าตรวจสอบเรื่องนี้ให้ได้?

            เพราะในเมื่อคนพวกนี้กล้าขโมยคะแนนสอบคนอื่นไปใช้หากินแบบนี้ แสดงว่าผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังจะต้องมีเส้นสายอันดีกับทางโรงเรียน คณาจารย์หรือแม้กระทั่งกับคนในกระทรวงศึกษาเอง!

            ดังนั้น ต่อให้รู้ว่าถูกสวมรอยแล้วยังไงล่ะ?

            “จิงซูน้อย ไม่ต้องกังวลไปนะ เดี๋ยวฉันจะให้เหล่าโจวต่อสายตรงไปที่กระทรวงศึกษาให้เอง!”

            จางหลานตรงเข้ามาโอบกอด และรีบเอ่ยปลอบประโลม

            หลินจิงซูได้แต่พยักหน้าแทนคำตอบ คงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเจ้าหน้าที่โจวแล้วจริงๆ

            เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวสารที่ได้รับจากเจ้าหน้าที่โจวกลับต้องทำให้เธอผิดหวังอีกครั้ง เพราะทางกระทรวงศึกษาแจ้งกลับมาว่า ผลคะแนนการสอบของหลินจิงซูล้วนถูกต้องเป็นไปตามที่ทางโรงเรียนประกาศทั้งหมด