ตอนที่ 263 ผลการสอบ (2)

132 2-2

            ตอนที่ 263 ผลการสอบ (2)

ครูประจำชั้นไล่อ่านรายชื่อนักเรียนทีละคน และชื่อที่ถูกเรียกขานก็จะต้องเดินออกไปยืนหน้ากระดานดำ เพื่อรับซองจดหมายตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยที่ได้เลือกไว้

            “หลินจิงซู”

            หลินจิงซูตบเท้าเดินขึ้นไปหน้าห้อง รับจดหมายสีเหลืองที่มีตราประทับของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลแสดงให้เห็นชัดเจน

            เธอค่อยๆเปิดซองจดหมายออกมาอย่างพิถีพิถันที่สุด

            “ปีนี้ มีนักเรียนในชั้นของเราห้าคนที่สอบติดมหาวิทยาลัยนะ ครูขอแสดงความยินดีด้วย ส่วนที่สอบไม่ติดก็อย่าเพิ่งเสียใจไปล่ะ เพราะยังสามารถยื่นเอกสารขอเรียนซ้ำชั้นได้อีกหนึ่งปี ถึงเวลานั้น ค่อยเริ่มต้นกันใหม่นะ!”

            ครูประจำชั้นพูดให้กำลังใจนักเรียนทุกคนด้วยรอยยิ้ม

            ภายหลังที่จดหมายเหล่านั้นถูกเปิดออก บางคนก็ยิ้มแย้มด้วยความสุขใจ แต่บางคนก็เศร้าหมองประหนึ่งเป็นวันมืดมิดที่สุดในชีวิต

            หลังจากหลินจิงซูไล่อ่านตัวอักษรทุกบรรทัดบนหน้ากระดาษแล้ว เสมือนหูของเธอดับไม่ได้ยินเสียงรอบข้างไปชั่วขณะ วิสัยทัศน์ที่เคยมองเห็นพลันมืดสนิทในบัดดล สิ่งเดียวที่หลินจิงซูรู้สึกได้ในขณะนี้ เสมือนว่าท้องฟ้ากำลังร่วงถล่มลงมา

            เป็นไปได้ยังไง…ทำไมถึงไม่ผ่านล่ะ?!

            จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เพราะหลินจิงซูมั่นใจยิ่งกว่าอะไรดีว่า โจทย์คำถามโดยส่วนใหญ่เธอล้วนตอบได้ทั้งสิ้น และกระทั่งหลังตรวจทานซ้ำสอง ก็พบว่าคำตอบที่ได้เขียนลงไปล้วนถูกต้องสมบูรณ์ดี! แต่ทำไม…เธอกลับไม่ผ่านล่ะ?

            “ครูคะ คะแนนสอบของหนูมีการคำนวณผิดพลาดอะไรรึเปล่าคะ?”

            หลินจิงซูไม่รอช้า รีบวิ่งไปถามครูประจำชั้นด้วยความตื่นตระหนกทันที

            พบเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของลูกศิษย์ ครูประจำชั้นได้แต่แอบรู้สึกเห็นใจอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน

            “จิงซูน้อย ฉันเข้าใจดีนะ ถึงแม้ผลสอบในภาคเรียนสุดท้ายของเธอจะทำออกมาได้ดีขนาดไหน แต่มันก็ไม่ใช่เครื่องยืนยันว่า ทุกคนที่เรียนเก่งจะสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้ทุกคน แต่ช่างมันเถอะนะจิงซูน้อย ปีหน้ายังมี ค่อยสู้กันใหม่นะ!”        

            แต่หลินจิงซูกลับไม่สามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้เลยสักนิด ขอแค่มีความหวังสักเล็กน้อย เธอก็ได้พยายามงัดเอาทุกคำถามออกมาโต้เถียงกับครูประจำชั้นอย่างไม่ยอมแพ้

            เธอคิดเสมอว่า แม้ตนเองจะไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศได้ แต่กับมหาวิทยาลัยชั้นรองในชนบท สิ่งนี้กลับไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม!

            แต่ช่างเถอะ ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญอีกแล้ว…

            เพราะความจริงที่อยู่ตรงหน้าเธอเวลานี้ก็คือ ใบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ระบุไว้ชัดเจนว่า ‘ไม่ผ่าน’

            “ไหนขอฉันดูหน่อย อืม…ดูตรงนี้สิ เธอขาดไปแค่สิบกว่าคะแนนเองก็จะผ่านแล้วไม่ใช่เหรอ? ปีหน้าเธอต้องสอบผ่านอย่างแน่นอน! ฉันเชื่อว่าเธอทำได้นะ!”

            ท่ามกลางความสิ้นหวัง ครูใหญ่ที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของหลินจิงซูดังขึ้น จึงได้เดินเข้ามาดู และได้แต่ยิ้มพูดปลอบใจสาวน้อยที่กำลังเศร้าสร้อย

           

            ……..

           

            หลินจิงซูเป็นเด็กนักเรียนคนสุดท้ายที่เดินออกจากรั้วโรงเรียน

            ติงจู้ฮั่วที่เฝ้าคอยอยู่หน้าประตูโรงเรียนจนกระทั่งเย็น แลเห็นหลินจิงซูในสภาพหมดอาลัยตายอยากประหนึ่งดอกไม้โรยรา กำลังสาวเท้าก้าวออกมาอย่างแช่มช้าเช่นนั้น ก็เป็นอันเข้าใจประจักษ์แจ้งในทันที

            “จิงซู สอบไม่ผ่านเหรอ?”

            ติงจู้ฮั่วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

            สติสตางค์เสมือนถูกฉุดดึงกลับสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง หลินจิงซูค่อยๆพยักหน้าช้าๆอย่างไม่สู้เต็มใจเท่าไหร่นัก

            แม้จะคาดเดาไว้แล้วว่าต้องใช่ แต่เมื่อได้ยินคำตอบกับหู ก็ทำเอาติงจู้ฮั่วถึงกับใจหายวูบไปอีกคน เดิมที เขาแอบดีใจเก้อไปล่วงหน้าแล้วว่า ในที่สุด ก็จะมีบัณฑิตประสบความสำเร็จในระดับชั้นมหาวิทยาลัย ถือกำเนิดขึ้นในตระกูลติงของตนแล้ว

            “จิงซู ไม่เป็นไรนะ ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย…จริงๆการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว ในโรงเรียนหนึ่งจะมีสักกี่คนที่สอบผ่านกันเชียว? เธอเองก็ยังเด็กอยู่มาก โอกาสจะแก้ตัวก็ยังมีอีกนะ! ไว้ปีหน้าเอาใหม่ก็ยังไม่สายนี่จริงมั้ย?”

            ติงจู้ฮั่วลูบแผ่นหลังสาวน้อยที่กำลังเศร้าสร้อยน้ำตาตกใน พร้อมกับยิ้มพูดปลอบประโลมต่อไปว่า

            “อย่าเสียใจไปเลย เข้าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้แล้วยังไงล่ะ?  แต่เธอก็สามารถประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจได้นี่! จิงซูน้อย ความสำเร็จคนเราวัดกันที่ใบปริญญาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นจริงๆเหรอ?”

            หลินจิงซูยืนนิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบใดๆ ก่อนที่ท้ายสุดจะพยักหน้าเพียงเล็กน้อยไปหนึ่งที

            ติงจู้ฮั่วเข้าใจดี ถึงจะพูดปลอบใจอะไรไปในตอนนี้ก็คงเปล่าประโยชน์

            “อาคะ หนูขอไปโทรหาแม่หน่อยนะคะ”

            ทั้งสองแวะไปที่ร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่ง เพื่อขอใช้โทรศัพท์ติดต่อทางไกล

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยทราบว่าลูกสาวของตนสอบไม่ผ่าน เธอถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตองสนองใดๆอยู่เป็นเวลานาน

            “ซูซู ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่จ๊ะ ปีหน้า…ค่อยเริ่มต้นกันใหม่นะ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยฝืนยิ้มปลอบใจทั้งน้ำตา เหตุผลที่เธอร้องไห้ไม่ใช่เพราะความผิดหวัง แต่เพราะรู้ดีว่าลูกสาวของเธอกำลังเสียใจมากแค่ไหน

            หลังจากที่วางสายไปแล้ว หลินจิงซูก็ยืนครุ่นคิดถึงใครบางคน และตัดสินใจกดหมายเลขอื่นต่อทันที

            “จู้หยาน…”

            เปิดประโยคสั้นๆเพียงคำเดียว หลินจิงซูก็ไม่อาจทนต่อไปได้ไหวอีกแล้ว เธอระเบิดเสียงร้องไห้โฮออกมาทันที

            ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหลินจิงซูดังผ่านปลายสาย จู้หยานเองก็รู้สึกชอกช้ำเจ็บปวดใจเหลือเกินเช่นกัน

            “ฉันสอบไม่ผ่าน อีกแค่สิบกว่าคะแนนเอง!”

            สิ้นเสียงพูดของหลินจิงซู เธอก็กดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งทันที ก่อนจะค่อยๆทรุดร่างลงอยู่ในท่านั่งยองๆข้างประตูร้านอาหารแห่งนั้น พร้อมกับระเบิดน้ำตาร้องห่มร้องไห้ออกมาไม่หยุด