ตอนที่ 337 นำเงินก้อนนี้ไปลงทุน

            169 2-2

            ตอนที่ 337 นำเงินก้อนนี้ไปลงทุน

            สีหน้าท่าทางและความคิดเช่นนี้ของหลินจิงซู ได้ทำให้หวู่ฮ่าวชิงแอบขุ่นเคืองใจเล็กน้อย แต่หลังจากพินิจพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว ปรากฏว่าสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมาล้วนเป็นความจริงเช่นกัน

            “แต่ประธาน ถ้าเรื่องมันเป็นอย่างที่พูดจริงๆ ฉันต่างหากที่ควรต้องแสดงความรับผิดชอบ!”

            สิ้นคำพูดประโยคนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็กุมมือของหลินจิงซูไว้แน่น ราวกับว่าชีวิตนี้ไม่จะไม่ปล่อยคลายจากกัน ซึ่งภาพฉากเหล่านี้ บรรดานิสิตนักศึกษาที่สัญจรผ่านไปมาในบริเวณนั้น ล้วนแล้วแต่เห็นประจักษ์ชัดแจ้งกันทั้งสิ้น

            “ชายหญิงไม่ควรจับมือถือแขนกันแบบนี้ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

            หลินจิงซูแสร้งปั้นหน้าขวยเขิน เนื้อตัวสะดีดสะดิ้งร้อนรุ่มดั่งสาวน้อยไร้เดียงสา ท้ายที่สุด หวู่ฮ่าวชิงก็จำต้องยอมปล่อยมือไป

            “ฉันอยากจะขอโทษประธานจริงๆ ที่ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างกลายมาเป็นแบบนี้! ที่แท้ก็ต้องมาบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลเพราะฉันคนเดียว….”

            แม้ดูผิวเผินภายนอก หลินจิงซูที่ได้รับฟังคำพูดประโยคนี้จะมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่าภายในใจอดที่จะขบขันไม่ได้ ก็เธอไม่ได้รับบาดเจ็บจริงๆเสียหน่อย ได้นอนโรงพยาบาลฟรีไม่พอ ยังกรรโชกทรัพย์จากจ้าวเสี่ยวย่าได้เป็นจำนวนเงินมหาศาลอีกด้วย!

            “ไม่นะฮ่าวชิง ไม่ใช่แบบนั้นเลย! นาย…นายอย่าโทษตัวเองสิ มันใช่ความผิดของนายที่ไหนกันล่ะ! ส่วนเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น…ฉันจะทำเป็นลืมๆมันให้หมด แล้วจากนี้ต่อไป หวังว่าเราจะเป็นแค่เพื่อนร่วมคณะที่ดีต่อกันเท่านั้น…”

            หลินจิงซูแสดงออกเหมือนอีกฝ่ายเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น เธอเดินเข้าไปตบไหล่หวู่ฮ่าวชิงเบาๆเป็นการปลอบประโลม จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากลาไปตามทางใครทางมัน

            หลังจากเลิกเรียนในวันนี้ หลินจิงซูก็ตรงดิ่งกลับบ้านไปทันที พร้อมกับเงินสดก้อนโตจำนวน 10,000 หยวน

            เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังวุ่นอยู่กับการดูแลร้านชานมไข่มุก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองพบว่าเป็นลูกสาวทูนหัวของตัวเอง เขาก็ถึงกับขมวดคิ้วร้องทักด้วยความเป็นห่วงเป็นใยทันที

            “อ้าว? ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะสาวน้อย? ออกจากโรงพยาบาลไม่บอกกันให้รู้เลยนะ? ทำไมถึงไม่บอกให้ฉันขับรับไปรับล่ะ?”

            หลินจิงซูฟังแล้วก็โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

            “หนูไม่ได้เป็นอะไรจริงๆซะหน่อย ทำไมต้องลงทุนทำขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?”

            เหตุผลที่เฉินเฉวียนเย่หงุดหงิดอารมณ์ไม่ดี ไม่ใช่เพราะเรื่องหลินจิงซูถูกลูกบาสเก็ตบอลอัดใส่ศีรษะ แต่ก็นับว่าโชคยังดีที่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ที่นึกขึ้นเมื่อไหร่ก็อดรู้สึกเดือดดาลไม่หายก็คือ พฤติกรรมที่น่าขยะแขยงของจ้าวเสี่ยวย่าต่างหาก!

            “สาวน้อย นี่ก่อนหน้านี้เธอไม่ห้ามฉันไว้ล่ะก็ ฉันคงได้สั่งสอนบทเรียนให้เด็กนั่นไปแล้ว! จงใจใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงรังแกคนอื่นแบบนี้ มันใช่เรื่องรึไง?”

            “ฉันเคยเตือนเธอไว้แล้ว เรื่องนี้ไม่มีวันจบลงง่ายๆแน่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันได้จดบัญชีความแค้นไว้ในใจแล้ว เดี๋ยวจะได้รู้ว่าไอ้พวกคนรวยนี่ล่ะตัวดี! เตรียมรับแรงกระแทกได้เลยสาวน้อย!”

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูกลับคลี่ยิ้มอย่างเยือกเย็น และได้บอกเล่าความจริงในเรื่องที่เธอได้ถอนคดีความแล้ว

            “ในเมื่อคนพวกนั้นจ่ายเงินค่าทำขวัญให้แล้ว เมื่อเช้านี้หนูก็เลยไปที่สถานีตำรวจถอนแจ้งความให้เรียบร้อยแล้วล่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่ยืนทำงานอยู่ข้างกันไม่ห่าง เมื่อได้ยินเช่นนั้นพลันร้องอุทานเสียงดังขึ้นมา

            “ห๊ะ?! ถอนแจ้งความไปแล้วงั้นเหรอ? แค่ค่ารักษาพยาบาลจะสักเท่าไหร่กันเชียว ทำไมลูกต้องถอนแจ้งความด้วยล่ะ?”

            เดิมทีติงเสวี่ยเหม่ยคิดเพียงแค่ว่า ค่าทำขวัญที่ได้มาคงครอบคลุมเพียงค่ารักษาในโรงพยาบาลเท่านั้น ถึงแม้หลินจิงซูจะแกล้งทำเป็นป่วยก็ตามทีเถอะ แต่ต้องแลกกับไพ่ใบสำคัญอย่างเรื่องคดีความนั้น พูดได้ว่า คราวนี้ลูกสาวของเธอได้คว้าน้ำเหลวเต็มที่สินะ?

            ทว่าไม่มีใครคาดคิด หลินจิงซูไม่พูดไม่จา แต่กลับควักซองกระดาษปึกหนาออกจากกระเป๋าขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะต่อหน้าคนทั้งคู่

            พินิจคำนวณจากระดับชั้นความหนาของซองกระดาษตรงหน้า ทั้งเฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน!

            “ลองนับดูสิคะว่าครั้งนี้หนูกำไรหรือขาดทุน?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จากนั้น จึงเริ่มหยิบธนบัตรตรงหน้าขึ้นมานับตามที่ลูกสาวบอก

            “10,000 หยวนเชียวเหรอ?! ครอบครัวนั้นยินดีจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้ลูกถอนแจ้งความจริงๆน่ะเหรอ?!!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด เงินมูลค่าหมื่นหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย!

            หลินจิงซูลากเก้าอี้มานั่งพร้อมกับระบายยิ้มกว้าง

            “ครอบครัวนั้นกลัวว่าคดีความในครั้งนี้จะทำให้ประวัติลูกสาวของพวกเขาแปดเปื้อนน่ะค่ะ พวกเขาก็เลยใช้ไม้อ่อนขอประนีประนอมกับหนู ก็อย่างว่าพวกคนร่ำคนรวยก็แบบนี้ล่ะ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองขาวสะอาดอยู่เสมอ เงินจะมากแค่ไหนก็พร้อมยอมจ่าย!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยใจสั่นด้วยความตื่นเต้น ไล่เรียงนับธนบัตรปึกนั้นทีละใบอีกครั้งอย่างมีความสุข

            หลังจากนั้นฝ่ายชายก็เพิ่งจะได้สติ ในที่สุดเฉินเฉวียนเย่ก็เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของหลินจิงซู ว่าเหตุใดเธอจึงเลือกที่จะนอนโรงพยาบาล และทำไมถึงไม่กลัวคนร่ำรวยพวกนั้นแก้แค้นเอาคืน

            เพราะฝ่ายนั้นเองก็ปรารถนาให้ปัญหาทุกอย่างจบสิ้นลงโดยไวเช่นกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ประวัติของลูกสาวตนเองต้องด่างพร้อยไปมากกว่านี้ และเงินก้อนนี้ก็คือเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่า หลินจิงซูคิดถูกต้องแล้ว

            “วิเศษ! วิเศษไปเลย! สาวน้อย เธอนี่มันอัจฉริยะชัดๆ! ถ้าจะทั้งชั่วทั้งรอบคอบได้ขนาดนี้ ควรลองเข้าวงการมาเฟียดูสักครั้งนะ!”

            เฉินเฉวียนเย่ยิ้มร่าหยอกเย้าติดตลก

            ส่วนเรื่องที่จ้าวเสี่ยวย่าว่าจ้างกลุ่มอันธพาลมาดักทำร้ายเธอก่อนหน้านี้ หลินจิงซูตัดสินใจที่จะไม่เล่าบอกไป เพราะเกรงว่าคนทั้งคู่จะต้องมานั่งเป็นกังวลโดยใช่เหตุ

            “แล้วจะทำยังไงกับเงินตั้ง 10,000 หยวนดีล่ะ?”

            คำถามนี้หลุดออกจากปากของเฉินเฉวียนเย่ และได้ช่วยดึงสติของหลินจิงซูให้กลับมาฉุกคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง

            นั่นสินะ หรือจะกระหน่ำใช้ให้หนำใจดี!

            ติงเสวี่ยเหม่ยเหมือนจะมองผ่านอ่านความคิดของลูกสาวตัวเองออก เธอรีบเอ่ยห้ามปรามทันควัน เพราะกลัวหลินจิงซูจะเอาไปผลาญเล่น

            “หยุดเลยทั้งคู่! อย่าเอาเงินไปผลาญเล่นเหมือนตอนซื้อทีวีอีกเด็ดขาด! เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้กว่าจะหามาได้ไม่ใช่ง่ายๆ ควรนำไปฝากธนาคารกินดอกเบี้ยรายปีจะดีกว่า น่าจะคุ้มค่าที่สุดแล้ว!”

            แต่หลินจิงซูกลับไม่เห็นกับวิธีการของแม่ เงินที่ได้จากดอดเบี้ยรายปีนับว่าเล็กน้อยมาก เก็บออมทั้งชาติก็ไม่มีวันร่ำรวยได้!