ตอนที่ 338 ชายหนุ่มมาตอแย

170 1-2

      ตอนที่ 338 ชายหนุ่มมาตอแย

            สังเกตเห็นท่าทีครุ่นคิดของบุตรสาว ติงเสวี่ยเหม่ยตระหนักชัดได้ในทันที เด็กคนนี้ต้องกำลังระดมสมอง เพื่อเสาะหาหนทางทำเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้งอกเงยอยู่เป็นแน่

            และแน่นอน สิ่งที่หลินจิงซูเลือกก็คือ การใช้เงิน 10,000 หยวนลงทุนในเรื่องธุรกิจ

            ในยุคสมัยแบบนี้ โอกาสยังมีให้ไขว่คว้าได้รอบตัว ใครจะไปรู้ล่ะ โอกาสเล็กๆในวันนี้ อาจเปลี่ยนชะตากรรมพลิกให้เธอได้กลายเป็นนายทุนใหญ่ระดับประเทศในอนาคตก็ได้!

            ณ ปัจจุบัน หลินจิงซูประสบความสำเร็จจากการเปิดร้านชานมไข่มุกไปแล้ว และถึงแม้จะเป็นเพียงความสำเร็จเล็กๆน้อยๆ แต่มันเป็นอีกหนึ่งก้าวที่ทำให้เธอเดินหน้าต่อไปได้อย่างมั่นคง

            ทั้งที่ยังอยู่ในวัยเรียนแท้ๆ แต่หลินจิงซูกลับมีธุรกิจเป็นของตัวเองแล้ว ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า นี่นับเป็นหนึ่งในจุดแข็งที่สุดของตัวเธอ

            มือหนึ่งสร้างตัวด้วยธุรกิจ ส่วนอีกมือหมายมั่นกับการศึกษา หากทุกอย่างยังไปได้สวย เรื่องเงินทุนเรียนต่อในภายภาคหน้ายังมีอะไรต้องกังวลอีก? ไม่ว่าจะเป็นระดับปริญญาโทในมหาวิทยาลัยชั้นนำ หรือแม้แต่ระดับปริญญาเอกในต่างประเทศ ทั้งหมดก็หาได้เป็นปัญหาอีกต่อไป!

            หลายสิ่งหลายอย่างในเวลานี้เริ่มคงสภาพอยู่ตัว หลินจิงซูเองก็มีแผนต่อไปอยู่ภายในใจแล้วเช่นกัน

            “แม่คะ เงินหมื่นหยวนที่ได้มา หนูจะขอฝากไว้กับแม่สัก 2,000 หยวน ส่วนที่เหลืออีก 8,000 หยวน หนูจะนำไปลงทุนต่อยอดธุรกิจนะคะ ต่อให้หลังจากนี้จะต้องขาดทุน แต่นั่นก็จะไม่กระทบกับธุรกิจชานมไข่มุกของเราอย่างแน่นอนค่ะ”

            ได้ฟังเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ายย่อมไม่มีข้อโต้แย้งใดๆเป็นธรรมดา

            “เงินก้อนนี้เป็นค่าทำขวัญที่ลูกได้มา อยากจะนำไปทำอะไรก็ตามใจ ความจริงแม่ก็ไม่คิดที่จะเข้าไปก้าวก่ายอยู่แล้ว”

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่คอยสนับสนุนลูกสาวของเธออยู่เรื่อยมา ยังมีเหตุผลอะไรจะต้องไม่เห็นด้วยอีกหรือ?

            “แต่ลูกต้องสัญญากับแม่ก่อนนะ วันหน้าห้ามทำเรื่องอะไรแบบนี้อีกล่ะ! นี่มันเสี่ยงมากเกินไป สิ่งเดียวที่แม่ต้องการจากลูกไม่ใช่เงินทองหรือความมั่งคั่งอะไรเลย แต่เป็นลูกสาวของแม่ที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข และมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงปราศจากโรคภัยต่างหากล่ะ”

            เผชิญพบกับความห่วงใยที่ผู้เป็นแม่มอบให้ หลินจิงซูได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

            เฉินเฉวียนเย่ที่ยืนอยู่ข้างเคียงอดพูดขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน

            “ถูกต้องแล้วสาวน้อย แม้เธอจะฉลาดรอบคอบหรือหัวไวทันคนสักแค่ไหน แต่อย่าลืมสิว่า ตัวเธอเองก็ยังอยู่ในวัยเรียน ยังจำได้รึเปล่า กว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ได้ ต้องเลือดตาแทบกระเด็นขนาดไหน? ถ้าดันมาตกม้าตายถูกไล่ออกเพราะเรื่องพรรค์นี้จริงๆ จะไม่ยิ่งเสียดายแย่หรอกเหรอ? ดังนั้นนะสาวน้อย เธอน่ะควรให้ความสำคัญกับการเรียนก่อนเป็นอันดับแรก!”

            หลินจิงซูผงกศีรษะเห็นด้วยเช่นกัน

            “ไม่ต้องกังวลไปค่ะ หลังจากนี้หนูจะไม่ทำให้พ่อเฉินกับแม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

            สาวน้อยไม่มีรีรอ พูดจบประโยคก็จัดการแบ่งเงินเป็นสองส่วนทันที โดยเก็บ 8,000 หยวนไว้กับตัวเอง

            เงินก้อนนี้แลกมาด้วยหยาดเหงื่อของหลินจิงซูตลอดหลายวันที่ผ่านมา เหตุนี้เอง เธอจำต้องไตร่ตรองเสาะหาวิธีการใช้ประโยชน์จากมันให้มีประสิทธิผลสูงสุด

            หลังมื้ออาหาร เธอตรงดิ่งกลับไปยังร้านชานมไข่มุกทันที เวลานี้ บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยความครึกครื้นจากสายธารลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามา

            ด้วยใบหน้าที่สะสวยและโดดเด่นของหลินจิงซู ทำให้วันหนึ่งๆเธอมักจะถูกพวกลูกค้าชายรุมจีบเสียมากกว่าจะได้ขายชานมไข่มุกเสียอีก

            ขณะที่เธอกำลังหันไปตระเตรียมเครื่องดื่มอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงร้องทักทายของใครบางคนดังผ่านเข้าหู

            “นี่สาวน้อย พอจะมีเวลาว่างรึเปล่า ออกไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อดีมั้ย?”

            หลินจิงซูไม่แม้แต่จะชายตามองเสียด้วยซ้ำ เธอโบกมือปัดขับไล่อีกฝ่ายให้หลีกทาง ทำราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กห้าหกขวบกำลังยืนขวางทางเธออยู่อย่างนั้นล่ะ

            “คุณลูกค้าท่านนั้น ถ้าสั่งเสร็จแล้ว รบกวนไปยืนรอเครื่องดื่มทางนั้นด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ”

            บรรยากาศภายในร้านชานมไข่มุกแห่งนี้กำลังยุ่งวุ่นวายได้ที่ หลินจิงซูไม่มีเวลาว่างจะมาสนใจเรื่องพรรค์นี้เช่นกัน

            และที่น่ารำคาญไปกว่านั้นก็คือ บรรดาหนุ่มๆที่ชอบพูดจาก้อร่อก้อติกเหล่านี้ มักจะแวะเวียนมาที่ร้านอยู่เป็นประจำ นับเป็นตัวปัญหาที่คอยขัดโชคขัดลาภในการทำมาหากินของเธอเสียเหลือเกิน

            และนี่ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่แสนน่าเบื่อ หลินจิงซูไม่ทันเงยหน้ามองชายคนนั้นให้ดีด้วยซ้ำไป เธอรีบโบกมือไล่อีกครั้งด้วยความรำคาญ

            “กรุณาอย่ายืนขวางทางลูกค้าท่านอื่นนะคะ สั่งเสร็จแล้วก็กรุณาไปยืนรอทางด้านนั้นค่ะ!”

            พ้นผ่านช่วงความชุลมุนวุ่นวายไปอีกหนึ่งระลอกใหญ่ ไม่นานเกินรอ ชายคนนั้นก็พลันย้อนกลับมาเปิดประเด็นพูดคุยกับหลินจิงซูอีกครั้ง

            “นี่สาวน้อย ดูท่ากิจการจะไปได้สวยเชียวนะ จากโหงวเฮ้งของเธอ คงเป็นเจ้าของร้านสินะ? ไม่สนใจเจรจาเรื่องการร่วมมือทางธุรกิจกันหน่อยเหรอ?”

           

            หนึ่งชั่วอึดใจที่ได้ยิน หลินจิงซูพลันสะกิดใจถึงขั้นต้องเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น สีหน้าท่าทางของเธอดูจริงจังขึ้นเป็นอย่างมาก ความประทับใจแรกสุดคงหนีไม่พ้นเรื่องหน้าตาอันหล่อเหลาและสง่าราศีของอีกฝ่าย มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่า สถานะทางสังคมของชายคนนี้คงหนีไม่พ้นชนชั้นสูงอย่างแน่นอน

            ในยุค 90 เช่นนี้ ใครก็ตามที่สามารถหาซื้อเสื้อเชิ้ตคอปกมาสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้ อีกทั้งยังฉีดน้ำหอมจนกลิ่นฟุ้งแบบนี้ บอกได้คำเดียวว่า คนเหล่านี้จะต้องเป็นพวกที่มาจากครอบครัวฐานะร่ำรวยอย่างแน่นอน

            อาศัยไหวพริบและความเฉลียวฉลาดของหลินจิงซู อารมณ์ความหงุดหงิดใจของเธอเมื่อครู่ได้อันตรธานหายวับไปในทันที

            “หมายความว่ายังไงเหรอคะ?”

            ชายหนุ่มตรงหน้าคลี่ยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นว่าหลินจิงซูเริ่มให้ความสนใจ

            “ทำไมเราไม่ไปพูดคุยเรื่องนี้ระหว่างทานข้าวกันล่ะ? ได้ทั้งทานข้าวแล้วก็เจรจาเรื่องธุรกิจกับสาวสวยอย่างเธอ นับว่าเป็นเกียรติอย่างสูงเลยล่ะ”