ตอนที่ 339 ปรึกษาหาแนวทางร่วมมือ

170 2-2

            ตอนที่ 339 ปรึกษาหาแนวทางร่วมมือ

สาวน้อยพนักงานที่กำลังทำงานหัวหมุนอยู่ข้างกัน เริ่มสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มคนดังกล่าวมาด้วยเจตนาที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก เธอจึงเร่งสะกิดศอกหลินจิงซูพร้อมเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“เจ้านายคะ ระวังถูกหลอกเชียวล่ะ! คนประเภทนี้ถึงแม้ภายนอกจะดูดีภูมิฐาน แต่เนื้อในต้องเป็นพวกลวงโลกแน่ๆค่ะ! พวกนี้จะใช้สารพัดวิธีมาล่อลวงสาวๆไปทำมิดีมิร้าย!”

“จริงค่ะเจ้านาย! เรามาทำงานกันต่อดีกว่า อย่าไปสนใจให้ค่าคนแบบนั้นเลยดีกว่า!”

“หนูเองก็เจอมาบ่อยนะพวกผู้ชายกะล่อนแบบนี้ พวกมันจะหลอกไปคุยเพื่อพาเราขึ้นเตียง!”

เผชิญหน้ากับถ้อยคำห้ามปรามของคนรอบตัวที่พูดเป็นเสียงเดียวกัน แต่ทว่าหลินจิงซูกลับไม่คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย

            เพราะชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอเวลานี้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนพวกกะล่อนลวงโลกเลยแม้แต่น้อย

            หากครั้งนี้เธอเสาะพบนายทุนใหญ่เข้าจริงๆล่ะ? กับแค่สละเวลาทำมาหากินไม่กี่นาที คงไม่เสียหายอะไรมากมายหรอก

            ดั่งคำกล่าวที่ว่าด้านได้อายอด คงต้องหัดใจกล้าเปิดรับเพื่อนใหม่ดูบ้าง ใครจะไปรู้ ชายหนุ่มคนนี้อาจกลายมาเป็นพันธมิตรทางการค้าคนสำคัญของเธอในอนาคตก็ได้!

            “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยยืนยันให้หนูอุ่นใจหน่อยเถอะค่ะว่า โอกาสที่เราจะได้ลงทุนร่วมกันมีความเป็นได้มากน้อยแค่ไหน? เพราะธุรกิจของหนูก็เป็นแค่ร้านชานมไข่มุกเล็กๆเท่านั้น คงไม่สามารถรองรับตลาดใหญ่ได้”

            ชายหนุ่มคนนั้นมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดูท่าเขาจะพอใจเป็นอย่างมาก ที่ได้เห็นหลินจิงซูตรงเข้าประเด็นไม่มีอ้อมค้อมเช่นนี้

            “เปิดหัวข้อสนทนามาซะขนาดนี้ ฉันเองคงต้องแนะนำตัวอย่างเป็นทางการบ้างแล้วล่ะ ฉันเป็นเจ้าของโรงแรมหลี่เจี่ย เห็นว่าช่วงนี้ธุรกิจชานมไข่มุกที่เธอทำอยู่กำลังไปได้สวยทีเดียว ฉันเองก็หวังว่า เราสองคนจะมีโอกาสได้หารือทำข้อตกลงร่วมมือกัน”

            โรงแรมหลี่เจี่ยงั้นเหรอ?

           

            หลินจิงซูขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ นี่มันไม่ใช่โรงแรมที่หรูหราและแพงที่สุดในตัวเมืองหลักผิงเฉิงหรอกเหรอ?!

            ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า ประธานใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้จะชื่นชอบการดื่มชานมไข่มุกกับเขาด้วย?

            ภายใต้ความฉงนใจระคนงุนงง ร่องรอยความสงสัยได้ฉายแสดงผ่านสีหน้าของหลินจิงซูทันที พร้อมด้วยข้อคำถามตามมา

            “หรือคุณสนใจจะเอาชานมไข่มุกไปขายที่โรงแรมงั้นเหรอคะ? แต่ด้วยปริมาณการผลิตต่อวันที่ทำได้ แล้วก็กำไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้ นักธุรกิจระดับคุณไม่น่าจะแยแสสนใจด้วยซ้ำ?”

            เธอค่อนข้างมั่นใจว่า ความร่วมมือที่อีกฝ่ายพูดถึงต้องไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นแล้ว หลินจิงซูจึงต้องการทราบถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายว่ามาเพื่อสิ่งใดกันแน่?

            “ฉันขอแนะนำตัวอีกครั้งก็แล้วกันนะ ฉันชื่อหลิวหมิง เป็นเจ้าของโรงแรมหลี่เจี่ย โรงแรมระดับห้าดาวเพียงแห่งเดียวในมณฑลผิงเฉิงทั้งหมด ทำไมเราไม่ไปพูดคุยรายละเอียดกันต่อที่โรงแรมล่ะ? ตรงนี้มีคนตั้งเยอะแยะมากมาย คงไม่สะดวกจะคุยเท่าไหร่นัก!”

            โอ้?

            เพิ่งพบเจอกันครั้งแรก ก็เชื้อเชิญให้เธอไปที่โรงแรมแล้วจริงๆเหรอ? ได้ยินประโยคคำพูดนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

            ดูจากภายนอกเขาก็เหมือนจะเป็นคนดี แต่ที่ไหนได้? สุดท้ายก็แค่พวกไม่เอาเรื่องกินเที่ยวไปวันๆนี่นะ?

            ใช้ข้ออ้างเรื่องทำธุรกิจมาหลอกล่อให้เธอเข้าโรงแรมไปกับเขา!

            ทันทีที่ตระหนักชัดถึงเจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย หลินจิงซูก็หมดความสนใจในตัวเขาทันที และกำลังจะหมุนตัวกลับเข้าไปทำงานในร้านต่อ

            “สาวน้อย คิดจะเป็นเจ้าของกิจการควรต้องมีความกล้ามากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ? ฉันแค่เห็นว่า แนวความคิดในด้านธุรกิจของเธอค่อนข้างใช้ได้ทีเดียว ก็เลยอยากทำความรู้จักกันให้มากขึ้นเท่านั้น”

            “ที่สำคัญ โรงแรมของฉันก็เพิ่งจะเปิดให้บริการบุฟเฟ่ต์อาหารนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลด้วยนะ! ไม่สนใจอยากไปลองชิมหน่อยเหรอ?”

            บุฟเฟ่ต์งั้นเหรอ?

            ศัพท์คำนี้เธอไม่ได้ยินมานานแค่ไหนแล้วนะ?

            ในยุคสมัยตอนนี้ คำว่าอาหารประเภทบุฟเฟ่ต์นับเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกันอย่างยิ่งยวด และแน่นอน เมื่อคำพูดประโยคนี้แพร่ถูกเอ่ยออกมา บรรดาฝูงชนรอบข้างต่างแสดงท่าทีตื่นเต้นสนใจขึ้นมาทันที

            “ฉันรู้จักไอ้บุฟเฟ่ต์ที่ว่านี่ด้วย! ได้ยินว่าจ่ายเงินแค่ 20 หยวนก็สามารถกินดื่มทุกอย่างในร้านได้ไม่จำกัด! ไม่ว่าจะเป็นไวน์ราคาแพงหรือแม้แต่กุ้งล็อบเตอร์ราคาหลายร้อยหยวน! แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…หัวละตั้ง 20 หยวนก็ยังแพงไปสำหรับพวกเราอยู่ดี อาหารประเภทนี้คงมีไว้สำหรับพวกคนฐานะร่ำรวยเท่านั้นล่ะ!”

            “สุดยอดเลยนะเนี่ย! ดูท่าผู้ชายคนนี้จะเป็นเจ้าของโรงแรมจริงๆล่ะ!”

            “ฉันนี่อิจฉาแทนเลย! อยากไปลองชิมไอ้ที่เรียกว่าบุฟเฟ่ต์ดูสักครั้งบ้างจัง!”

            กับคนอื่นน่ะใช่ แต่สำหรับผู้กลับชาติมาเกิดใหม่อย่างหลินจิงซู สิ่งยั่วยุประเภทนี้ไม่อาจทำให้เธอหลงกลได้อย่างแน่นอน

            ในชีวิตก่อนหน้าที่หันไปทางไหนก็มีแต่คำว่าบุฟเฟต์ทานไม่อั้น เธอจึงรู้สึกเอียนกับอะไรพวกนี้มากเกินพอแล้ว!

            นี่ฉันเสียเวลาคุยกับหมอนี่ได้ยังไงตั้งนาน? เสียเวลาเปล่าจริงๆ!

            “เอาล่ะ ท่านประธานหลิว หนูคงไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น และถ้าสนใจจะร่วมมือทางธุรกิจจริงๆ ก็คุยกันที่นี่ล่ะ ไม่ใช่จะเอาแต่หลอกพาเข้าโรงแรมท่าเดียวแบบนี้!”

            “อีกอย่าง หนูเองก็เป็นแค่เด็กนักศึกษาคนหนึ่ง ที่ยังต้องต้มชานมไข่มุกขายประทังชีวิตไปวันๆ คงไม่มีทักษะความสามารถด้านธุรกิจอะไรมากมายอย่างที่คุณบอกหรอกค่ะ ดูท่าคุณจะมาหาผิดคนแล้วล่ะ”

            ถูกหลินจิงซูพูดจาตอกหน้าไล่ตะเพิดกลับไปเช่นนี้ ทำเอาหลิวหมิงถึงกับเสียศูนย์ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

            ด้วยทรัพย์สินเงินทองรวมไปถึงหน้าตาที่หล่อเหลาของเขา มีหรือจะกล้าหลอกเด็กเข้าโรงแรมเพื่อทำเรื่องอย่างว่า?

            ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ!

            “เธอเข้าใจผิดแล้วสาวน้อย! เธอเข้าใจผิดใหญ่แล้ว! เป็นเพราะสภาพเศรษฐกิจที่มีการขยายตัวสูงขึ้นในเวลานี้ ทำให้เริ่มมีนักธุรกิจหันมาลงทุนในอุตสาหกรรมประเภทที่พักอาศัยมากขึ้น กรณีแบบนี้ มันก็เหมือนกับธุรกิจชานมไข่มุกของเธอนั่นล่ะสาวน้อย แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังสามารถครองตลาดนี้ได้อยู่ใช่มั้ยล่ะ? เพราะแบบนี้ ฉันก็เลยอยากจะมาขอคำปรึกษาจากเธอหน่อยว่า โรงแรมหลี่เจี่ยของฉันควรจะเดินหน้าไปในทิศทางไหนดี?”