ตอนที่ 40 สอนพิเศษ 

            ตอนที่ 40 สอนพิเศษ 

            หลินจิงซูออกไปเยี่ยมเยียนจางหลานที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ของวันเสาร์

            นับตั้งแต่ที่รู้เรื่องตั๋วเที่ยวรีสอร์ททั้งครอบครัวแล้ว เธอก็ได้วางแผนเดินหน้าเข้าหาจางหลานทั้งโดยตั้งใจและแสร้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจ

            เมื่อสัปดาห์ก่อน หลินจิงซูและจางหลานได้นัดหมายกัน เพื่อให้หลินจิงซูมาสอนหนังสือลูกชายของเธอ

            ก่อนไปหลินจิงซูก็ไม่ลืมที่จะชงชานมฉบับฝีมือของเธอ และนำติดตัวไปที่บ้านของจางหลาน เพื่อมอบให้เป็นของขวัญในการมาเยี่ยมเยียนด้วย

            เมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น จึงได้รู้ว่าจางหลานเป็นผู้หญิงที่มีอุปนิสัยตรงไปตรงมาและค่อนข้างโผงผาง เธอถึงกับยกย่องชื่นชมหลินจิงซูต่อหน้าว่า เป็นเด็กผู้หญิงที่มีนิสัยใจคอราวกับผู้ใหญ่ อีกทั้งยังค่อนข้างรู้ประสามากด้วย ถึงขนาดที่เธอเองแทบอยากจะได้หลินจิงซูเป็นลูกบุญธรรมเลยทีเดียว

            หลินจิงซูไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ตัวเธอเองจะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากจางหลานถึงเพียงนี้ มีหลายครั้งที่เธอแอบคล้อยตามจนเกือบลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงของตน

            เธอเป็นเด็กที่กล้าแสดงออก ชอบเป็นฝ่ายริเริ่มบทสนทนากับจางหลานก่อน วันนี้ก็เช่นกัน เธอเริ่มเกริ่นถึงเรื่องเครื่องใช้ในครัวเรือนทั่วไป ไล่มาจนถึงเรื่องของลูกชายที่เธอต้องการให้ตนมาช่วยสอนหนังสือให้ในวันนี้ ทุกอากัปกิริยาการเคลื่อนไหวของหลินจิงซูล้วนสุภาพสำรวม รู้มารยาทราวกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง กระทั่งจางหลานเองยังแอบประหลาดใจเล็กน้อย

            อีกหนึ่งสิ่งที่หลินจิงซูล่วงรู้มาก็คือ จางหลานเป็นแม่ที่ใส่ใจกับเรื่องของลูกชายมากที่สุด ดังนั้น เธอจึงริเริ่มตีสนิทกับเด็กชายที่อยู่ข้างๆจางหลานทันที

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ พี่ชื่อหลินจิงซู หรือจะเรียกว่าพี่จิงซูก็ได้นะ”

            “สวัสดีครับ ผมชื่อโจวอวี๋หานครับ” 

            เขาเป็นเด็กชายในวัยสิบเอ็ดย่างสิบสองปี เพิ่งจะขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งหมาดๆ ตรงกันข้ามกับคนเป็นแม่อย่างจางหลาน โจวอวี๋หานผู้นี้มีนิสัยค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว ระหว่างที่แนะนำตนเองยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตา เปล่งเสียงพูดเบาราวกับยุงบิน…

            จางหลานจ้องมองไปยังหลินจิงซูที่ทำตัวประหนึ่งพี่สาวผู้แสนใจดี ตัดสลับกับลูกชายของเธอที่ดูไม่ค่อยจะมีปฏิสัมพันธ์กลับเท่าไหร่นัก เห็นเช่นนั้น เธอก็ถึงกับหัวเสียขึ้นมาทันที

            “นี่ลูกยังเป็นเด็กผู้ชายอยู่รึเปล่า? พูดจาให้มันเสียงดังฟังชัดกว่านี้หน่อยไม่ได้เลยรึไง?”

            จางหลานคำรามใส่หน้าโจวอวี๋หานชนิดที่แทบจะงับหัวลูกตัวเองอยู่แล้ว และนั่นเป็นเหตุให้ให้โจวอวี๋หานยิ่งรู้สึกประหม่าเงอะงะเข้าไปใหญ่

            “แม่ครับ ผมขอโทษ…”

            หลินจิงซูแอบตกตะลึงอยู่ในใจเล็กน้อย แม้พอจะล่วงรู้มาก่อนว่า จางหลานเป็นแม่ที่เข้มงวด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะเข้มงวดได้ถึงเพียงนี้

            เธอจึงรีบพูดแทรกขึ้นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ในทันที

            “ป้าจางคะ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ! เจอคนแปลกหน้าครั้งแรกแบบนี้ ไม่มีเด็กคนไหนไม่หวาดระแวงหรอกค่ะ หานน้อยเป็นเด็กน่ารักแล้วก็ดูมีเหตุมีผลจะตายไป”

            จางหลานเค้นเสียงหัวเราะปนหงุดหงิด พูดสวนตอบกลับไปทันควัน

            “จิงซูน้อยเองก็ยังเด็กไม่ใช่เหรอ อายุก็ไม่ได้ห่างจากหานหานเท่าไหร่นัก แต่ทำไมถึงได้ไม่รู้ประสาเหมือนเธอเลยล่ะจ๊ะ”

            หลินจิงซูหัวเราะเบาๆตามน้ำไป และไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ แต่ลึกๆภายในใจก็ได้แต่บ่นอุบอิบว่า ทั้งอายุและจิตใจ หากจะให้เปรียบเทียบกันจริงๆแล้ว ตัวเธอนับว่าแก่กว่าจางหลานตอนนี้เสียอีก!

            เห็นว่าท่าทีของโจวอวี๋หานดูค่อนข้างอึดอัดเมื่อมีจางหลานอยู่ข้างๆด้วย หลินจิงซูจึงพูดเข้าประเด็นเรื่องการสอนหนังสือทันที

            จางหลานพาเธอไปที่ห้องหนังสือ และพูดขึ้นว่า

            “ป้าจะให้หนูสอนเขาที่นี่ล่ะ จะได้ใกล้หูใกล้ตาป้าหน่อย”

            บรรยากาศภายในห้องหนังสือแห่งนี้ หากใครได้พบเห็นก็ต้องเป็นอันตกตะลึง ไม่เว้นแม้กระทั่งหลินจิงซูเช่นกัน นี่มันห้องสำหรับอ่านหนังสือหรือห้องขังนักโทษกันแน่? ทำไมถึงได้รู้สึกหดหู่ได้ขนาดนี้! กำแพงสี่ด้านถูกก่อด้วยอิฐแดงเปลือยราวกับฉากในหนังสยองขวัญทั้งในและต่างประเทศ เท่านี้ก็แสดงให้เห็นกระจ่างแจ้งแล้วว่า จางหลานนั้นเข้มงวดกับเรื่องการเรียนของโจวอวี๋หานมากเพียงใด!

            หลินจิงซูพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ

            “ได้ค่ะ แต่เอ่อ…ระหว่างที่หนูสอน ป้าจางคงไม่ต้องอยู่เฝ้าแบบนี้จะดีกว่ามั้ยคะ? หนูกลัวว่าหานน้อยจะรู้สึกอึดอัดจนเรียนแล้วไม่เข้าหัว…”

            เดิมที จางหลานต้องการอยู่เฝ้าตลอดการเรียนการสอน เพราะเกรงว่าโจวอวี๋หานจะแอบเกียจคร้านไม่ตั้งใจฟัง แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของหลินจิงซู เธอเองก็รู้สึกคล้อยตามเช่นกัน จึงได้พยักหน้าตอบกลับไปว่า

            “คุณครูในห้องเรียนชอบมาฟ้องว่า เขามักจะเหม่อลอยระหว่างการเรียนตลอด ถ้าเด็กคนนี้เริ่มไม่ตั้งใจฟังที่จิงซูน้อยสอนเมื่อไหร่ ให้ลงไปเรียกป้าได้ทุกเมื่อเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ!”

            หลินจิงซูพยัหน้าตอบ

            “ได้เลยค่ะป้าจาง”

            “รบกวนด้วยนะจ๊ะ จิงซูน้อย”

            เมื่อจางหลานเดินลงบันไดไป โจวอวี๋หานที่ยืนตัวนิ่งลีบติดกำแพงอิฐ ก็ยังคงเอาแต่ก้มหน้าลงมองพื้นด้วยความประหม่าเขินอาย สองมือกุมจับกางเกงของตนไว้แน่นจนเกิดรอยยับย่นไปทั่ว

            หลินจิงซูเอื้อมมือออกไปลูบสัมผัสศรีษะของเขาเบาๆ พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

            “มาเถอะจ้ะ มาเริ่มเรียนกันเลยดีมั้ยคะหานน้อย?”

            โจวอวี๋หานค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้นกระพริบปริบๆ ไม่นาน เขาก็ปริปากพูดเสียงแผ่วอย่างไร้เดียงสาว่า

            “พี่จิงซูครับ ผมโง่มากเลยนะครับ…”

            หลินจิงซูยิ้มตอบ “พี่ไม่เชื่อหรอก หน้าตาของเราดูเป็นเด็กฉลาดจะตายไป!”

            ได้ฟังคำชื่นชมจากปากของหลินจิงซู จู่ๆโจวอวี๋หานก็รีบก้มหน้าหลับตาปี๋ด้วยความเขินอายยิ่งขึ้นไปอีก

            เขารู้ตัวดีว่าตนเองนั้นโง่เขลาเพียงใด คุณครูทุกคนในโรงเรียนต่างก็บอกว่าเขาโง่ทั้งนั้น กระทั่งแม่ของเขาเองก็ยังบอกว่าเขาโง่เช่นกัน ตัวเขาไม่มีอะไรดีสักอย่างเดียว 

            โจวอวี๋หานมั่นใจว่า หลังจากที่พี่สาวจิงซูสอนหนังสือให้เขาเสร็จแล้ว เธอเองก็คงจะบอกว่าเขาโง่เหมือนกับคนอื่นๆแน่!