ตอนที่ 414 พบกันอีกครั้งโดยบังเอิญ

216 2-2

            ตอนที่ 414 พบกันอีกครั้งโดยบังเอิญ

            ขณะแสดงความคิดเห็นเรื่องแผนการต่อไปของจู้หยาน เมื่อได้โอกาส หลินจิงซูจึงเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายไปชมมหาวิทยาลัยของเธอในยามค่ำคืน

            ซึ่งแน่นอนว่า จู้หยานย่อมต้องพยักด้วยความเต็มใจโดยแทบไม่ต้องคิด

            ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน หวู่ฮ่าวชิงก็รีบเสนอตัวอาสานำทางทั้งสองคนไปที่มหาวิทยาลัยทันที

            “ประธาน กลับมหาวิทยาลัยดึกๆดื่นๆแบบนี้มันอันตรายจะตายไป พวกเราไปพร้อมกันหมดนี่ไม่ดีกว่าเหรอ? จักรยานของฉันจอดอยู่หน้าโรงแรมพอดี”

            จังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็ชำเลืองมองไปทางจู้หยาน และเห็นเขาส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

            นับตั้งแต่ที่หวู่ฮ่าวชิงได้จักรยานคันนี้มา เจ้าตัวมักจะชอบเชิญชวนให้เธอไปนั่งซ้อนท้ายอยู่เสมอ แต่น้อยครั้งที่เธอจะยอมนั่งไปด้วย ยิ่งในเวลาที่มีจู้หยานอยู่ข้างกายแบบนี้ หากเธอตอบตกลง คงสร้างความอึดอัดใจให้อีกฝ่ายพอควร

            “อย่าดีกว่า เพื่อนฉันกลับมาจากต่างประเทศทั้งที น่าจะอยากเดินกินลมคุยเล่นไประหว่างทางน่ะ”

            หลินจิงซูตอบกลับยิ้มๆ

            “ฮ่าวชิง นายกลับไปหอพักก่อนเถอะ ไม่ต้องรอพวกฉันสองคนหรอก”

            หวู่ฮ่าวชิงถูกปฏิเสธถึงสองครั้งแบบนี้ สุดท้ายก็จำต้องยอมขี่จักรยานจากไปด้วยความโมโห

            บนโต๊ะอาหารภายในโซนบุฟเฟ่ต์ หนึ่งชายหนึ่งหญิงถูกทิ้งให้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง ต่างฝ่ายต่างไม่พูดไม่จา จึงก่อเกิดเป็นบรรยากาศชวนน่าอึดอัดขึ้น

                   ไม่นาน จู้หยานก็เป็นฝ่ายที่พูดทำลายความเงียบขึ้นก่อน

            “อยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้างล่ะ?”

            สำหรับคำถามนี้ หลินจิงซูถึงกับหัวเราะออกมา ก่อนจะตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

            “มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ชีวิตความเป็นอยู่ของฉันเรียกได้ว่าสวยงามมากทีเดียว นับตั้งแต่คลี่คลายปัญหาเรื่องถูกกล่าวหาว่าทุจริตข้อสอบได้ ฉันก็ทำธุรกิจชานมไข่มุกจนโด่งดัง กระทั่งขายให้กับนักธุรกิจคนอื่นไป ตอนนี้ก็ได้เข้ามาบริหารโรงแรมใหญ่ แถมยังมีโอกาสได้ช่วยเหลือคนยากไร้ให้ได้กลับมาเรียนต่อ สำหรับตัวฉันแล้ว ฉันว่าทุกอย่างกำลังดีเลยล่ะ”

            “ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังโชคดีที่มีทั้งเพื่อนร่วมคณะทั้งเพื่อนร่วมหอที่ดีมาก ทั้งสองคนคอยช่วยเหลือฉันอยู่ตลอด ทำให้อะไรหลายๆอย่างในชีวิตมันง่ายขึ้นมาก”

            จู้หยานย่อมรู้สึกดีใจเป็นธรรมดาที่ได้ยินเช่นนั้น ทว่าขณะเดียวกัน คำตอบเช่นนี้ก็ทำให้เขารู้สึกแอบเปลี่ยวเหงาอย่างอธิบายไม่ถูกเช่นกัน

            ระหว่างที่เขาไม่อยู่ มีคนใจดีหลายต่อหลายคน คอยยื่นมือช่วยเหลือหลินจิงซูไม่ขาด

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ชายคนนั้นที่ชื่อหวู่ฮ่าวชิง การปรากฏตัวของอีกฝ่ายได้สร้างความหวาดหวั่นใจครั้งใหญ่ให้กับเขา ขืนยังปล่อยให้ทั้งคู่ตัวติดกันแบบนี้ต่อไป ในภายภาคหน้า ตัวเขาอาจไม่เหลือที่ยืนในหัวใจหลินจิงซูอีกแล้ว แม้ว่าจะย้ายกลับมาอยู่ที่จีนถาวรเลยก็ตาม

            หลินจิงซูแอบชำเลืองมองจู้หยานที่เดินอยู่ข้างกันอย่างเงียบๆ

            ไม่คิดเลยว่า จู้หยานจะสูงนำหน้าเธอไปมากถึงเพียงนี้ นับตั้งแต่บินไปอังกฤษครั้งนั้น เวลาก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่นานไม่ใช่เหรอ? กลับจีนครั้งนี้ ทำไมเขาถึงได้ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก!

            วันๆคนอังกฤษคงกินแต่เนื้อสัตว์กับกระดกนมแทนน้ำล่ะมั้ง? ขนาดจู้หยานเป็นคนเอเซียแท้ๆ ยังได้รับอิทธิพลความสูงที่พุ่งพรวดพราดนี้มาด้วย

            มิหนำซ้ำผิวพรรณของเขายังดูขาวสว่างสดใส หล่อขึ้นเป็นกองทีเดียว…

            “เดี๋ยวนี้หล่อใหญ่แล้วนะ อยู่ที่อังกฤษคงเป็นหนุ่มฮอตในหมู่สาวๆใช่มั้ย?”

            ถูกหลินจิงซูหยอกเย้าแบบนั้น จู้หยานถึงกับประหม่าขึ้นมาทันที

            “นะ-นี่พูดเรื่องอะไรกัน? ถ้าฮอตแบบนั้นจริง ผมจะกลับมาตามหาคุณที่นี่ทำไม?”

            อึดใจนั้นเอง ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงก่ำ เบี่ยงศีรษะหันหนีกันไปคนละทิศละทาง

            ระหว่างถึงทางแยกใกล้กับมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็บังเอิญพบกับติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียน ที่เพิ่งออกจากโรงหนังรอบดึกและกำลังจะกลับเข้าบ้าน

            “ซูซู! มาเดินเตร่อะไรดึกๆดื่นๆแบบนี้ล่ะลูก?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผู้แสนคุ้นเคยที่อยู่ถัดไป ทั้งเธอและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็จดจำชายหนุ่มคนนี้ได้ทันที

            “จู้หยาน? ทำไมถึงกลับมาอยู่ที่จีนได้ล่ะ? ไหนซูซูบอกว่าเราไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษไม่ใช่เหรอ? คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้ง”

            จู้หยานกล่าวทักทายทั้งคู่ พร้อมโค้งศีรษะคำนับอย่างสุภาพนอบน้อม

            “คุณป้าติง คุณลุงเฉิน พอดีที่โน่นปิดภาคฤดูร้อนพอดีครับ ตอนนี้ผมพักอยู่ที่โรงแรมของจิงซูน่ะครับ”

            เฉินเฉวียนเย่ดูท่าจะคิดถึงเจ้าหนุ่มคนนี้มาก เร่งเอ่ยปากชวนจู้หยานให้ไปเที่ยวบ้านหลังใหม่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ซึ่งหลินจิงซูก็ไม่คิดที่จะห้ามเช่นกัน

            “พ่อหนุ่ม ไหนๆก็แวะมาแล้ว ไม่ไปเที่ยวบ้านใหม่ของพวกเราหน่อยเหรอ? เดี๋ยวจะจัดอาหารชุดใหญ่ต้อนรับเลยล่ะ!”