ตอนที่ 430 บททดสอบของจู้หยาน

                  226 2-2

                  ตอนที่ 430 บททดสอบของจู้หยาน

                  จู้หยานเพิ่งจะสูญเสียโชคชะตาครั้งใหญ่ที่ควรได้รับเพราะเรื่องราวเล็กน้อยของตัวเธอ เธอจึงยอมไม่ได้เด็ดขาดหากอีกฝ่ายต้องอับอายเพราะเรื่องเงิน

                  อย่างที่ทุกคนทราบกันดี จู้หยานประกาศตัวต่อหน้าทุกคนในฐานะคุณชายนักเรียนนอกจากอังกฤษ แล้วจู่ๆจะให้เขามาเป็นแค่ลูกจ้างกินเงินเดือนทั่วไปได้อย่างไร?

                  “จิงซู คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ สาเหตุที่ผมอยากเป็นพ่อครัวเพราะชื่นชอบในอาชีพนี้จริงๆ ช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่อังกฤษ ผมก็อุทิศเวลาไปกับเรื่องนี้ไม่น้อยเลย”

                  “ผมรู้จักอาหารตะวันตกดียิ่งกว่าใครๆในที่นี้แน่ นอกเหนือจากความรู้ความเข้าใจที่หาได้จากการอ่านหนังสือแล้ว ผมยังต้องการสัมผัสประสบการณ์จริงในครัวด้วย”

                  “หนึ่งในความฝันของผมคือการประสบความสำเร็จในอุตสาหกรรมอาหาร เพื่อให้สามารถก้าวไปถึงจุดนั้นได้ จำเป็นที่ผมจะต้องเริ่มนับจากหนึ่ง ถ้าแม้แต่พ่อครัวยังเป็นไม่ได้ แล้วจะเอาความสามารถอะไรไปยืนอยู่ในธุรกิจนี้ได้ล่ะ?”

                  สังเกตเห็นสีหน้าท่าทางที่จริงจังมากกว่าปกติของจู้หยาน หลินจิงซูย่อมตระหนักได้เช่นกันว่า เรื่องเงินไม่ใช่ปัจจัยสำคัญอย่างที่เขาบอกจริงๆ

                  ทุกคำพูดที่สื่อสารออกมา ล้วนแสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่แรงกล้าของเขา แต่ถึงอย่างนั้น อาชีพพ่อครัวก็ไม่ได้ง่ายเหมือนสายงานอาชีพอื่นๆ

                  เขาจะต้องสามารถทำได้ทุกอย่าง ก้มหัวรับคำสั่งเยี่ยงทาสโดยไม่อาจขัดขืน ซึ่งพฤติกรรมเหล่านี้ไม่เหมาะสมกับฐานะคุณชายของเขาเลยจริงๆ

                  หลังจากได้ฟังจากคำบอกเล่าต่อมาของจู้หยาน อีกหนึ่งสิ่งที่หลินจิงซูคาดไม่ถึงเลยก็คือ ตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศอังกฤษนั้น งานอดิเรกของเขาก็คือการทำอาหาร และค้นคว้าวิจัยถึงวัตถุดิบชนิดต่างๆในเชิงลึก

                 

                  ท้ายที่สุดแล้ว หลินจิงซูก็ปราศจากทางเลือกอื่น จำต้องถอยหลังให้อีกฝ่ายหนึ่งก้าว รับปากจะมอบโอกาสการเป็นพ่อครัวให้จู้หยาน แต่อุปสรรคอย่างแรกที่เขาต้องเผชิญก็คือ การเอาชนะใจเพื่อนร่วมงานอย่างบรรดาพ่อครัวคนอื่นๆ

                  จู้หยานจะต้องใช้ฝีมือในการทำอาหารของตนเอง พิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่า ตัวเขานั้นมีความสามารถมากจริงๆ

                  ในฐานะพ่อครัวชาวจีนมากฝีมือ พวกเขาทุกคนล้วนมีคุณสมบัติมากพอที่จะชี้ชะตาตัดสินใจว่า จู้หยานจะสอบผ่านหรือว่าสอบตก และในจุดนี้ กระทั่งหลินจิงซูเองก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวล่วงเช่นกัน

                  จู้หยานพยักหน้าตอบรับ เตรียมพร้อมสำหรับการทดสอบที่หลินจิงซูบอกให้ฟัง

                   เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูได้พาจู้หยานเข้าไปแนะนำตัวต่อหน้าบริกร และพ่อครัวทุกคนในแผนกจัดเลี้ยง และประกาศให้ทุกคนฟังคร่าวๆ

                  บริกรต่างๆดูเหมือนจะไม่มีอะไรมาก แตกต่างจากบรรดาพ่อครัวที่มีปฏิกิริยาต่อต้านรุนแรงอย่างเห็นได้ชัด พินิจมองชายวัยรุ่นผิวพรรณดั่งคุณหนูคุณชาย หน่วยก้านดูอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ใครบ้าง่จะปลงใจเชื่อได้เล่า?

                  ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่ยุคสมัยไหน พ่อครัวทุกชาติทุกรุ่นล้วนแล้วแต่ต้องมีหน่วยก้านบึกบึนแข็งแรง ร่างกายกำยำสูงใหญ่ มากด้วยกำลังวังชาที่มาพร้อมกับความกระฉับกระเฉง และที่สำคัญก็คือ อย่างน้อยก็ควรต้องมีประสบการณ์ผ่านครัวมาไม่น้อยกว่า 10 ปีเป็นอย่างต่ำ และควรต้องรู้ระบบการทำงานภายในเป็นสำคัญด้วย

                  แต่จะให้คุณชานักเรียนนอกจากอังกฤษที่มีฐานะร่ำรวยมาทำงานในครัวนี่นะ? ทุกคนต่างเคลื่อนสายตาจับจ้องมองหลินจิงซูเป็นทางเดียว เป็นเชิงร้องขอให้เธอละทิ้งความคิดนี้เสีย

                  “เหตุผลที่ฉันอนุญาตให้เขาสมัครเข้ามาเป็นพ่อครัวของที่นี่ได้ เพราะเขาเคยมีประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษมาพอควร ยังไงก็ต้องขอความร่วมมือจากทุกคนให้มาเป็นกรรมการ ทดลองชิมรสชาติอาหารที่เขาทำดูก่อน ส่วนจะผ่านหรือไม่ผ่านนั้นค่อยถกกันอีกทีก็แล้วกัน”

                  เธอย่อมเข้าใจดีว่าทุกคนกำลังคิดอะไรอยู่ และกำลังเคลือบแคลงสงสัยมากเพียงใด ด้วยเหตุนี้ จึงได้พยายามเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวให้ทุกคนตัดสินจากผลงานมากกว่าการตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกของเขา

                  ไม่มีการพูดพล่ามให้เสียเวลา จู้หยานตรงดิ่งเข้าไปยังห้องครัวทันที และตัดสินใจนำเนื้อริบอายขึ้นมาวางบนเขียง ตวัดมีดฉวัดเฉวียนตัดแต่งอยู่หลายคมจนได้รูปร่างที่สวยงาม ก่อนจะนำชิ้นเนื้อนั้นวางลงบนตะแกรงย่างบาร์บีคิว ซึ่งทุกคนรอบตัวต่างประหลาดใจไม่น้อย เมื่อเห็นว่าเจ้าหนุ่มเลือกใช้วิธีย่างเนื้อเช่นนั้น

                  “พ่อหนุ่ม ถ้าย่างเนื้อบนเตาบาร์บีคิวตรงๆแบบนี้ ด้านนอกอาจจะมีสีสันสวยงามน่ากินก็จริง แต่ด้านในจะดิบมาก ควรหั่นเป็นชิ้นๆก่อนค่อยเอาไปย่างจะดีที่สุด!”

                  “นั่นน่ะสิ ไม่น่าเลยพ่อหนุ่ม ทำแบบนี้มีแต่จะทำให้ชิ้นเนื้อคุณภาพดีๆต้องเสียของเปล่า! จะสิ้นเปลืองวัตถุดิบของโรงแรมเปล่าๆมั้ยนะ?”

                  รับฟังคำวิจารณ์และความคิดเห็นจากทุกคน หลินจิงซูอดที่จะนึกขันไม่ได้ อาหารสไตล์ตะวันตกค่อนข้างให้ความสำคัญกับเรื่องระดับความสุกก็จริง แต่ดูเหมือนพ่อครัวจีนจะชื่นชอบเหลือเกินกับวิธีปรุงสเต็กแบบจีนๆ ที่เน้นสุกจนแห้ง สุดท้ายก็ลำบากคนกินที่ต้องเคี้ยวจนกระทั่งปวดกราม!

                  “เอาน่า ทำเสร็จเมื่อไหร่ พวกคุณค่อยวิจารณ์ก็ยังไม่สาย!”

                  จู้หยานขมวดคิ้วเล็กน้อยและเร่งมือย่างเนื้อบนเตาไฟร้อนฉ่าอย่างพิถีพิถัน