ตอนที่ 429 จู้หยานขอทำงาน

226 1-2

            ตอนที่ 429 จู้หยานขอทำงาน

            เป็นเวลาหลายวันติดต่อกันแล้ว ที่หลินจิงซูละทิ้งธุรกิจโรงแรมไว้เบื้องหลัง และอาสาพาจู้หยานเที่ยวชมสถานที่ต่างๆทั้งในและนอกรั้วมหาวิทยาลัย

            “จิงซู ดูไปดูมาผมว่าธรรมชาติของที่นี่จะดีกว่าสถานศึกษาในอังกฤษมาก ที่นี่ทั้งเงียบสงบ บรรยากาศก็ดี เหมาะกับการนั่งอ่านทบทวนหนังสือมาก ไม่เหมือนที่นั่น บรรยากาศไม่ต่างจากป่าเปียกชื้น ฝนก็ตกค่อนข้างบ่อย”

            ได้ฟังจู้หยานเยินยอประเมินค่ามหาวิทยาลัยที่เธอเรียนสูงเช่นนี้ หลินจิงซูก็พลอยรู้สึกดีใจไปด้วยเช่นกัน นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่นานๆครั้งจะมีคุณชายจากต่างประเทศออกปากชื่นชมแบบนี้

            อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จู้หยานจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่คนหมู่มากต้องประสบพบเจอ

            เงินฝากทั้งหมดที่เคยมีในบัญชีธนาคารของจู้หยาน ได้ถูกย่าของเขาถอนออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ส่วนเงินที่มีติดตัวก็ร่อยหรอเต็มทน เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆในชีวิตประจำวันจึงเริ่มกลายเป็นปัญหาสำคัญในชีวิตของเขาไปแล้ว

            ระหว่างนั้นเอง จู่ๆหลินจิงซูก็หยิบซองกระดาษออกมายื่นให้โดยไม่พูดอะไร พร้อมกับสมุดเงินฝากธนาคารเล่มหนึ่ง

            “เงินในซองนี้นายเอาไปใช้ได้ตามสบายเลยนะ ส่วนสมุดเงินฝากเล่มนี้ก็เป็นเงินปันผลจากธุรกิจชานมไข่มุกที่ฉันหักเข้าบัญชีให้ทุกเดือน ฉันรู้ว่าตอนนี้เรื่องเงินค่อนข้างเป็นปัญหาสำหรับนาย เพราะฉะนั้น ได้โปรดรับมันไว้เถอะนะ”

            พูดกันตามความจริง นี่ก็เป็นเงินส่วนที่จู้หยานควรจะได้รับตั้งนานแล้ว ซึ่งเขาเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าตัวกลับไม่เต็มใจที่จะรับเงินจำนวนนี้เอาไว้ แม้หลินจิงซูจะพยายามพูดโน้มน้าวเท่าไหร่ก็ตาม

            “จิงซู ผมรู้นะว่าตอนนี้คุณเป็นถึงประธานโรงแรมแล้ว มีทั้งเงินเดือนแล้วก็เงินปันผลจำนวนมากที่ทยอยเข้าบัญชีของคุณทุกเดือน”

            “เพราะแบบนี้ยังไงล่ะ ผมถึงต้องการเรียนรู้งานจากคุณ แล้วที่โรงแรมของคุณ…ก็มีอาชีพหนึ่งที่ผมสนใจและอยากจะทำมานานแล้ว เหตุผลที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เพื่อคุณเดียว แต่เพื่อความฝันของตัวผมเองด้วยเหมือนกัน”

            ได้ยินเช่นนั้นหลินจิงซูย่อมทราบได้ในทันทีว่า จู้หยานกำลังหมายถึงสิ่งใด

            “งั้นเหรอ? แล้วอยากจะทำงานในตำแหน่งไหนล่ะ? เริ่มจากผู้ช่วยผู้จัดการ คอยให้คำปรึกษาในการบริหารโรงแรมดีมั้ย? ถึงฉันจะถือหุ้นเพียงครึ่งหนึ่งของที่นี่ แต่ก็มั่นใจว่าน่าจะสามารถคุยให้ได้…”

            “ไม่ ไม่ใช่ตำแหน่งอะไรแบบนั้น ผม…ผมอยากเป็นพ่อครัว”

            ได้ยินหลินจิงซูลากเส้นวาดฝันไปไกลใหญ่โต จู้หยานก็รีบหยุดความคิดเหล่านั้นไว้โดยเร็ว พร้อมเสนอตำแหน่งพ่อครัวโรงแรมที่ตนต้องการทำแทน

            ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ ไหนเลยจะคาดฝันว่า คุณชายผู้สูงศักดิ์และมีสง่าราศีอย่างจู้หยาน จะเต็มใจรับบทบาทเป็นพ่อครัวที่ต้องอยู่กับเตาร้อนๆ และมีเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ ถ้าย่าของเขารู้เรื่องนี้เข้า มีหวังต้องเอาเธอถึงตายอย่างแน่นอน!

            หลินจิงซูขมวดคิ้วถักแน่น เธอส่ายสะบัดหน้าอย่างแรงโดยแทบไม่ต้องคิด

            ในสายตาของเธอ ด้วยความฉลาดล้ำเลิศผนวกกับอัจฉริยะภาพในตัวของจู้หยานคนนี้ รับรองว่าทางโรงแรมจะต้องเปิดโอกาสและมอบพื้นที่ให้เขาได้เฉิดฉายถึงขีดสุดอย่างแน่นอน ไม่ใช่ปล่อยให้เขาหมกตัวอยู่แต่ในห้องครัวเล็กๆ ที่ทั้งร้อนและโกลาหลดั่งพายุคลั่งตลอดทั้งวันทั้งคืนเช่นนี้!

                  นี่ไม่ต่างอะไรจากการนำเพชรไปฝังดินเล่นเลย!

                  “เท่าที่ผมได้ยินมา อาหารส่วนใหญ่ของโรงแรมเป็นอาหารสไตล์ตะวันตกผสมผสานกับจีน ถ้าคุณเต็มใจเปิดโอกาสให้กับผม ผมจะแสดงให้เห็นเองว่า ตำแหน่งพ่อครัวโรงแรมเหมาะสมกับตัวผมมากแค่ไหน”

                  “ส่วนเรื่องค่าจ้าง แค่จ่ายให้ผมตามมาตรฐานพนักงานทั่วไปก็พอ หรือถ้าวันใดวันหนึ่งผมเกิดทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา ก็สามารถลงโทษหักเงินเดือนได้เหมือนคนอื่นๆ อย่าปฏิบัติต่อผมแบบสองมาตรฐานเป็นพอ”

                  หลินจิงซูได้แต่ส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า ประเด็นสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องสถานการณ์ที่จู้หยานกำลังประสบอยู่ตอนนี้ต่างหาก เนื่องจากตำแหน่งพ่อครัวเป็นอาชีพที่ยุ่งวุ่นวายที่สุดในโรงแรมแล้ว ดังนั้น เธอจะจัดตารางการทำงานของเขาไม่ให้กระทบกับการเรียนได้อย่างไร?

                  จริงอยู่ที่จู้หยานค่อนข้างมีความชำนาญในการทำอาหารสไตล์ตะวันตกในระดับที่ลึกซึ้งพอควร แต่ด้วยเนื้องานของอาหารประเภทนี้ที่ค่อนข้างซับซ้อน เต็มไปด้วยหลากหลายกลวิธีและขั้นตอน ภาระงานที่เขาจะต้องแบกรับจึงออกจะเกินตัวมากไปหรือไม่?

                  หลินจิงซูได้แต่ครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก เอ่ยปากขอให้จู้หยานลองทบทวนดูให้ดีก็แล้ว แต่ทว่าเจ้าตัวยังคงยืนกรานคำเดิม ใช่ว่าเธอจะต้องการดับฝันหรือปิดโอกาสใดๆ แต่ต้องการฟังคำยืนยันจากปากเขาให้แน่ใจจริงๆเสียก่อน

                  “ฉันยังคงเน้นย้ำคำเดิมนะ ถ้าเงินที่นายต้องกินต้องใช้ไม่พอจริงๆ ก็บอกฉันมาได้ตลอดเวลา เพราะฉันเชื่อมั่นในความสามารถของนายว่า ต่อให้จะเป็นจำนวนเงินที่มากมายสักเท่าไหร่ นายก็จะหามาคืนฉันได้สักวันอย่างแน่นอน”

                  “เพราะฉะนั้น นายไม่จำเป็นต้องสละเวลาเรียนอันมีค่าของตัวเองไปกับงานพิเศษนอกเวลา เป็นเด็กเป็นเล็กอายุเพียงแค่นี้ หัดสนใจเล่าเรียนจะดีกว่า คิดถึงอนาคตของตัวเองให้มากๆล่ะ”

                  หลินจิงซูร่ายวาจาสั่งสอนจู้หยานเป็นฉากๆ จนลืมไปเสียสนิทว่า ตนเองก็เป็นเพียงแค่สาวน้อยคนหนึ่งเช่นกัน