ตอนที่ 78 แม่คนนี้เทียบไม่ติดเลย

40 1-2

            ตอนที่ 78 แม่คนนี้เทียบไม่ติดเลย

            หลินจิงซูทราบดี ในเวลาเพียงแค่สั้นๆ ติงเสวี่ยเหม่ยย่อมไม่สามารถรับความจริงในข้อนี้ได้อย่างแน่นอน

            แม้ชีวิตของเธอจะผ่านอะไรมามากมาย แต่สุดท้ายแล้ว หลินชิงอี้ก็คือครึ่งชีวิตที่อยู่ร่วมกับเธอมานานกว่าสิบปี

            เธอเป็นคนจิตใจดีอ่อนโยนและคิดเสมอว่า ทุกคนรอบตัวเธอก็คงมีจิตใจดีเหมือนเธอเช่นกัน ส่วนเรื่องที่ถูกหลินชิงอี้กับคนอื่นเอาเปรียบกดขี่ ก็โทษเป็นเรื่องของกรรมเก่าที่ต้องชดใช้ไป

            น่าเสียดาย เธอประมาทกับเรื่องจิตใจมนุษย์มากจนเกินไป

            หลินจิงซูเชื่อว่าสักวันหนึ่งติงเสวี่ยเหม่ยจะค่อยๆคุ้นชินไปเอง และจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า การตัดสินใจแยกจากตระกูลหลินในวันนั้น คือตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุดแล้วในชีวิต

            “แม่คะ ไปหาป้าจางกันก่อนเถอะ เราต้องการคำปรึกษาเรื่องที่พักจากเธอ อันที่จริงหนูเองก็ได้เคยคุยเรื่องนี้กับป้าจางค้างไว้ประมาณหนึ่งแล้ว จะเหลือก็แค่พาแม่ไปดู”

            ได้ยินว่าลูกสาวของเธอกำลังจะพาไปหาผู้หญิงที่ชื่อจางหลานคนนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็ขมวดคิ้วแน่น ถามแทรกขึ้นทันควันว่า

            “ลูกกับจางหลานดูสนิทกันมากเลยนะ? ถึงกับพูดคุยปรึกษาเรื่องการหาบ้านไว้หมดแล้วด้วยเหรอ?”

            หลินจิงซูคิดว่าที่แม่ของเธอถามเช่นนั้นเพราะไม่เชื่อ เธอจึงพยักหน้าหนักแน่นแสดงความมั่นอกมั่นใจและยิ้มตอบว่า

            “ใช่ค่ะ ป้าจางใจดีกับหนูมากเลย ทั้งหมดต้องขอบคุณเธอ ที่ทำให้เรื่องการหาบ้านของเราราบรื่นได้ขนาดนี้!”

            ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นจากปากลูกสาว ติงเสวี่ยเหม่ยกลับรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยปนผิดหวังหน่อยๆ

            “ความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับเธอคงจะดีมากเลยสินะ ถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกได้ขนาดนี้ ก็เหมาะสมแล้วที่คนแบบนั้นจะกลายมาเป็นเจ้าคนนายคน แม่คนนี้เทียบเธอไม่ติดเลย”

            หลินจิงซูไม่ทันสังเกตเห็นความผิดหวังเล็กๆที่เจืออยู่ในน้ำเสียงของติงเสวี่ยเหม่ย เธอคิดเพียงแค่ว่าแม่ของเธอกำลังชื่นชมจางหลานอยู่จริงๆ

            “ใช่แล้วค่ะ ป้าจางเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก! สักวันหนูจะต้องเป็นแบบเธอให้ได้! เพื่อปกป้องดูแลแม่ในวันหน้า!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอื้อมมือออกไปลูบศีรษะของหลินจิงซูอย่างแผ่วเบา และเพียงแค่ยิ้มไม่พูดอะไรอีกเลยแม้สักคำ

           

            ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงบ้านของจางหลาน

            เมื่อเห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูมาที่นี่พร้อมกับถุงกระสอบใบโต จางหลานก็รีบเปิดประตูต้อนรับด้วยความตื่นตระหนก วินาทีนั้น ถึงกับรีบยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหลินจิงซูอย่างอดรนทนไม่ได้

            “จิงซูน้อย นี่หย่ากันจริงๆเหรอ?!”

            หลินจิงซูพยักหน้าเล็กน้อย

            เฝ้ามองทั้งสองยืนกระซิบกระซาบกันด้วยความใกล้ชิดสนิทสนม ติงเสวี่ยเหม่ยเปรียบดั่งเห็นภาพสะท้อนอะไรบางอย่าง วินาทีเดียวกันนั้น เธอก็เบี่ยงหน้าหนีและเมินมองออกไปทางอื่นอย่างเงียบๆ

            “ป้าจางคะ หานน้อยไม่อยู่บ้านเหรอคะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามจางหลาน

            จางหลานยิ้มตอบ

            “หานน้อยกับพ่อออกไปเล่นที่บ้านคุณย่าน่ะ ส่วนเรื่องบ้านที่คุยกันค้างไว้ ป้าหาแบบที่เราต้องการได้แล้วนะ เดี๋ยวป้าจะพาเรากับแม่ออกไปดูพร้อมกันเลย”

            บุคลิกนิสัยของจางหลานทั้งดูแข็งแกร่งและมากไปด้วยศักดิ์ศรีความเหนือชั้น อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยพละกำลังความกระตือรือร้นยิ่งกว่าผู้ชายบางคนด้วยซ้ำไป ตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ที่ทั้งสองฝ่ายได้พบเจอกัน เธอไม่เพียงต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แต่กระทั่งตอนจะเข้าบ้าน จางหลานยังเป็นฝ่ายริเริ่มพยายามช่วยถือถุงกระสอบใบโตของติงเสวี่ยเหม่ยเข้าไปให้ด้วย

            แต่เวลาเดียวกัน จู่ๆสีหน้าท่าทางของติงเสวี่ยเหม่ยก็แปรเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอดูไม่ปกติอย่างที่เคยเป็นเลยสักนิด และยังบอกกับจางหลานว่า

            “ไม่จำเป็นค่ะ แม้ดิฉันจะไม่เก่งเท่าคุณ แต่ดิฉันก็มีปัญญาแบกสัมภาระพวกนี้เข้าไปเองได้ ขอบคุณในความหวังดีนะคะ”

            หลินจิงซูถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ เธอไม่เคยเห็นติงเสวี่ยเหม่ยแสดงกิริยาแบบนี้ออกมาเลยสักครั้งในชีวิต

            แต่จางหลานกลับมองข้ามไม่สนใจกับท่าทีที่ไม่เป็นมิตรของติงเสวี่ยเหม่ย มิหนำซ้ำยังตอบกลับด้วยรอยยิ้มอีกว่า

            “เสวี่ยเหม่ย เธอพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ การที่สามารถเลี้ยงดูจิงซูน้อยให้เป็นจิงซูน้อยอย่างทุกวันนี้ได้ นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่าเธอเป็นแม่ที่เก่งขนาดไหน มีผู้หญิงอีกนับไม่ถ้วนที่ต่อให้จะมีความสามารถมากมาย แต่ก็ประสบความล้มเหลวในฐานะแม่ เพราะฉะนั้นเสวี่ยเหม่ย เธอจะต้องมั่นใจในตัวเองเข้าไว้นะ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เพราจางหลานไม่เพียงไม่รู้สึกโกรธกับคำพูดเหน็บแนมของเธอ แต่ยังพูดยกย่องชื่นชมเธออีกด้วย อึดใจต่อมา ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอาย รีบก้มหน้าก้มตาตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า

            “ไม่เลยค่ะ ฉันไม่มีอะไรดีเหมือนคุณเลย คุณจางหลานดูเก่งไปซะทุกด้าน สามารถขึ้นมาเป็นผู้นำของพวกผู้ชายมากมายในโรงงานได้แบบนี้ คุณช่างน่าทึ่งมากจริงๆค่ะ”

            จางหลานเท้าสะเอวถ่ายน้ำหนักผ่อนคลายเล็กน้อย ถอนหายใจด้วยความเอ็นดูผู้หญิงคนนี้

“แล้วใครเป็นคนกำหนดว่า จะต้องเป็นผู้ชายเท่านั้นถึงจะสามารถขึ้นเป็นผู้นำได้? ผู้หญิงอย่างเราๆมีความสามารถกว่าที่คิดมากนะคะ บทบาทของผู้หญิงในที่ทำงาน แท้ที่จริงก็ไม่ได้สำคัญน้อยไปกว่าพวกผู้ชายเลย!”

เข้าประเด็นพูดถึงเรื่องงานเมื่อไหร่ จางหลานจะกลับกลายเป็นหญิงแกร่งและเปี่ยมไปได้ด้วยความมั่นใจในทันที และสิ่งนี้เองที่ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกอิจฉาที่สุด เธอเอง…ก็อยากเป็นเช่นนั้นบ้างเหมือนกัน

ปรากฏว่าโลกใบนี้ยังมีผู้หญิงอีกมากมาย ที่ไม่จำเป็นต้องหลบๆซ่อนๆอยู่ภายใต้เงาของผู้ชาย!

ทีแรกหลินจิงซูเตรียมใจไว้แล้ว และพร้อมรับบทเป็นกรรมการห้ามปราบศึกใหญ่ระหว่างผู้หญิงทั้งสอง แต่กลับไม่คาดคิดว่า บทบทสนทนาของพวกเธอหลังจากนั้น จะกลับมีชีวิตชีวาได้ถึงเพียงนี้

ทั้งคู่ต่างหัวเราะยิ้มแย้มและมีอารมณ์ร่วมไปด้วยกัน

นี่นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เธอได้เห็นติงเสวี่ยเหม่ยมีบทสนทนาดีๆกับใครสักคน