ตอนที่ 79 การทำธุรกิจ

40 2-2

ตอนที่ 79 การทำธุรกิจ

บุคลิกนิสัยดั้งเดิมของหลินจิงซูในชีวิตก่อนหน้า ล้วนได้รับการถ่ายทอดมาจากติงเสวี่ยเหม่ย ทั้งคู่เหมือนกันราวกับแกะ เธอเองก็เคยเป็นผู้หญิงจืดชืดน่าเบื่อและชอบเก็บเนื้อเก็บตัว แต่หลังจากเกิดใหม่จึงตระหนักได้ว่าเธอจะต้องไม่เป็นคนเดิมอีกต่อไป จึงได้พยายามฝืนใจเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้มากที่สุด จนวันหนึ่งก็ค้นพบว่า ขอเพียงยอมเปิดใจ การจะสานสัมพันธ์กับคนอื่นรอบตัวกลับไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิด

ในเวลานี้ การได้เห็นติงเสวี่ยเหม่ยพูดคุยกับคนอื่นอย่างมีความสุขแบบนี้ ตัวเธอเองก็พลอยมีความสุขตามไปด้วยเช่นกัน เพราะอย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องเห็นอีกฝ่ายจมปรักอยู่กับภวังค์แห่งความทุกข์ทรมานหลังการหย่าร้าง

ผู้หญิงทั้งสามพูดคุยกันไปอยู่ตลอดเวลา ทั้งในตอนที่เก็บข้าวของอยู่ในบ้าน จนกระทั่งเดินออกมาดูบ้านที่ต้องการเช่าอยู่ จางหลานชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ติดกับสามแยกพร้อมกับร้องบอกว่า

“นั่นไง”

ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยเห็นทำเลบ้านซึ่งอยู่ติดกับถนนที่พลุกพล่าน ก็รู้ได้ในทันทีว่าค่าเช่าคงจะไม่ถูกอย่างแน่นอน

สามแยกแห่งนี้อยู่ใกล้กับโรงเรียนหลายแห่งในระแวกนี้ ถนนตรงหน้าที่ตัดผ่านก็มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองได้ จึงมีทั้งคนทำงานและนักเรียนมากมายที่ใช้เส้นทางสัญจรนี้ เข้ามาจับจ่ายซื้อของในย่านนี้กันเป็นจำนวนมากในทุกๆวัน เรียกได้ว่าเป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่มีฝูงชนพลุกพล่านที่สุดในแถบชนบทนี้แล้ว

ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยบอกไปตามความจริง

“ฉันเกรงว่าพวกเราคงเช่าที่นี่ไม่ไหว”

หลินจิงซูรีบหันไปอธิบายทันที

“แม่คะ ความจริงหนูเป็นคนขอให้ป้าจางช่วยหาสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ให้เองค่ะ ป้าจางมีเส้นสายเกี่ยวกับเรื่องบ้านในแถบนี้ค่อนข้างมาก ก็มีแต่ป้าจางเท่านั้นล่ะค่ะที่ที่ช่วยพวกเราได้”

จางหลานช่วยพูดสนับสนุนอีกแรง

“ที่นี่เป็นบ้านเก่าของป้าฉันเอง หลังจากที่ลูกชายของแกย้ายไปเรียนที่โรงเรียนในเซี่ยงไฮ้เมื่อปีก่อน บ้านก็ปล่อยร้างไม่มีใครอยู่ ส่วนเรื่องค่าเช่าไม่ต้องห่วงเลย มีฉันอยู่ทั้งคน ราคาไม่ได้สูงขนาดนั้นหรอก แม้จะแพงกว่าบ้านตามตรอกซอกซอยหน่อย แต่เรื่องความปลอดภัยฉันรับรองได้เลย!”

คู่คิ้วของติงเสวี่ยเหม่ยยังคงขมวดไม่คลาย เธอถามอีกครั้งด้วยความสงสัยว่า

“เราแค่หาที่อยู่อาศัยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องมาอยู่ใจกลางถนนที่มีคนเดินพลุกพล่านแบบนี้ด้วยล่ะ?”

“แม่คะ หนูอยากเริ่มต้นทำธุรกิจ ก็เลยต้องเลือกทำเลดีๆแบบนี้ วันหน้าจะได้สะดวกในเรื่องตั้งแผงขายอาหาร!”

“อะไรนะ?!!” ติงเสวี่ยเหม่ยได้ฟังก็ตื่นตระหนกสุดขีด รีบโพล่งเสียงดังกล่าวต่อว่า

“บรรพบุรุษของทั้งตระกูลติงกับตระกูลหลินเรา ล้วนไม่เคยทำการค้ามาหลายชั่วอายุคน ลูกกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไง? แล้วถ้าขาดทุนขึ้นมาจะทำยังไง?”

เมื่อเห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยไม่เห็นด้วยอย่างมากกับความคิดในเรื่องการทำธุรกิจของหลินจิงซู จางหลานที่กำลังจะอ้าปากจะช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง ก็เพิ่งคิดได้ว่า ทั้งหมดเป็นเรื่องภายในครอบครัวที่ทั้งคู่ต้องจัดการกันเอง คนนอกอย่างเธอไม่มีมีสิทธิ์ไปกำหนดทิศทางการตัดสินใจใดๆได้

จะทำธุรกิจแต่กลัวจะขาดทุนอย่างเดียว นี่เป็นทัศนคติที่ไม่ถูกต้องนัก เพราะขึ้นชื่อว่าการทำธุรกิจแล้ว ย่อมต้องมีทั้งกำไรขาดทุนเป็นเรื่องธรรมดา แต่เหตุผลสำคัญที่จางหลานไม่กล้าออกตัวพูดช่วยพูดก็คือ หากในภายภาคหน้า ธุรกิจของติงเสวี่ยเหม่ยมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นจริงๆ นั่นไม่เท่ากับว่า เธอเองก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบด้วยหรอกเหรอ?

ยิ่งสถานะของจางหลานในเวลานี้ ที่มีความเกี่ยวข้องกับวิธีชีวิตของสองแม่ลูกอย่างใกล้ชิด จะคิดหรือพูดอะไรออกไปสักคำก็ควรต้องไต่ตรองให้ดีก่อน มิฉะนั้น คำแนะนำของเธออาจชักนำสองแม่ลูกไปสู่ปากเหวก็เป็นได้

หลินจิงซูเข้าใจดีถึงความกังวลภายในหัวของติงเสวี่ยเหม่ย แต่เรื่องแบบนี้เธอก็ต้องเปิดใจยอมรับความเสี่ยงเช่นกัน เพราะเรื่องธุรกิจนั้นไม่มีคำว่าจับเสื้อมือเปล่า!

             แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากเริ่มทำธุรกิจ!

            “แม่คะ แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเหมือนกัน แทนที่จะอยู่เฉยๆนั่งกินเงินก้อนสุดท้ายรอคอยความหายนะ ทำไมเราไม่ลองเสี่ยงโชคกับเรื่องธุรกิจดูบ้างล่ะ?”

            “แม่เองก็ยังทำงานหาเงินได้อยู่ แม่ไม่ยอมนั่งเฉยๆกินเงินก้อนไปวันๆหรอก”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังคงไม่เห็นด้วยอยู่ดี

            เธอเคยได้ฟังผ่านหูมามากเกี่ยวกับเรื่องถูกหลอกให้ลงทุนในธุรกิจจนล้มละลายหมดตัว บางครอบครัวถึงขั้นบ้านแตกสาแหรกขาด ดังนั้นในสายตาของเธอ การทำธุรกิจจึงมีค่าไม่ต่างอะไรจากการถือเงินไปเล่นพนันเลย

            ซ้ำร้ายไปกว่านั้น จำนวนเงินในมือของพวกเธอก็มีเพียงแค่ไม่กี่พันหยวนเท่านั้น หากพลาดพลั้งขึ้นมาก็เท่ากับเจ็บตัวหนัก!