ตอนที่ 77 ตัวการเบื้องหลัง

39 2-2

            ตอนที่ 77 ตัวการเบื้องหลัง

            “แม่คะ แน่ใจแล้วเหรอ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถาม

            ติงเสวี่ยเหม่ยกัดฟันพูดอย่างไม่เต็มใจนัก

            “แม้ครอบครัวทางฝั่งนั้นจะไม่ค่อยชอบเราเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องนอนข้างถนนในตอนนี้”

            เมื่อครั้งที่ติงเสวี่ยเหม่ยแต่งงาน ผู้เฒ่าติงได้ส่งมอบชามข้าวเหล็ก[1]ให้แก่ลูกเขยคนโตและลูกเขยคนรองผู้แสนเกียจคร้านไปแล้ว สำหรับเรื่องนี้เหตุผลยังไม่กระจ่างชัดมากนัก อาจเป็นเพราะผู้เฒ่าติงลำเอียงหรืออาจถูกบังคับก็เป็นได้ ถึงได้มีพินัยกรรมฉบับหนึ่งโผล่ออกมา โดยมีเนื้อความว่า ต้องการมอบมรดกสมบัติทั้งหมด รวมไปถึงบ้านของตนให้กับคนทั้งสองในอนาคต

            หลายปีผ่านมา พี่สาวของติงเสวี่ยเหม่ยก็ได้ย้ายกลับไปอาศัยอยู่ร่วมกันในบ้านของผู้เฒ่าติง และเมื่อผู้เฒ่าติงเสียชีวิตลง บ้านหลังนั้นก็ได้กลายไปเป็นของเธอโดยปริยาย แม้กระทั่งทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็ยังถูกยึดเอาไปหมดด้วย

            เวลานั้น พี่สาวของติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง ที่ตนนั้นอยู่เหนือกว่าติงเสวี่ยเหม่ยผู้เป็นน้อง

เธอมั่นใจมากว่า หลังจากที่ได้บ้านหลังนี้มาครอบครอง สถานะทางการเงินของเธอจะเต็มไปด้วยความมั่งคั่งร่ำรวย กับเพียงแค่ตำแหน่งพนักงานโรงงานกระจอกๆของสามีน้องจะเทียบกับเธอได้ยังไง?

            แต่ใครจะไปคาดคิด เงินเดือนของหลินชิงอี้กลับขยับขึ้นทุกปีครั้งแล้วครั้งเล่า จากเริ่มต้นเพียงแค่ 100หยวน ก็ได้กลายมาเป็น300กว่าหยวนในเวลาอันรวดเร็ว เป็นช่วงเวลาหนึ่งเลยก็ว่าได้ ที่พี่สาวของติงเสวี่ยเหม่ยต้องทนทุกข์ทรมานกับความอิจฉาริษยานี้ และทุกครั้งที่ติงเสวี่ยเหม่ยน้องสาวคนรองกลับไปเยี่ยมบ้านพ่อ เธอและบรรดาเขยๆก็มักจะเหน็บแหนมประชดประชันน้องสาวด้วยความรังเกียจอยู่เสมอ

            ตัวอย่างก็เช่นว่า ทั้งที่หลินชิงอี้ทำงานได้เงินเดือนตั้งมากมาย แต่ทำไมติงเสวี่ยเหม่ยถึงยังใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่พ่อสู้อุตส่าห์ทำงานหาแลกเงินมาเพื่อเลี้ยงดูลูกสาวมาเป็นอย่างดี สุดท้ายก็เสียของหมด หรือไม่ก็คาดเดากันไปว่า หลินชิงอี้กำลังนอกใจภรรยา และแอบนำเงินที่ได้ไปปรนเปรอผู้หญิงอื่น เป็นต้น

            พี่สาวของติงเสวี่ยเหม่ยยังเคยพูดถึงขั้นว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่ตายดี ใช้ชีวิตยังไงก็ไม่มีความสุข และภายในระยะเวลาอันใกล้ คนเป็นสามีที่ดูไม่น่าไว้ใจนั่นจะเผยธาตุแท้ออกมาให้เห็น และท้ายที่สุดทั้งคู่ก็จะต้องแยกทางกัน

            ทว่าใครจะไปคิด ฝีปากอีกาของพี่สาวคนนี้จะแม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ!

             หลินจิงซูส่ายหน้าไม่เห็นด้วยอย่างแรง

            “แม่คะ ตอนนี้ถ้าไม่เป็นจำเป็นก็ห้ามเปิดเผยเรื่องหย่าให้ใครรู้เด็ดขาด โดยเฉพาะกับคนพวกนั้น! แต่ละคำพูดที่หลุดออกจากปากล้วนเป็นพิษ! แล้วจะกลับไปทนฟังให้โง่ทำไมล่ะ! อยู่ไปก็โดนดูถูกเหน็บแนมไม่เว้นแต่ละวัน ได้ที่ซุกหัวนอนก็จริง แต่ถ้าต้องถูกลดทอนความมนุษย์ลงแบบนั้น มันไม่คุ้มเลย!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยทั้งรู้สึกเครียดและกดดันอย่างมาก เธอหลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่รู้ตัว และพยายามพูดต่อ

            “ป้าของลูกก็พูดถูกจริงๆนั่นล่ะ ชีวิตของแม่มีแต่จะย่ำแย่หาความสุขไม่เจอ ตอนนี้ชีวิตครอบครัวของแม่ก็พังไม่เป็นท่าแล้ว ถ้าเธอรู้เรื่องนี้เข้า คงต้องหัวเราะเยาะเย้ยแม่แน่ๆ”

            “แม่คะ ป้าติงคนนั้นดีแต่อิจฉาแม่เท่านั้นล่ะค่ะ พอเห็นว่าครอบครัวฝ่ายสามีไม่ใส่ใจแม่ ก็พยายามใช้คำพูดรังแกกันทุกเวลาที่พบเจอ แต่พอแม่ได้ดิบได้ดี ก็จะสรรหาเรื่องไปนินทากับคนอื่นเพื่อความสนุกปาก แน่นอนว่าถ้าแม่กลับไปตอนนี้ ก็จะมีแต่ถูกด่าถูกคนสมเพช แล้วทำไมแม่ถึงไม่ลองพยายามดูสักครั้งล่ะคะ? หาทางสร้างฐานะความมั่งคั่งให้กับตัวเอง เมื่อเวลานั้นมาถึง ถ้าป้าติงจะหยิบเอาเรื่องหย่ามาข่มเหงรังแก แม่ก็แค่ใช้เงินฟาดกลับแบบสวยๆ!”

            ได้ฟังคำพูดคำจาของหลินจิงซู ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับขบขันอย่างไม่ตั้งใจ เธอยิ้มหัวเราะพูดออกมาทั้งน้ำตาว่า

            “เจ้าเด็กนี่ เดี๋ยวนี้รู้จักใช้คำพูดหวานๆปลอบใจแม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

            “แม่คะ หนูไม่ได้พูดเล่นอยู่นะคะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปิดปากเงียบลง ไม่สานต่อในเรื่องนี้อีก

            คำว่า ‘มั่งคั่งร่ำรวย’ นั้น เพียงแค่ได้ยินก็รู้สึกห่างไกลจากความเป็นจริงมากแล้ว นับประสาอะไรกับในตอนนี้ ที่เธอไม่ต่างจากรองเท้าผุพังคู่หนึ่งแถมยังมีลูกติดอีกคนด้วย?

            สร้างฐานะความมั่งคั่งให้กับตัวเอง? ติงเสวี่ยเหม่ยอยากจะแค่นหัวเราะเยาะตัวเองดังๆ

            “ซูซู ถ้าเราไม่กลับไปบ้านคุณตา แล้วเราจะไปอยู่ไหนกันล่ะ?”

            หลินจิงซูมีธงปักไว้ในใจอยู่แล้ว และไม่คิดจะปกปิดติงเสวี่ยเหม่ยเช่นกัน เธอบอกไปตามตรงว่า

            “แม่คะ ความจริงหนูรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เรื่องราวจะต้องลงเอยแบบนี้ เพราะหลินชิงอี้ยังติดเรื่องการเลื่อนตำแหน่งจึงเคลื่อนไหวได้ไม่สะดวก เขาจึงยุยงปลุกปั่นย่าอู๋กับอู๋ซิ่วเหลียนให้มาก่อปัญหาและขับไล่เราออกจากบ้านแทน คนใจแคบแบบนั้นไม่มีทางปล่อยให้เรากินนอนอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างสบายๆแน่”

            สำหรับเรื่องนิสัยใจคอที่คับแคบของหลินชิงอี้นั้น ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ข้อโต้แย้งเช่นกัน แต่ก็แอบเหลือเชื่อกับสิ่งที่ลูกสาวเพิ่งพูดออกมา

            “ซูซู ที่ลูกพูดมาเป็นความจริงรึเปล่า? หรือว่าเป็นหลินชิงอี้ที่อยู่เบื้องหลังสองคนนั้นอีกที?”

            “แม่ นี่ตายังไม่สว่างอีกเหรอคะ? คิดว่าอู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋จะกล้าขับไล่เราสองคนโดยที่เขาไม่อนุญาตเหรอคะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี

            แต่ยิ่งคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะยิ่งเป็นความจริงมากเท่านั้น หากหลินชิงอี้ต้องการให้พวกเธอพักอยู่ที่นี่ชั่วคราวจริงๆ ย่าอู๋กับอู๋ซิ่วเหลียนคงไม่กล้าเรียกรวมพลคนสกุลหลินมากลุ่มใหญ่ขนาดนี้อย่างแน่นอน และที่สำคัญที่สุด ด้วยศักดิ์ศรีที่เป็นถึงหัวหน้าครอบครัว หลินชิงอี้คงไม่ยอมปล่อยให้สองคนนั้นทำตามอำเภอใจแบบนี้แน่

            เว้นเสียแต่ว่า เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด

            ติงเสวี่ยเหม่ยไม่อยากจะเชื่อสุดหัวใจ ปรากฏว่าคนที่ผลักไสพวกเธอสองแม่ลูกให้ตกลงสู่หุบเหวนรกจะเป็นสามีของเธอจริงๆ! เป็นคนที่เธอหลับนอนด้วยมาตลอดหลายปี!

[1] ชามข้าวเหล็ก หมายถึง ตำแหน่งอันมั่นคง