intro

Typhon หรือ กลุ่มไทฟอน กลุ่มมาเฟียที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมากที่สุดในอิตาลีและฝรั่งเศส พวกเขาทำธุรกิจสีเทามากมาย ทั้งยาเสพติด ค้าอาวุธเถื่อน งานประมูลใต้ดิน และกาสิโนหลายแห่งทั้งในและนอกประเทศ โดยมีสี่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตรแต่นิสัยแต่ละคนนั้นเหมือนดั่งซาตานที่คอยกุมบังเหียนอยู่ 

ชายหนุ่มทั้งสี่คนสนิทกันมาตั้งแต่วัยเยาว์เพราะพวกเขายังโดนฝึกฝนร่างกายจิตใจอย่างหนักเพื่อให้แข็งแรงและโหดเหี้ยมกว่ารุ่นพ่อของเขา ชายทั้งสี่คนผ่านเรื่องราวมากมายหลายอย่างมาด้วยกันทั้งทุกข์และสุข จนในที่สุดกลุ่มไทฟอนก็ขึ้นมายืนอยู่บนจุดสูงสุดของอิตาลีและฝรั่งเศสจนไม่มีใครกล้ามาท้าทายอำนาจของพวกเขาได้ง่ายๆ

คนที่หนึ่ง ราฟาเอล ดีอาฟาต์ ชายหนุ่มฝรั่งเศส อายุ 36 ปี ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบดูดุดันกับนัยน์ตาสีฟ้าครามที่ไม่ว่าเขาจะจ้องมองไปที่ใคร ผู้คนเหล่านั้นก็ต้องหลบสายตาเขาทันที ชายหนุ่มมีผมสีน้ำตาลเข้มกับร่างกายกำยำสมบูรณ์ที่มีรอยสักรูปงูตัวใหญ่อยู่ตรงอกข้างขวา

คนที่สอง วินเซนต์ มาร์แตล หนุ่มฝรั่งเศสนัยน์ตาสีฟ้าเหมือนมีทะเลหมอกอยู่ภายในดวงตาคมกริบคู่นั้น อายุ 37 ปี นิสัยของเขาค่อนข้างที่จะเงียบขรึมและเย็นชาที่สุดในกลุ่ม

คนที่สามคือ ลูเซียโน่ มอร์โรน่า ชายหนุ่มสัญชาติอิตาลี อายุ 36 ปี มีดวงตาสีเทาเข้มเข้ากันกับสีผมของชายหนุ่ม เขาเป็นผู้ชายที่ดูอารมณ์ดีแต่ก็แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมไม่ต่างกันเพื่อนในกลุ่มเลยสักนิด

และสุดท้ายคือ คามิลโล คาร์ดินัล อายุ 37 ปี ลูกครึ่งไทย-อิตาลี ชายหนุ่มมีผิวคล้ำกับนัยน์ตาสีน้ำตาล ซึ่งชายหนุ่มจะมีแววตาที่ดูแข็งกร้าวน้อยกว่าเหล่าบรรดาเพื่อนในกลุ่มของเขาเล็กน้อย คามิลโลดูเป็นคนที่ใจเย็นและไม่ใช้อารมณ์ที่สุด

ภายในคฤหาสน์ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสที่อยู่แยกออกมาจากเมืองหลวงอย่างไกลโพ้น คฤหาสน์ตั้งอยู่บนพื้นที่เกือบ 1,000 ตารางวา รายล้อมด้วยพื้นหญ้าเขียวชอุ่มและต้นไม้ราคาแพงที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต ด้านหน้ามีน้ำพุที่เป็นวงเวียนและรูปปั้นของอสุรกายไทฟอนขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางของบ่อน้ำพุ ตัวอาคารถูกตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมหรูหราสไตล์เรอเนสซองส์ โดยภายในของคฤหาสน์กว้างขวางและมีห้องมากมายจนไม่สามารถนับได้ เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างตกแต่งด้วยไม้แกะสลักมูลค่าหลายล้านยูโร

ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มดุดันทั้งสี่คนกำลังนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงานภายในคฤหาสน์สุดหรูหราใหญ่โตด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด วันนี้พวกเขามาประชุมกันที่คฤหาสน์ของราฟาเอล พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาที่พวกเขาร่วมมือกัน ทำมันมาด้วยกันเป็นสิบกว่าปีแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนเป็นทั้งเพื่อนรักเพื่อนตายและเป็นหุ้นส่วนในธุรกิจสีเทาด้วยกัน

พวกเขาใช้เวลาพูดคุยและสรุปงานประมูลเพชรลับที่พวกเขากำลังจะจัดขึ้นในอีกสองวันที่จะถึง เมื่อทั้งสี่คนได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้ว วินเซนต์กับคามิลโลก็ขอตัวกลับก่อน ทำให้ภายในห้องทำงานของราฟาเอลเหลือเพียงเจ้าของคฤหาสน์กับลูเซียโน่ เพียงสองคนเท่านั้น

“กูบินกลับเลยดีกว่า ไว้เจอกันวันงานประมูลเพชรนะ” ลูเซียนหรือลูเซียโน่ พูดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนทันที เมื่อคามิลโลกับวินเซนต์ออกไปจากห้องทำงานของราฟาเอลแล้ว

“อือ” ราฟาเอลขานรับในลำคอ ก่อนที่ลูเซียโน่จะก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานของราฟาเอลอย่างช้าๆ 

ลูเซียโน่เปิดประตูห้องทำงานของราฟาเอลออกมา เขาก็พบกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

“กลับเลยไหมครับนายท่าน” ริคิ เรียวมะ อายุ 26 ปี ชายหนุ่มเชื้อชาติญี่ปุ่นผิวขาวซีด คนสนิทของลูเซียโน่ ผู้ที่มีนัยน์ตาสีเทาดุดัน ริคิมีใบหน้าที่นิ่งเรียบและเฉยชาอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับเจ้านายของตัวเองมากๆ

“กลับเลย” ลูเซียนตอบกลับ จากนั้นชายหนุ่มก็ก้าวขาเพื่อเดินตรงไปยังลานจอดรถด้านนอกของตัวคฤหาสน์

ลูเซียโน่เดินตรงไปยังรถยนต์คันสีดำราคามูลค่าหลายล้านของตัวเองที่จอดอยู่ตรงลานจอดรถของคฤหาสน์ เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดกว่าสิบคนของลูเซียนยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบรอเจ้านายอยู่บริเวณลานจอดรถ 

บอดี้การ์ดคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถคันหรูพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้ลูเซียโน่อย่างรู้หน้าที่ทันที มาเฟียหนุ่มใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงและก้าวขึ้นรถมา ริคิขึ้นรถมาตามเจ้านาย แต่คนสนิทไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับรถตามปกติของเขา

“พรุ่งนี้ช่วงเย็น ไม่ได้ตารางงานอะไรใช่ไหม” เสียงทุ้มของลูเซียโน่เอ่ยถามริคิขึ้นมา

“ใช่ครับนาย” หนุ่มญี่ปุ่นหันมาตอบกลับเจ้านาย

“ฉันจะแวะไปสนามแข่งรถหน่อย” ทุกครั้งที่มาเฟียหนุ่มรู้สึกเคร่งเครียดกับงานและอยากที่จะผ่อนคลาย เขามักจะไปที่สนามแข่งรถเป็นประจำ แต่ละคนก็มีความชอบไม่เหมือนกัน ซึ่งสนามแข่งรถก็เป็นความชอบส่วนตัวของเขาเช่นกัน

“ครับนาย” ริคิตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่น

หลังจากนั้น คนขับรถก็หมุนพวงมาลัยและเหยียบคันเร่งเพื่อขับเคลื่อนรถยนต์คันหรูมุ่งตรงไปยังสนามบินที่จอดเครื่องบินส่วนตัวรอเจ้านายอยู่ เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดคนอื่นรีบขึ้นไปประจำบนรถของตัวเอง ก่อนที่ขบวนรถยนต์คันสีดำสนิทหลายคันจะขับเคลื่อนออกมาจากคฤหาสน์ของราฟาเอล โดยมีรถที่ลูเซียโน่นั่งอยู่ เป็นคันที่นำขบวนไปยังสนามบิน

ไม่นานสักเท่าไหร่ ขบวนรถยนต์คันสีดำสนิทหลายคันก็เข้ามาจอดในสนามบินส่วนตัวที่มีแค่กลุ่มมาเฟียทั้งสี่คนที่สามารถเข้ามาได้ ลูเซียโน่ลงจากรถและเดินขึ้นไปยังบนเครื่องบินทันที เหล่าบอดี้การ์ดเองก็ตามเจ้านายขึ้นมาติดๆ

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ลูเซียโน่กลับมาจนถึงคฤหาสน์ของตัวเอง มาเฟียหนุ่มลงมาจากรถทันทีที่รถคันหรูจอดสนิทลงตรงลานจอดรถของคฤหาสน์

เมื่อครั้งที่บิดาของลูเซียนยังมีชีวิตอยู่ ท่านค่อนข้างจะเอาแต่ใจและจอมบงการเป็นที่สุด เขาไม่ยอมให้ลูเซียนเปลี่ยนแปลงคฤหาสน์แห่งนี้ ทั้งๆ ที่ตัวอาคารเก่าและทรุดโทรมเต็มทีแล้ว พ่อของมาเฟียหนุ่มบอกว่ามันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลที่ควรอนุรักษ์เอาไว้ตราบชั่วรุ่นลูกรุ่นหลาน 

แต่เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตไปด้วยโรคภัยตามกาลเวลา ลูเซียโน่ก็ไม่ลังเลที่จะปรับปรุงคฤหาสน์หลังเดิมให้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เขาเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสีดำเทาดูเรียบหรูทั้งหลัง พร้อมตกแต่งใหม่ให้ทันสมัยขึ้นตามยุคสมัย และเพื่อสะท้อนถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาอีกด้วย

ตรวจสอบตอนใต้ของมาตอนใต้ของหนุ่มใหญ่โอ่อ่านส่วนประกอบราวกับอาณาจักรของหนุ่มใหญ่โอ่อ่านจุดราวกับอาณาจักรออโรร่าเหล็กใหญ่ทางเดินหินเรียบลินในทางหลวงตรวจตัวอาคารตั้งตระหง่านในสวนเงียบสงกรานมุมทั้งหมดทบทวนความเยือกเย็นและพิจารณาของเจ้าของอย่างเป็นทางการกลางลานหน้าตรวจสอบมีงูหรือเรียกส่วนตัวของอสุรกายไทใหญ่ตั้งเด่นอยู่ ความเป็นมาแห่งอำนาจและความเชื่อของลูกค้าเหล่านั้นที่ใครๆก็รู้ทันทีว่า…...น่ารังเกียจอันล้ำลึกเข้ามา

ร่างกำยำสมบูรณ์แบบที่มีกล้ามเนื้อแน่นๆ ของมาเฟียหนุ่ม ลูเซียโน่สาวเท้าย่างกรายเข้ามาทางประตูใหญ่ของอาคารในตามมาด้วยการ์ดของเขาที่เดินต่อไปติดๆ ออร่าเดินเข้ามาในบ้านของประสิทธิภาพก็แยกย้ายออกไปยืนตรงจุดต่างๆตามเงียบๆ แต่มีเพียงริคิที่เดินตามลูเซียโน่เข้ามาเรื่อยๆ

“อีกสองวันประมูลเพชรที่ลานประมูลลับจะงานของพวกเราหลายคนกับราฟาเอลจะแบ่งกันที่ลานประมูลคนของเราจะแบ่งกันไปตามพื้นที่ส่วนใหญ่ส่วนคนของราฟาเอลจะอยู่ห่างออกไปอยู่รอบๆ ผู้ชายอาคาร” ลูเซียโน่เน้นบอกกล่าวกับริคิ

“ครับนาย” คนสนิทตอบกลับ

“ไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวก็หิวมานานแล้ว” มาเฟียหนุ่มเอ่ยต่อ

“ครับนาย” ริคิ หนุ่มญี่ปุ่นผิวขาวอีกครั้งและเป็นจุดเริ่มต้นให้ลูเซียโน่ครั้งหนึ่งครั้งหนึ่งที่แสงหน้าเกิดขึ้นและหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ 

ลูเซียโน่หันหลังกลับมาและตั้งท่าจะเดินต่อแต่ทว่าก็มีชายคนหนึ่งเดินมาหาเขาพอดี

“นายท่าน…กลับมาแล้วรู้สึก” เอียนพ่อบ้านสวมชุดดำขาวที่มีแว่นตาสวมอยู่บนใบหน้าเหี่ยวเฉาตามกาลเวลาเอเซียนเป็นพ่อบ้านจะระบบควบคุมหลังนี้จะต้องรุ่นพ่อของลูเซียโน่แล้ว 

“จะได้เจอ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถาม

“พอดีว่าผมจะมาแจ้งเรื่องที่แม่บ้านคนใหม่ทำการจุดแตกครับ” พ่อบ้านจะต้องรายงานทุกอย่างภายในให้เจ้านายได้รับรู้

“ ไล่ออกไปซะ” ลูเซียโน่ไม่ใช่คนใจดีและไม่ใช่จิตวิญญาณของเรามาแต่ไหนแต่ไรแล้วสิ่งนี้ทำผิดพลาดก็ต้องได้รับบทเรียน

“ครับท่าน” สิ้นเสียงพ่อบ้านมาเฟียหนุ่มร่างกำยำดังนั้นคำสั่งชายแก่ไปทันทีที่เอียนก็ขยับตัวหลีกทางให้เจ้านายอย่างรู้หน้าที่