บทที่ 14 เงาที่ตามกลับป้อม

ระหว่างทางกลับป้อมมังกรเหนือ เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้เอ่ยถึงภาพประตูหินที่ปรากฏขึ้นอีกเลย แต่ความเงียบของเขาไม่ได้หมายความว่าเรื่องนั้นถูกละเลย

คำว่า “ผู้สืบสายเลือดทั้งสอง” ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด

สิ่งที่อยู่หลังผนึกเรียกเขากับหลินซีเหยาราวกับรู้จักพวกเขามานาน ทั้งที่พวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก หากเสียงนั้นไม่ได้จงใจหลอกลวง ก็หมายความว่าความลับของสายเลือดมังกรดำทองและมังกรเงินอาจเก่าแก่กว่าที่บันทึกของราชวงศ์ระบุไว้มาก

มู่ชางขี่ม้าอยู่ข้างกายองค์ชาย คอยสังเกตบริเวณโดยรอบเป็นระยะ ส่วนหลินซีเหยาตามหลังทั้งสองอยู่ไม่ไกล นางเก็บเกล็ดเงินไว้ในถุงผ้าและพยายามฟื้นฟูปราณที่สูญเสียไป

แม้เกล็ดเงินจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่นางยังรู้สึกถึงความเย็นบางอย่างติดอยู่ในเส้นลมปราณ

มันไม่ได้ทำให้นางเจ็บปวด เพียงคล้ายมีเงาบาง ๆ ผ่านเข้ามาแตะต้องพลังของนาง ก่อนหายไปอย่างรวดเร็ว

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

นางเคยพบพลังมืดมาก่อน แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป พลังที่อยู่ใต้ภูเขาไม่ได้พยายามทำร้ายนางโดยตรง กลับคล้ายกำลังจดจำกลิ่นอายของนางไว้

“แม่นางหลิน”

เสียงของเฟิงอ้าวเทียนดังมาจากด้านหน้า

นางเงยหน้าขึ้น พบว่าเขาชะลอม้าลงเพื่อรอนาง

“เจ้ายังรู้สึกผิดปกติอยู่หรือ?”

หลินซีเหยาลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบตามจริง

“มีความเย็นตกค้างอยู่ในเส้นลมปราณ แต่ยังไม่ถึงกับเป็นอันตราย ข้าต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกสักพัก”

เฟิงอ้าวเทียนหันไปทางมู่ชาง

“เมื่อกลับถึงป้อม ให้หมอประจำป้อมตรวจดูนาง”

หลินซีเหยาขมวดคิ้วทันที

“ไม่จำเป็น ข้ารู้วิธีตรวจสอบพลังของตัวเอง”

“ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าไม่รู้ แต่สิ่งที่สัมผัสพวกเราเมื่อครู่อาจทิ้งร่องรอยไว้โดยที่เราไม่รู้ตัว”

“หากเป็นเช่นนั้น ท่านก็ควรให้หมอตรวจตัวท่านเองด้วยไม่ใช่หรือ?”

เฟิงอ้าวเทียนชะงักไปเล็กน้อย

มู่ชางรีบก้มหน้าลงคล้ายกำลังพิจารณาบังเหียนม้าอย่างตั้งใจ ทั้งที่มุมปากแทบยกขึ้น

เฟิงอ้าวเทียนมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าพูดถูก เมื่อกลับถึงป้อม เราจะให้หมอตรวจทั้งสองคน”

หลินซีเหยาพยักหน้าอย่างพอใจ

“เช่นนั้นข้าก็ไม่มีข้อโต้แย้ง”

เฟิงอ้าวเทียนหันกลับไปข้างหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย

ตั้งแต่เกิดมา ไม่ค่อยมีผู้ใดกล้าโต้แย้งเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ โดยเฉพาะเมื่อเขาเพียงต้องการป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายกับอีกฝ่าย

ทว่านางไม่ได้แสดงท่าทีเกรงกลัวฐานะของเขา และไม่ยอมรับคำสั่งเพียงเพราะเขาเป็นองค์ชาย

นั่นทำให้เขาต้องคิดก่อนพูดมากกว่าปกติ

เมื่อขบวนกลับถึงป้อมมังกรเหนือ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง เหยียนซ่งได้รับรายงานจากทหารยามว่าระหว่างช่วงบ่ายไม่มีสัตว์อสูรปรากฏตัวใกล้กำแพง แต่มีหมอกสีเทาลอยอยู่เหนือหุบเขาทางตะวันออกนานกว่าปกติ

เฟิงอ้าวเทียนสั่งให้ทหารเพิ่มเวรยามบนกำแพงและเฝ้าสังเกตความเปลี่ยนแปลงของหมอก หากพบสิ่งผิดปกติให้ส่งสัญญาณทันที ห้ามไล่ตามเข้าไปในหุบเขาโดยพลการ

จากนั้นเขาจึงไปยังเรือนรักษาซึ่งตั้งอยู่ใกล้ลานฝึก

หมอชราประจำป้อมนามว่าไป๋เหวินกำลังจัดสมุนไพรอยู่ เมื่อทราบว่าองค์ชายเสด็จมา เขารีบวางของในมือลงแล้วคำนับ

“กระหม่อมถวายบังคมองค์ชาย”

“ไม่ต้องมากพิธี ตรวจดูพลังของข้ากับนางก่อน”

ไป๋เหวินชำเลืองมองหลินซีเหยา ก่อนเชิญทั้งสองนั่งลงคนละฝั่งของโต๊ะหิน

การตรวจสอบเริ่มจากเฟิงอ้าวเทียน หมอชราวางนิ้วลงบนชีพจรของเขา แล้วถ่ายปราณเข้าไปเพียงเล็กน้อยเพื่อสัมผัสความเปลี่ยนแปลงภายใน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนมือออก

“พลังมังกรดำทองยังมั่นคงพ่ะย่ะค่ะ แต่มีปราณอีกสายหนึ่งซ่อนอยู่ลึกภายใน กระหม่อมไม่อาจตรวจสอบได้ทั้งหมด”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้แสดงความประหลาดใจ

“แล้วมีร่องรอยพลังมืดหรือไม่?”

ไป๋เหวินหลับตาสัมผัสอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้า

“ไม่พบสิ่งแปลกปลอมที่แทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณโดยตรงพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรก็ตาม ปราณอีกสายหนึ่งมีความเคลื่อนไหวผิดจากพลังมังกรทั่วไป กระหม่อมไม่กล้าให้พระองค์ฝืนใช้มันในช่วงนี้”

“ข้าจะระวัง”

จากนั้นไป๋เหวินจึงหันไปตรวจหลินซีเหยา

ทันทีที่นิ้วของเขาแตะลงบนข้อมือนาง เกล็ดเงินในถุงผ้าก็อุ่นขึ้นเล็กน้อย

หมอชราขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้รีบกล่าวอะไร เขาค่อย ๆ ตรวจตามแนวเส้นลมปราณ ก่อนถ่ายปราณของตนเข้าไปเพียงบางเบา

ไม่นานนัก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“แม่นาง พลังของเจ้ามีความเย็นตกค้างจริง แต่ไม่ได้แทรกซึมลึกเข้าไปในจุดสำคัญ หากเจ้าพักฟื้นและไม่ใช้ปราณมากเกินไป อาการน่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น”

หลินซีเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบคุณท่านหมอ”

ไป๋เหวินกลับไม่ได้ลุกขึ้นทันที เขามองนางอย่างครุ่นคิด

“ขอถามได้หรือไม่ว่าเจ้าใช้พลังชนิดใดในการตัดเงาสีดำเมื่อครู่?”

หลินซีเหยาสบตาเขา

“เป็นพลังมังกรเงินของข้า”

มือของหมอชราหยุดนิ่ง

“มังกรเงิน?”

เขาทวนคำอย่างแผ่วเบา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง

“ข้าเคยได้ยินเรื่องสายเลือดนี้จากผู้เฒ่าในอดีต แต่ไม่คิดว่าจะยังมีผู้สืบทอดอยู่จริง”

หลินซีเหยาไม่ได้ตอบทันที นางไม่ต้องการให้การเปิดเผยสายเลือดกลายเป็นเหตุให้คนในป้อมมองนางด้วยความหวาดระแวง

เฟิงอ้าวเทียนจึงกล่าวขึ้นก่อน

“เรื่องนี้ยังไม่จำเป็นต้องแพร่งพรายออกไป ท่านหมอช่วยรักษาความลับไว้ก่อน”

ไป๋เหวินคำนับรับคำ

“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ”

ก่อนออกจากเรือนรักษา เขายังเตือนทั้งสองอีกครั้งว่าไม่ควรทดลองใช้พลังสองสายใกล้กันจนกว่าจะเข้าใจปฏิกิริยาของมันดีพอ

เฟิงอ้าวเทียนรับคำเตือนนั้นไว้โดยไม่โต้แย้ง

เขาเริ่มตระหนักว่าการมีพลังมากไม่ได้หมายความว่าจะใช้พลังนั้นได้อย่างปลอดภัยเสมอไป

คืนนั้น หลินซีเหยากลับไปยังห้องพักที่ปีกตะวันตก

นางวางเกล็ดเงินลงบนโต๊ะไม้ ก่อนนั่งขัดสมาธิเพื่อฟื้นฟูปราณตามวิธีที่ได้รับการถ่ายทอดจากผู้อาวุโสแห่งหุบเขา

พลังสีเงินค่อย ๆ ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ความเย็นที่ตกค้างเริ่มจางลงทีละน้อย

แต่เมื่อการฟื้นฟูใกล้สิ้นสุด เกล็ดเงินกลับสั่นขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ

หลินซีเหยาลืมตาทันที

บนพื้นผิวของเกล็ดปรากฏเส้นสีดำบาง ๆ เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหายไป

นางหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างระมัดระวัง

“เจ้าเห็นอะไรอยู่กันแน่?”

นางพึมพำกับวัตถุในมือ

เกล็ดเงินไม่ตอบสนองอีก ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กลับทำให้นางนึกถึงภาพเงาดำหลังประตูหิน

บางทีสิ่งนั้นอาจสัมผัสพลังของนางได้แล้ว

หากเป็นเช่นนั้น การอยู่ใกล้เฟิงอ้าวเทียนอาจไม่ใช่เพียงโอกาสในการค้นหาความจริง แต่อาจทำให้พวกเขาทั้งคู่กลายเป็นเป้าหมายของสิ่งที่ถูกผนึกไว้ด้วย

หลินซีเหยากำเกล็ดเงินไว้แน่น

นางไม่กลัวการเผชิญหน้า แต่ไม่ต้องการให้ใครต้องรับเคราะห์เพราะความไม่รู้ของตน

หากจะร่วมมือกับเฟิงอ้าวเทียนต่อไป นางต้องหาคำตอบให้ได้ว่าพลังสองสายเชื่อมโยงกันอย่างไร และจะป้องกันไม่ให้การตอบสนองของพวกเขาทำให้ผนึกอ่อนแอลงได้หรือไม่

อีกฟากหนึ่งของป้อม เฟิงอ้าวเทียนยังคงอยู่ในห้องฝึก

มู่ชางยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกตามคำสั่ง ขณะที่องค์ชายกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงอักขระป้องกัน

เขาไม่ได้เรียกพลังสีเงินออกมา เพียงตรวจสอบความเคลื่อนไหวของมันภายในร่าง

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

พลังสีเงินที่เคยสงบนิ่งเริ่มไหลไปทางทิศตะวันตกของป้อม

ทิศเดียวกับที่ตั้งของห้องพักหลินซีเหยา

เฟิงอ้าวเทียนลืมตาขึ้นทันที

เขาไม่ได้ลุกออกจากวงอักขระ แต่ยกมือขึ้นสร้างม่านพลังดำทองบาง ๆ เพื่อกั้นการไหลเวียนนั้นไว้

ทันทีที่ม่านพลังเกิดขึ้น ความรู้สึกเย็นเยียบก็แล่นผ่านข้อมือ

ภาพประตูหินโบราณปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่ได้เห็นเงาดำชัดเจนเหมือนก่อน แต่กลับได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา

“จงเปิดทาง...”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว ก่อนรวบรวมจิตให้มั่นคง

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร และไม่มีเหตุผลต้องทำตามคำสั่งของเจ้า”

เสียงกระซิบเงียบลง

แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น เขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่จากสถานที่ห่างไกล

เขาค่อย ๆ ถอนหายใจ ก่อนกดพลังทั้งสองสายให้กลับสู่ความสงบ

เมื่อออกจากห้องฝึก มู่ชางก็รีบเข้ามาถาม

“องค์ชาย ทรงพบสิ่งผิดปกติหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เฟิงอ้าวเทียนมองไปทางปีกตะวันตก

“พลังสีเงินตอบสนองต่อบางสิ่งอีกครั้ง ข้าได้ยินเสียงจากผนึก แต่ยังไม่รู้ว่ามันมาจากที่ใด”

มู่ชางมีสีหน้าเคร่งเครียด

“หรือผนึกกำลังอ่อนแอลง?”

“เป็นไปได้”

เฟิงอ้าวเทียนหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“พรุ่งนี้เราจะไปพบซูเหวิน ข้าต้องการรู้ว่าบันทึกโบราณมีข้อมูลเกี่ยวกับมังกรดำทองและมังกรเงินมากเพียงใด โดยเฉพาะเรื่องผนึกที่อยู่ใต้ภูเขา”

“กระหม่อมจะจัดเตรียมการเดินทางพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

เขารู้ดีว่าคำตอบอาจไม่ปรากฏในทันที แต่หากต้องการปกป้องดินแดนมังกร เขาจำเป็นต้องเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นก่อนที่ภัยนั้นจะลุกลามไปมากกว่านี้

ลึกลงไปใต้หุบเขาเหมันต์ เงาดำยังคงขยับอยู่หลังประตูหิน

โซ่ตรวนโบราณรัดร่างของมันไว้แน่น รอยอักขระบนบานประตูยังส่องแสงอ่อน ๆ ทว่าแสงนั้นเริ่มไม่สม่ำเสมอ

เงาดำยกมือขึ้นแตะวงแหวนผนึก

รอยร้าวเส้นหนึ่งค่อย ๆ ขยายออก

“พลังของพวกเจ้ากลับมาแล้ว...”

เสียงนั้นดังสะท้อนในความมืด

“อีกไม่นาน ประตูนี้ก็จะไม่อาจขังข้าไว้ได้อีก”

ทันใดนั้น เสียงโซ่ตรวนเส้นหนึ่งขาดผึงก็ดังขึ้น

เศษโลหะโบราณตกลงบนพื้นหิน

เงาดำหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะต่ำ ๆ

มันยังไม่อาจออกจากผนึกได้ในตอนนี้ แต่การพบกันของทายาทมังกรดำทองกับผู้สืบสายเลือดมังกรเงินได้ทำให้ผนึกเริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว

และหากพลังทั้งสองสายยังคงตอบสนองต่อกันเช่นนี้ต่อไปวันที่ประตูหินเปิดออก ก็อาจอยู่ใกล้กว่าที่ทุกคนคิด