บทที่ 15 บันทึกต้องห้ามแห่งเผ่ามังกร

รุ่งอรุณเหนือป้อมมังกรเหนือปกคลุมด้วยหมอกสีขาว ยอดเขาเหมันต์ทอดตัวอยู่ไกลออกไป ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายบางเบา ความเงียบสงบของขุนเขากลับไม่อาจทำให้เฟิงอ้าวเทียนลืมเสียงกระซิบที่ได้ยินใต้ผืนภูผาเมื่อคืนก่อนได้

จงเปิดทาง...

ถ้อยคำนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ ราวกับมีบางสิ่งพยายามแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเขา

เฟิงอ้าวเทียนลืมตาขึ้นจากการนั่งสมาธิ พลังมังกรสีดำทองไหลเวียนรอบกายอย่างมั่นคง ทว่าเมื่อเขาลองสัมผัสพลังสีเงินที่ซ่อนอยู่ลึกภายใน เส้นแสงบางเบากลับปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้วโดยไม่ต้องฝืนเรียกหา

คราวนี้พลังทั้งสองไม่ได้ปะทะกันรุนแรงเหมือนก่อน

สีดำทองหมุนวนอยู่ด้านนอก ส่วนสีเงินแทรกตัวอยู่ภายในอย่างเงียบงัน คล้ายสายน้ำสองสายที่กำลังไหลผ่านร่องหินเดียวกัน แม้ยังไม่หลอมรวมเป็นหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านกันอย่างชัดเจน

เขาค่อย ๆ คลายมือ พลังสีเงินดับลง

“อย่างน้อยก็เริ่มเชื่อฟังขึ้นบ้าง”

เฟิงอ้าวเทียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมแล้วออกจากห้อง

มู่ชางยืนรออยู่หน้าประตูพอดี ชายวัยกลางคนเหลือบมองมือของเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เมื่อคืนท่านฝึกพลังสีเงินอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงเล็กน้อย ข้าไม่ได้ฝืนควบคุมมัน”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรประมาท พลังที่ไม่รู้ที่มาย่อมมีสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจซ่อนอยู่”

“ข้ารู้”

เฟิงอ้าวเทียนเดินผ่านเขาไปสองก้าว ก่อนหยุดแล้วหันกลับมา

“มู่ชาง ส่งสารไปยังวังมังกร แจ้งซูเหวินว่าข้าต้องการตรวจดูบันทึกเกี่ยวกับมังกรเงินและผนึกโบราณ”

มู่ชางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่านต้องการให้ส่งสารธรรมดาหรือใช้ตรามังกรขององค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช้ตรามังกร แต่ระบุเพียงว่าข้าต้องการศึกษาบันทึกเก่า ไม่ต้องเปิดเผยรายละเอียดเรื่องเสียงกระซิบเมื่อคืน”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“อีกเรื่องหนึ่ง หากมีคำตอบกลับมา ให้ส่งตรงถึงข้า อย่าให้ใครแตะต้องแผ่นหยกสาร”

มู่ชางมองเขาด้วยความเคร่งขรึม

“ท่านสงสัยว่ามีคนจับตาดูความเคลื่อนไหวของเราอยู่หรือ”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบทันที เขานึกถึงเงาที่สัมผัสได้ใต้ผืนภูผา และรอยแตกบนผนึกที่เพิ่มขึ้นหลังพลังของเขากับหลินซีเหยาตอบสนองต่อกัน

“ข้าไม่รู้ว่ามีใครอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่อยู่หลังประตูโบราณรับรู้ถึงพวกเราแล้ว ข้าไม่ต้องการให้ข่าวนี้แพร่กระจายโดยไม่จำเป็น”

มู่ชางประสานมือรับคำสั่ง

“กระหม่อมจะจัดการให้เรียบร้อย”

เฟิงอ้าวเทียนก้าวไปยังลานฝึก ทว่าเดินได้ไม่ไกลก็เห็นหญิงสาวในชุดสีขาวเงินกำลังยืนอยู่ริมระเบียง นางถือเกล็ดเงินชิ้นหนึ่งไว้ในมือ ดวงตาจับจ้องไปยังภูเขาที่ถูกหมอกบดบัง

หลินซีเหยาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันมา

“องค์รัชทายาทตื่นแต่เช้าเช่นนี้ทุกวันหรือ”

“หากมีเรื่องให้คิด ข้าก็ไม่อาจนอนต่อได้”

“เช่นนั้นเมื่อคืนท่านคงนอนไม่หลับเลยสินะ”

เฟิงอ้าวเทียนเลิกคิ้ว

“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”

“เพราะสีหน้าของท่านเหมือนคนที่กำลังโต้เถียงกับบางสิ่งอยู่ในหัว”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“เจ้ามองคนเก่งกว่าที่คิด”

“ข้าไม่ได้มองคนเก่ง เพียงแต่ท่านแสดงออกชัดเจนเกินไป”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เฟิงอ้าวเทียนถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ

หลินซีเหยาหันกลับไปมองเกล็ดเงินในมือ

“เมื่อคืนข้ารู้สึกถึงความเย็นบางอย่างจากใต้ภูเขา มันไม่ใช่พลังของหิมะหรือธาตุน้ำแข็ง แต่คล้ายกับความว่างเปล่าที่พยายามกลืนกินทุกสิ่ง”

สีหน้าของเฟิงอ้าวเทียนเปลี่ยนไปทันที

“เจ้าสัมผัสได้เหมือนกันหรือ”

“ใช่ ข้าคิดว่ามันกำลังแผ่ขยายออกจากผนึก แต่ยังไม่มากพอที่จะทำให้ผู้ฝึกตนทั่วไปสังเกตเห็น”

“ข้าได้ยินเสียงจากหลังประตูเมื่อคืน”

หลินซีเหยาหันขวับ

“เสียงอะไร”

“มันบอกให้ข้าเปิดทาง”

มือของนางกำเกล็ดเงินแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ท่านตอบมันหรือไม่”

“ข้าปฏิเสธ”

หลินซีเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ดีแล้ว อย่าตอบรับเสียงนั้น ไม่ว่าจะเป็นเสียงของใครก็ตาม หากสิ่งที่อยู่หลังประตูสามารถส่งเสียงเข้ามาในจิตของท่านได้ ก็แปลว่าผนึกไม่ได้กั้นมันไว้อย่างสมบูรณ์อีกต่อไป”

“ข้าจึงต้องหาคำตอบจากบันทึกโบราณ”

เฟิงอ้าวเทียนบอกนางถึงเรื่องที่ส่งสารกลับไปยังวังมังกร

หลินซีเหยานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า

“บันทึกของเผ่ามังกรจะมีเรื่องราวของมังกรเงินอยู่จริงหรือ”

“ซูเหวินดูแลตำรามังกรมาเป็นเวลานาน เขาเคยบอกว่าบันทึกบางส่วนถูกผนึกไว้ เพราะผู้บันทึกในอดีตไม่ต้องการให้คนรุ่นหลังเข้าถึงโดยง่าย หากมีเรื่องเกี่ยวกับสายเลือดของเจ้าอยู่ที่ใดสักแห่ง ข้าคิดว่าที่นั่นน่าจะมีคำตอบ”

“ข้าไม่ได้ต้องการรู้เพียงเรื่องของตัวเอง”

นางเก็บเกล็ดเงินลงในถุงผ้า

“ข้าอยากรู้ว่าบรรพชนของเราทั้งสองเผ่าเคยทำสิ่งใดไว้ เหตุใดผนึกจึงตอบสนองต่อพลังของเรา และสิ่งที่อยู่หลังประตูคืออะไร หากเรารู้เพียงว่าตนเองเป็นผู้สืบสายเลือด แต่ไม่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร ต่อให้พลังแข็งแกร่งขึ้นก็อาจไม่ช่วยให้เรารอดพ้นจากหายนะ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าคิดเช่นเดียวกับเจ้า”

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนเสียงฝีเท้าของทหารจะดังขึ้นจากทางเดิน

ทหารมังกรผู้หนึ่งเข้ามาคำนับ แล้วรายงานว่าหลี่เหวินผู้ดูแลสารจากวังมังกรส่งแผ่นหยกมาถึงป้อมแล้ว

เฟิงอ้าวเทียนรับแผ่นหยกจากถาด ทันทีที่หยดพลังมังกรลงไป อักษรสีทองก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ข้อความสั้น ๆ ระบุว่า ซูเหวินได้ตรวจสอบคำขอแล้ว และพบตำราเก่าเล่มหนึ่งซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับผนึกโบราณ แต่ตำราดังกล่าวถูกเก็บไว้ในหอคัมภีร์ชั้นลึกของป้อมมังกรเหนือมาตั้งแต่ยุคสงครามบรรพกาล ไม่มีผู้ใดเปิดอ่านมาหลายร้อยปี เนื่องจากผนึกบนปกตำราตอบสนองต่อพลังสองสายที่แตกต่างกัน

เฟิงอ้าวเทียนอ่านจบแล้วเงยหน้ามองหลินซีเหยา

“ดูเหมือนเราไม่ต้องเดินทางกลับวังในทันที”

“ตำรานั้นอยู่ที่นี่หรือ”

“ใช่ แต่ซูเหวินเตือนว่าผนึกบนปกตำราอาจไม่ยอมให้ผู้ที่มีพลังเพียงสายเดียวเปิดออก”

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

“พลังสองสาย...สีดำทองกับสีเงิน?”

“อาจเป็นเช่นนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นเราควรไปดู แต่ต้องไม่ฝืนเปิดมัน หากผนึกตอบสนองรุนแรง เราจะหยุดทันที”

เฟิงอ้าวเทียนยิ้มบาง ๆ

“ข้ากำลังจะพูดเช่นนั้นพอดี”

“ท่านควรพูดให้เร็วกว่านี้ ข้าไม่อยากต้องคอยเตือนท่านทุกครั้ง”

“ข้าจะพยายาม”

“คำพูดของท่านฟังดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไร”

คราวนี้เขาหัวเราะออกมาอย่างแท้จริง

ความเคร่งเครียดที่กดทับทั้งคู่ตั้งแต่เมื่อคืนคลายลงเล็กน้อย ก่อนพวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์ของป้อม

หอคัมภีร์ตั้งอยู่ทางตะวันออกของป้อมมังกรเหนือ เป็นอาคารหินสีเทาที่สร้างชิดหน้าผา กำแพงด้านนอกสลักลวดลายมังกรโบราณ ส่วนประตูหินหนาหนักมีอักขระสีฟ้าจาง ๆ เรียงรายอยู่โดยรอบ

ซูเหวินไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยตนเอง แต่ได้ฝากแผ่นหยกอีกชิ้นไว้กับผู้ดูแลหอคัมภีร์ เพื่อแจ้งตำแหน่งของตำราและวิธีปฏิบัติต่อผนึกอย่างระมัดระวัง

ผู้ดูแลหอคัมภีร์เป็นชายชราผมขาวชื่ออู๋เหยียน เขาคำนับองค์รัชทายาท ก่อนนำทั้งสองเข้าไปยังชั้นในสุด

“ตำราเล่มนี้ถูกนำมาจากซากวิหารมังกรทางเหนือเมื่อหลายร้อยปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ บรรพชนของป้อมไม่อาจอ่านเนื้อหาด้านในได้ เพราะผนึกไม่ยอมคลายออก แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสูงก็ไม่อาจทำให้มันเปิดได้”

“แล้วเหตุใดจึงไม่มีผู้ใดทำลายผนึกเพื่ออ่านตำรา”

อู๋เหยียนส่ายหน้า

“เพราะทุกครั้งที่มีผู้ใช้พลังโจมตี ผนึกจะสะท้อนพลังกลับ และอักขระบนปกตำราจะปรากฏรอยร้าวคล้ายกำลังทำลายตัวเอง บรรพชนจึงตัดสินใจเก็บรักษาไว้ แทนที่จะเสี่ยงทำลายสิ่งที่อาจมีเพียงเล่มเดียว”

หลินซีเหยามองชายชราด้วยความชื่นชมเล็กน้อย

“พวกเขาตัดสินใจถูกแล้ว หากตำรานี้มีความเกี่ยวข้องกับผนึกใต้ภูเขา การทำลายมันโดยไม่รู้ที่มาอาจส่งผลต่อสิ่งที่ถูกกักขังอยู่ก็ได้”

อู๋เหยียนพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าก็คิดเช่นนั้นแม่นาง”

เขาหยุดอยู่หน้าชั้นหินที่มีประตูเล็กปิดสนิท แล้ววางฝ่ามือลงบนอักขระเพื่อคลายม่านป้องกัน

ภายในเป็นห้องขนาดไม่ใหญ่ มีแท่นหินอยู่กลางห้อง บนแท่นนั้นวางตำราเก่าเล่มหนึ่ง ปกสีดำหม่นแต้มเส้นสีทองและเงินสลับกัน ขอบตำรามีโซ่เส้นเล็กพันอยู่หลายรอบ ทว่าโซ่เหล่านั้นไม่ได้ทำจากโลหะธรรมดา หากเป็นพลังที่จับตัวเป็นรูปสายโซ่

เพียงเฟิงอ้าวเทียนก้าวเข้าไปใกล้ เส้นสีทองบนปกตำราก็สว่างขึ้นทันที

หลินซีเหยารู้สึกถึงความอบอุ่นในถุงผ้า เกล็ดเงินของนางกำลังตอบสนองเช่นกัน

“อย่าเพิ่งแตะต้องมัน”

นางเตือนเบา ๆ

เฟิงอ้าวเทียนหยุดมือที่กำลังจะยื่นออกไป

“ข้าจะลองส่งพลังเพียงเล็กน้อย หากมีสิ่งผิดปกติ เราจะหยุดทันที”

หลินซีเหยาพยักหน้า ก่อนยืนห่างจากแท่นหินเล็กน้อย

เฟิงอ้าวเทียนยื่นนิ้วออกไป พลังสีดำทองบางเบาไหลลงสู่ปกตำรา เส้นสีทองสว่างขึ้นตามลำดับ แต่โซ่พลังกลับไม่มีท่าทีคลายออก

เขาหยุดส่งพลัง

“ไม่พอ”

“ให้ข้าลองดู”

หลินซีเหยาหยิบเกล็ดเงินออกมา ไม่ได้ส่งพลังเข้าสู่ตำราโดยตรง แต่ปล่อยให้พลังสีเงินแผ่ออกอย่างช้า ๆ เพื่อสังเกตการตอบสนอง

ทันทีที่พลังของนางเข้าใกล้ เส้นสีเงินบนปกตำราก็เรืองแสงขึ้นเช่นกัน

ทว่าในชั่วพริบตาเดียวกันนั้น เส้นสีดำเส้นหนึ่งกลับปรากฏขึ้นระหว่างลวดลายทั้งสอง

อู๋เหยียนหน้าซีดลง

“นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!”

เสียงสั่นสะเทือนต่ำ ๆ ดังมาจากใต้แท่นหิน โซ่พลังบนตำราเริ่มขยับราวกับสิ่งมีชีวิตตื่นจากการหลับใหล

เฟิงอ้าวเทียนรีบถอนพลัง ขณะที่หลินซีเหยากำเกล็ดเงินแล้วถอยออกมา

“หยุดก่อน!”

นางร้องเตือน

แต่ก่อนที่พวกเขาจะทำสิ่งใดต่อ เส้นสีดำบนปกตำราก็แผ่กว้างออกเป็นวงกลมเล็ก ๆ อักขระรอบห้องสั่นไหว และอากาศเย็นยะเยือกก็ไหลผ่านข้อเท้าของทุกคน

จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นภายในห้อง

ไม่ใช่เสียงกระซิบที่เฟิงอ้าวเทียนได้ยินใต้ภูผาเมื่อคืน แต่เป็นเสียงแหบพร่าราวกับผู้ที่ถูกขังอยู่ในความมืดมานานนับพันปี

“สายเลือดทั้งสอง...กลับมาแล้วหรือ”

อู๋เหยียนทรุดเข่าลงโดยไม่รู้ตัว

หลินซีเหยารู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง นางไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่พลังในเกล็ดเงินกำลังสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด

เฟิงอ้าวเทียนก้าวมายืนบังนางไว้ครึ่งก้าว พลังมังกรสีดำทองแผ่ออกเป็นเกราะบาง ๆ รอบร่างของทั้งคู่

“เจ้าเป็นใคร”

เขาถามเสียงเข้ม

เสียงนั้นหัวเราะแผ่วเบา

“ข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่พวกเจ้าลืมเลือน...”

เส้นสีดำบนปกตำราสั่นไหว ก่อนแผ่เป็นรอยร้าวเล็ก ๆ

“อย่าเชื่อทุกสิ่งที่บรรพชนทิ้งไว้ให้พวกเจ้า”

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

คราวนี้ไม่มีคำตอบ มีเพียงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นจนฝุ่นบนเพดานร่วงลงมา

เฟิงอ้าวเทียนตัดสินใจทันที

“ถอยออกไป!”

เขาปลดปล่อยพลังสีดำทองเป็นวงแหวนรอบแท่นหิน ขณะที่หลินซีเหยาใช้พลังสีเงินสร้างม่านบาง ๆ ปกป้องอู๋เหยียน ทั้งสองไม่ได้ส่งพลังเข้าไปในตำราอีก แต่ช่วยกันกดพลังที่กำลังปะทุให้สงบลง

ลวดลายสีทองและสีเงินบนปกตำราค่อย ๆ หรี่แสง ส่วนเส้นสีดำกลับถอยกลับเข้าไปในรอยแตกเล็ก ๆ ราวกับไม่ต้องการให้ใครเห็นมันอีก

ไม่กี่อึดใจต่อมา ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ

เฟิงอ้าวเทียนลดมือลง แต่ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริง

หลินซีเหยาหันไปมองตำรา

“มันไม่ได้พยายามเปิดผนึกทั้งหมด เหมือนกำลังทดสอบว่าพวกเราจะตอบสนองอย่างไร”

“หรือกำลังเตือนเราไม่ให้เชื่อบันทึกเก่า”

“เราไม่ควรเชื่อเสียงนั้นโดยไม่มีหลักฐานเช่นกัน”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ถูกต้อง เราจะไม่ตัดสินว่ามันพูดจริงหรือโกหกจนกว่าจะมีข้อมูลมากกว่านี้”

อู๋เหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้ายังเต็มไปด้วยความตกใจ

“องค์รัชทายาท กระหม่อมจะปิดห้องนี้และรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นไปยังวังมังกรทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

“รายงานเฉพาะสิ่งที่เกิดขึ้นจริง อย่าใส่ข้อสันนิษฐานลงไปเป็นข้อเท็จจริง และห้ามผู้ใดเข้ามาสัมผัสตำราโดยพลการ”

“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนหันไปทางหลินซีเหยา

“เราควรออกไปจากที่นี่ก่อน”

นางพยักหน้า แต่ก่อนจะเดินออกจากห้อง สายตาของนางกลับสะดุดกับสิ่งหนึ่งบนแท่นหิน

ตรงขอบตำรามีอักขระจาง ๆ ปรากฏขึ้นหลังเส้นสีดำสงบลง มันเป็นข้อความสั้น ๆ ที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน

หลินซีเหยาก้มลงอ่านอย่างระมัดระวัง

“เมื่อจันทร์เงินพบสุริยันมังกร ประตูแรกจะตื่น แต่ผู้เปิดทางมิใช่ผู้ปลดพันธนาการ...”

นางอ่านได้เพียงเท่านั้น อักขระก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เฟิงอ้าวเทียนมองนาง

“เจ้าจำได้ทั้งหมดหรือไม่”

“จำได้เพียงประโยคนี้ค่ะ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าผู้เปิดทางกับผู้ปลดพันธนาการเป็นคนละคนกันอย่างไร”

เขานิ่งคิด

“อาจหมายความว่าการทำให้ประตูเปิดไม่ได้เท่ากับการปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ข้างใน”

“หรืออาจหมายความว่ามีใครบางคนต้องเปิดทาง แต่มีอีกคนหนึ่งเป็นผู้ทำลายผนึก”

ทั้งคู่สบตากัน ความคิดเดียวกันปรากฏขึ้นในใจโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา

หากประตูโบราณมีหลายชั้น และตำราเล่มนี้เกี่ยวข้องกับผนึกชั้นแรก สิ่งที่พวกเขาพบอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อออกจากหอคัมภีร์ เฟิงอ้าวเทียนสั่งให้มู่ชางเพิ่มการคุ้มกันรอบอาคาร แต่ไม่ให้ทหารเข้าไปแตะต้องตำรา ส่วนอู๋เหยียนรับหน้าที่เฝ้าห้องชั้นในด้วยตนเอง

หลินซีเหยาหยุดยืนใต้ชายคา มองเกล็ดเงินในมือที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

“เฟิงอ้าวเทียน”

นี่เป็นครั้งแรกในวันนั้นที่นางเรียกชื่อเขาโดยไม่ใช้คำเรียกตำแหน่ง

เขาหันมาหา

“มีอะไรหรือ”

“ข้าคิดว่าเสียงนั้นรู้จักสายเลือดของเรามากกว่าที่เราคิด และบางที...มันอาจรู้ว่าทำไมมังกรเงินจึงหายไปจากบันทึกของเผ่ามังกร”

“เจ้ากลัวหรือไม่”

หลินซีเหยามองไปยังภูเขาเหมันต์

“ข้ากลัวสิ่งที่เราไม่รู้ แต่ข้าไม่คิดจะหันหลังให้มันเพียงเพราะกลัว”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เช่นนั้นเราจะหาคำตอบด้วยกัน แต่หากพบว่าสิ่งใดอันตรายเกินกว่าจะรับมือ เราต้องรู้จักถอย ไม่ใช่เอาชีวิตไปแลกกับความจริงเพียงข้อเดียว”

หลินซีเหยายิ้มบาง ๆ

“ข้าเห็นด้วย อย่างน้อยท่านก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าการระมัดระวังไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอ”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ใช้คำพูดนี้ย้อนมาสอนข้าทุกวัน”

“ถ้าท่านไม่ทำให้ข้าต้องเตือน ข้าก็ไม่จำเป็นต้องพูดค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่แววตากลับผ่อนคลายลง

ทว่าความสงบที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาอยู่ได้ไม่นาน

ไกลออกไปใต้หุบเขาเหมันต์ ประตูหินโบราณที่ถูกโซ่พันธนาการไว้สั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา รอยร้าวเส้นใหม่ปรากฏขึ้นบนวงแหวนผนึก

เงาดำหลังประตูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“พวกมันเริ่มอ่านคำเตือนแล้ว...”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นในความมืด

“ดี เช่นนั้นก็ให้พวกมันค้นหาต่อไป จนกว่าจะพบว่าความจริงที่ถูกฝังไว้ อาจน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งที่ถูกผนึกเสียอีก”

โซ่เส้นหนึ่งสั่นไหว แต่ยังไม่ขาด

ส่วนบนยอดเขา เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยายังไม่รู้ว่าข้อความบนตำราเป็นคำเตือนจากผู้พิทักษ์ หรือเป็นกับดักที่ถูกทิ้งไว้โดยผู้ต้องการให้พวกเขาเปิดประตู

สิ่งเดียวที่พวกเขารู้ในตอนนี้คือ พลังของสองสายเลือดสามารถปลุกสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีได้

และตั้งแต่วินาทีที่ตำราเล่มนั้นตอบสนองต่อพวกเขา เส้นทางกลับสู่ความสงบก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที