บทที่ 13 รอยร้าวใต้ภูผา

หลินซีเหยาตามมู่ชางออกจากป้อมมังกรเหนือในยามที่เมฆหนาทึบเริ่มปกคลุมยอดเขา หิมะโปรยปรายบางเบา ทว่าลมที่พัดผ่านช่องเขากลับเย็นจัดกว่าปกติ ราวกับมีบางสิ่งกำลังดึงความอบอุ่นออกจากผืนดิน

เฟิงอ้าวเทียนรออยู่หน้าประตูป้อม ม้าศึกเกล็ดมังกรสามตัวถูกเตรียมไว้แล้ว ข้างกายเขามีทหารติดตามเพียงสี่นาย ทุกคนสวมเกราะหนาและพกอาวุธที่ลงอักขระป้องกันพลังชั่วร้าย

เมื่อเห็นหลินซีเหยาเดินเข้ามา เฟิงอ้าวเทียนก็เอ่ยขึ้น

“เจ้าตัดสินใจแล้วหรือ?”

“ข้าจะไปดูสถานที่ที่ทหารพบรอยแตก แต่ข้าจะไม่รับปากว่าจะเข้าไปข้างใน หากเห็นว่าอันตรายเกินไป”

“ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าเสี่ยงชีวิตโดยไร้เหตุผล”

เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนยื่นถุงผ้าเล็ก ๆ ให้นาง

“ในนี้มีผลึกปราณสำหรับฟื้นฟูพลัง และยันต์คุ้มกันหนึ่งแผ่น หากเกิดเหตุไม่คาดคิด ให้ใช้มันส่งสัญญาณกลับมาที่ป้อม”

หลินซีเหยารับถุงผ้ามา แต่ไม่ได้เปิดดู

“ข้าจะคืนให้เมื่อใช้ไม่หมด”

มู่ชางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระแอมเบา ๆ คล้ายอยากเตือนว่านั่นเป็นของพระราชทานสำหรับองค์ชายโดยเฉพาะ ทว่าเฟิงอ้าวเทียนกลับไม่ได้ใส่ใจ

“หากจำเป็นต้องใช้ ก็ใช้ไปเถิด ไม่ต้องคิดเรื่องคืน”

หลินซีเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บถุงผ้าไว้ในแขนเสื้อ

“ข้าจะจำไว้”

เฟิงอ้าวเทียนขึ้นหลังม้าเป็นคนแรก ขบวนเล็ก ๆ จึงมุ่งหน้าไปทางตะวันออกของหุบเขาเหมันต์

ระหว่างทางไม่มีผู้ใดพูดมากนัก เส้นทางที่เคยมีร่องรอยสัตว์ป่ากลับเงียบผิดปกติ แม้แต่เสียงปีกของวิหคหิมะที่มักบินวนอยู่เหนือหน้าผาก็หายไป

หลินซีเหยาสังเกตเห็นเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงแรกของการเดินทาง

“ช่วงนี้สัตว์อสูรหนีออกจากหุบเขามากขึ้นหรือ?” นางถามเหยียนซ่ง ซึ่งร่วมทางมาด้วยในฐานะผู้นำทาง

“ใช่ เมื่อก่อนพวกมันจะออกหากินตามชายป่า แต่ระยะหลังกลับหนีลงไปทางใต้ บางตัววิ่งผ่านแนวค่ายพักทั้งที่มีทหารอยู่ใกล้ ๆ”

“พวกมันกำลังหนีบางสิ่ง”

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง

“เจ้าคิดว่าสิ่งนั้นอยู่ใต้ภูเขาหรือ?”

“ข้ายังยืนยันไม่ได้ แต่สัตว์อสูรไม่ได้หนีเพราะความหนาวเพียงอย่างเดียว พวกมันรับรู้ถึงอันตรายบางอย่างได้เร็วกว่าพวกเรา”

มู่ชางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“สัตว์อสูรที่มีประสาทสัมผัสไวอาจสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของปราณได้ก่อนที่มนุษย์หรือมังกรจะรับรู้”

เฟิงอ้าวเทียนไม่กล่าวอะไรต่อ เขาเพียงมองไปยังแนวภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

หากสิ่งที่อยู่ใต้ภูเขาทำให้สัตว์อสูรจำนวนมากหวาดกลัวได้จริง นั่นย่อมหมายความว่าภัยครั้งนี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงบริเวณถ้ำหินดำอีกต่อไป

เมื่อขบวนเดินทางมาถึงเชิงเขาทางตะวันออก ทหารลาดตระเวนสองนายก็รีบเข้ามารายงาน

“ทูลรายงานองค์ชาย รอยแตกอยู่ถัดจากโขดหินด้านหน้าไปไม่ไกลพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนลงจากหลังม้า ก่อนสั่งให้ทหารที่เหลือรออยู่บริเวณทางแยก

“หากไม่มีคำสั่ง ห้ามผู้ใดเข้าใกล้รอยแตก และหากพบความผิดปกติ ให้ถอยกลับทันที”

“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!”

เขาหันมาทางหลินซีเหยา

“เจ้าเดินไหวหรือไม่?”

นางเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้บาดเจ็บจนต้องให้ผู้ใดประคอง”

“ข้าเพียงถาม”

“เช่นนั้นข้าก็ตอบแล้ว”

มู่ชางหันหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

ส่วนเฟิงอ้าวเทียนไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงเดินนำไปตามทางหินแคบ ๆ

ไม่นานนัก ทั้งสี่ก็มาถึงบริเวณที่มีรอยแยกพาดผ่านพื้นดิน

รอยแตกยาวเพียงสามจั้ง แต่ขอบหินรอบ ๆ กลับกลายเป็นสีดำคล้ำ บางจุดมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ทั้งที่อยู่ห่างจากเงาภูเขา ไอสีดำบางเบาลอยขึ้นจากรอยแยก ก่อนสลายตัวเมื่อสัมผัสอากาศ

หลินซีเหยาหยุดห่างจากรอยแตกหลายก้าว

เกล็ดเงินในอกเสื้ออุ่นขึ้นทันที

นางหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อสัมผัสปราณที่แผ่ออกมา ความเย็นจากรอยแยกไม่ได้เป็นเพียงความเย็นของน้ำแข็ง แต่มีความรู้สึกคล้ายบางสิ่งกำลังกลืนกินพลังชีวิตของผืนดิน

“อย่าเข้าใกล้กว่านี้” นางกล่าว

เฟิงอ้าวเทียนหยุดทันที

“เจ้าสัมผัสอะไรได้?”

“มีพลังสีดำอยู่ข้างใต้ มันไม่ได้ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่กำลังแทรกตัวไปตามเส้นปราณของภูเขา”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“เส้นปราณของภูเขา?”

“ภูเขาทุกแห่งที่มีปราณหนาแน่นย่อมมีเส้นทางไหลเวียนของพลัง เพียงแต่เราไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หากสิ่งนี้กำลังแทรกซึมเข้าไป มันอาจทำให้ปราณของพื้นที่ทั้งหมดเปลี่ยนแปลง”

เฟิงอ้าวเทียนย่อตัวลง ใช้พลังมังกรดำทองสร้างม่านบาง ๆ ปกคลุมฝ่ามือ ก่อนยื่นไปใกล้พื้นดินโดยไม่สัมผัสรอยแตกโดยตรง

ทันใดนั้น ไอสีดำก็พุ่งขึ้นมาเกาะบนม่านพลัง

เสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบดังลอดออกมาจากใต้ดิน

มู่ชางชักกระบี่ทันที

“องค์ชาย ถอยก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิงอ้าวเทียนดึงมือกลับ ม่านพลังดำทองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยดำเส้นเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของม่าน ก่อนถูกพลังมังกรเผาผลาญจนสลายไป

หลินซีเหยามองรอยดำที่หายไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“มันกำลังตอบสนองต่อพลังของท่าน”

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้น

“หมายความว่ามันรู้จักพลังมังกรดำทองหรือ?”

“ข้าไม่แน่ใจว่ามันรู้จัก หรือเพียงต้องการกลืนกินพลังที่อยู่ใกล้ แต่เมื่อครู่มันพยายามแทรกซึมเข้าไปในม่านพลังของท่านจริง ๆ”

เขามองรอยแตกอีกครั้ง

“เช่นนั้นเราต้องรู้ว่ามันลึกลงไปเพียงใด”

“การรู้ไม่ได้หมายความว่าเราต้องลงไปเดี๋ยวนี้”

หลินซีเหยาพูดอย่างจริงจัง

“หากพลังสีดำนั้นกำลังแทรกซึมไปตามเส้นปราณของภูเขา การทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนหรือใช้พลังโจมตีโดยไม่รู้โครงสร้างด้านล่าง อาจทำให้รอยแตกขยายตัว”

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง

นางไม่ได้พูดด้วยความหวาดกลัว แต่กำลังประเมินอันตรายจากสิ่งที่สัมผัสได้อย่างรอบคอบ

“แล้วเจ้ามีวิธีใด?”

หลินซีเหยานิ่งคิด ก่อนนำเกล็ดเงินออกมาจากแขนเสื้อ

“ข้าจะลองใช้มันตรวจสอบทิศทางของพลัง แต่ข้าจะไม่ส่งปราณเข้าไปลึกเกินกว่าที่ควบคุมได้ หากเกล็ดตอบสนองรุนแรง เราจะหยุดทันที”

เฟิงอ้าวเทียนมองเกล็ดเงินในมือของนาง

“สิ่งนี้ช่วยเจ้าค้นหาพลังผิดปกติได้หรือ?”

“บางครั้ง มันตอบสนองต่อสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสายเลือดของข้า แต่ข้าเองก็ยังไม่เข้าใจมันทั้งหมด”

“เช่นนั้นข้าจะคอยป้องกันให้ หากมีสิ่งใดผิดปกติ ข้าจะดึงเจ้ากลับมา”

หลินซีเหยามองเขาอย่างลังเล

“อย่าเพิ่งส่งพลังของท่านเข้ามาใกล้เกล็ดเงิน หากมันตอบสนองต่อพลังของท่านอีก เราอาจไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าจะไม่แตะต้องมัน”

นางจึงคุกเข่าลงห่างจากรอยแตก แล้ววางเกล็ดเงินไว้บนฝ่ามือ

ปราณสีเงินค่อย ๆ ไหลออกจากปลายนิ้วของนางเป็นเส้นบาง ๆ มันไม่ได้พุ่งตรงลงไปในรอยแตก แต่แผ่คลุมพื้นหินโดยรอบอย่างระมัดระวัง

ตอนแรกไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

จากนั้นเกล็ดเงินก็สั่นเบา ๆ

ประกายสีเงินเคลื่อนจากขอบเกล็ดไปยังปลายนิ้วของนาง ก่อนชี้ไปทางลาดหินด้านซ้าย

หลินซีเหยาลืมตาขึ้น

“พลังไม่ได้อยู่ใต้รอยแตกทั้งหมด มันกำลังไหลไปทางนั้น”

เฟิงอ้าวเทียนหันตามทิศที่นางชี้

ทางลาดหินด้านซ้ายดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ มีเพียงหิมะบาง ๆ ปกคลุมพื้นและก้อนหินกระจัดกระจาย

แต่เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ หลินซีเหยากลับพบรอยอักขระจาง ๆ อยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง

นางปัดหิมะออกอย่างระมัดระวัง

อักขระนั้นมีรูปร่างคล้ายวงแหวนสองวงซ้อนกัน ตรงกลางเป็นลายมังกรสองตัวพันเกี่ยวกัน

เฟิงอ้าวเทียนจำสัญลักษณ์นี้ได้ทันที

“เหมือนลวดลายที่พบในหุบเขาเหมันต์”

มู่ชางก้มลงตรวจดู

“แต่เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ ทั้งที่จุดนี้อยู่ห่างจากรอยแตกพอสมควร?”

หลินซีเหยาไม่ได้ตอบ นางกำลังจ้องไปยังเส้นบาง ๆ ที่พาดผ่านกลางอักขระ

มันเป็นรอยร้าวขนาดเล็กมาก แต่มีไอสีดำซึมออกมาจากด้านใน

“อักขระนี้อาจเป็นส่วนหนึ่งของผนึก” นางกล่าว “และมันกำลังเสื่อมลง”

เฟิงอ้าวเทียนขยับเข้ามาใกล้

ทันทีที่เขายืนอยู่ข้างนาง พลังสีเงินใต้ข้อมือก็ไหววูบขึ้น ส่วนอักขระบนหินกลับเปล่งประกายสีเงินตามไปด้วย

แสงสีดำทองสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงขอบวงแหวน

ลวดลายมังกรทั้งสองเริ่มสว่างขึ้นทีละส่วน

“ถอยออกมา!” มู่ชางตะโกน

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะขยับได้ทัน พื้นหินใต้เท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

รอยแตกบนอักขระขยายออกอย่างรวดเร็ว ไอสีดำพุ่งขึ้นจากก้อนหิน กลายเป็นเส้นเงาหลายสายที่พยายามพันรอบข้อมือของเฟิงอ้าวเทียน

เขายกแขนขึ้น ปล่อยพลังมังกรดำทองเข้าป้องกัน

แสงสีทองกระแทกกับเงาดำจนเกิดประกายกระจายไปทั่ว

หลินซีเหยารีบคว้าเกล็ดเงิน แล้วปล่อยปราณสีเงินออกไปตัดเส้นเงาที่พุ่งเข้าหาเขา

ทันทีที่พลังทั้งสองสายสัมผัสกัน อักขระโบราณก็สว่างจ้าขึ้น

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เป็นประตูหินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใต้ภูเขา โซ่ตรวนสีดำพันรอบบานประตูหลายชั้น ตรงกลางมีวงแหวนโบราณที่แตกร้าว

ด้านหลังประตูมีเงาขนาดมหึมาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากภาพนั้น

“ผู้สืบสายเลือดทั้งสอง... ในที่สุดก็กลับมา”

หลินซีเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

เฟิงอ้าวเทียนเองก็ชะงักไปชั่วขณะ

เสียงนั้นไม่ได้เรียกเพียงคนใดคนหนึ่ง แต่เรียกพวกเขาทั้งคู่

ภาพประตูหินสั่นสะเทือน ก่อนเสียงโซ่ตรวนจะดังขึ้นสามครั้ง

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

วงแหวนกลางประตูเกิดรอยร้าวเพิ่มอีกเส้น

หลินซีเหยารวบรวมสติแล้วตะโกน

“หยุดส่งพลัง! มันกำลังใช้พลังของพวกเราเป็นตัวกระตุ้น!”

เฟิงอ้าวเทียนถอนพลังมังกรดำทองทันที นางเองก็ตัดปราณสีเงินออกจากอักขระ

ภาพประตูหินดับวูบลง

เงาดำที่พันรอบข้อมือเขาสลายตัวไปพร้อมกับเสียงคำรามต่ำ ๆ ซึ่งดังมาจากใต้พื้นดิน

ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ

เหลือเพียงก้อนหินที่มีรอยร้าวลึกกว่าเดิม และเกล็ดเงินในมือของหลินซีเหยาซึ่งสูญเสียประกายไปชั่วคราว

มู่ชางรีบเข้ามาตรวจดูเฟิงอ้าวเทียน

“องค์ชาย ทรงได้รับบาดเจ็บหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่เป็นไร”

เฟิงอ้าวเทียนตรวจดูแขนของตน ก่อนหันไปมองหลินซีเหยา

“แล้วเจ้าล่ะ?”

“ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่พลังถูกใช้ไปมากกว่าที่คาด”

นางเก็บเกล็ดเงินกลับเข้าไปอย่างระมัดระวัง สีหน้าของนางยังคงเคร่งเครียด

สิ่งที่เห็นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตาทั่วไป

นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากอีกด้านของประตู ราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังเฝ้ารออยู่จริง ๆ

เฟิงอ้าวเทียนเองก็ไม่อาจสลัดเสียงนั้นออกจากความคิดได้

ผู้สืบสายเลือดทั้งสอง

คำพูดนี้หมายถึงเขาและหลินซีเหยาอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เหตุใดสิ่งที่อยู่หลังประตูจึงรู้จักพวกเขา?

และเหตุใดพลังของทั้งคู่จึงทำให้ผนึกสั่นสะเทือน?

“เราต้องกลับไปที่ป้อมก่อน” มู่ชางกล่าว “เหตุการณ์เมื่อครู่อาจทำให้พลังใต้ภูเขาตื่นตัวขึ้น หากอยู่ต่อ เราไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ให้ทหารปิดกั้นบริเวณนี้เพิ่ม ห้ามผู้ใดสัมผัสอักขระหรือใช้พลังมังกรใกล้รอยแตกจนกว่าจะมีคำสั่งใหม่”

มู่ชางรับคำสั่ง แล้วส่งสัญญาณให้ทหารที่รออยู่ห่างออกไปเข้ามาคุ้มกันพื้นที่

หลินซีเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้น

“องค์ชาย ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ควรบอกท่าน”

เฟิงอ้าวเทียนหันมาหา

“ว่ามาเถิด”

“ก่อนเดินทางออกจากหุบเขามังกรเงิน ข้าเคยเห็นภาพสลักที่มีมังกรสองตัวอยู่หน้าประตูหิน ลวดลายเหมือนกับสิ่งที่เราเห็นเมื่อครู่”

เขามองนางอย่างตั้งใจ

“หุบเขามังกรเงิน? เจ้ามาจากที่นั่นหรือ?”

หลินซีเหยาชะงักเล็กน้อย นางไม่ได้ตั้งใจเปิดเผยถิ่นกำเนิดตั้งแต่แรก แต่เมื่อเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้ การปิดบังทั้งหมดอาจทำให้พวกเขาพลาดข้อมูลสำคัญ

“ใช่ ข้าเป็นผู้สืบสายเลือดมังกรเงิน”

มู่ชางหันกลับมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

มังกรเงินเป็นสายเลือดที่แทบไม่มีผู้ใดกล่าวถึงในดินแดนมังกรมาเป็นเวลานาน หลายคนเชื่อว่าสายเลือดนี้สูญสิ้นไปแล้ว หรือไม่ก็กลายเป็นเพียงตำนานเก่าแก่

แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับยืนยันด้วยตนเองว่านางสืบสายเลือดนั้น

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้แสดงท่าทีหวาดระแวง เขาเพียงมองนางนิ่ง ๆ ก่อนถามว่า

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่ามังกรเงินเคยเกี่ยวข้องกับราชวงศ์มังกรดำทองอย่างไร?”

หลินซีเหยาส่ายหน้า

“ผู้อาวุโสในหุบเขาไม่ยอมบอกความจริงทั้งหมด พวกเขาเพียงเตือนว่าการพบกับสายเลือดมังกรดำทองอาจนำหายนะมาสู่ข้า”

คำตอบนั้นทำให้เฟิงอ้าวเทียนเงียบไป

แม้เขาจะไม่รู้ประวัติศาสตร์ทั้งหมด แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเรื่องของมังกรเงินจึงถูกซ่อนไว้จากบันทึกของราชวงศ์

บางทีความลับนั้นอาจไม่ได้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างสองสายเลือดเพียงอย่างเดียว

แต่อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขาด้วย

“ข้าไม่รู้ว่าคำเตือนนั้นมีที่มาอย่างไร” เขากล่าวในที่สุด “แต่ข้าจะไม่ตัดสินเจ้าเพียงเพราะสายเลือดของเจ้า”

หลินซีเหยามองเขาอย่างพิจารณา

“ท่านพูดเช่นนี้ได้ในตอนนี้ แต่หากวันหนึ่งความจริงทำให้ราชวงศ์มังกรต้องเลือกระหว่างข้ากับบัลลังก์ ท่านจะยังพูดเหมือนเดิมหรือไม่?”

มู่ชางขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามที่ตรงไปตรงมานั้น

เฟิงอ้าวเทียนกลับไม่ได้โกรธ

เขาเข้าใจดีว่านางมีเหตุผลที่จะไม่เชื่อใจราชวงศ์ที่ครั้งหนึ่งอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับของสายเลือดนาง

“ข้าไม่อาจรับปากในสิ่งที่ยังไม่รู้ทั้งหมด” เขาตอบ “แต่ข้ารับปากได้ว่า จะไม่ตัดสินความผิดของผู้ใดจากสายเลือดเพียงอย่างเดียว”

หลินซีเหยานิ่งไป

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ความระแวงของนางหายไป แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้นางยอมรับว่าเขาไม่ได้พยายามใช้ฐานะองค์ชายบังคับให้นางเชื่อฟัง

“เช่นนั้นข้าจะร่วมมือกับท่านต่อไป จนกว่าเราจะรู้ว่าประตูหินนั้นซ่อนสิ่งใดไว้”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ตกลง”

ทั้งสองหันกลับไปมองก้อนหินที่มีอักขระโบราณ

รอยแตกยังคงอยู่ตรงกลางวงแหวน แต่ไม่มีแสงใดปรากฏขึ้นอีก

ทว่าลึกลงไปใต้ภูเขา เสียงโซ่ตรวนกลับดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดบนพื้นดินได้ยิน

มีเพียงเงาดำที่อยู่หลังประตูซึ่งค่อย ๆ ยกศีรษะขึ้น

ดวงตาสีแดงเข้มเปิดออกในความมืด

“มังกรดำทอง... มังกรเงิน...”

เสียงนั้นแผ่วเบา แต่แฝงความยินดีอย่างน่าขนลุก

“ในที่สุด พวกเจ้าก็ปรากฏตัว”

โซ่ตรวนเส้นหนึ่งขยับตัวอย่างช้า ๆ

รอยร้าวบนวงแหวนผนึกขยายออกอีกเล็กน้อย

และการตื่นขึ้นของสิ่งที่ถูกขังมานานนับพันปี ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง