บทที่ 21 กระจกจันทรา

เสียงระฆังประจำป้อมมังกรเหนือดังขึ้นในยามที่หมอกขาวยังปกคลุมยอดกำแพง

เฟิงอ้าวเทียนลืมตาจากการนั่งปรับลมหายใจ พลังมังกรสีทองดำที่โคจรอยู่รอบกายค่อย ๆ สงบลง เขาสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวบริเวณประตูป้อม แม้จะอยู่ห่างออกมาหลายลานก็ตาม

เสียงระฆังดังอีกสองครั้ง เป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือนจากภายนอก และผู้มาเยือนผู้นั้นมีพลังมังกรที่ไม่อาจระบุสายเลือดได้ชัดเจน

อ้าวเทียนลุกขึ้น สวมเสื้อคลุม แล้วเดินออกจากห้องฝึก

มู่ชางยืนรออยู่ใต้ชายคา สีหน้าของผู้เป็นอาจารย์เคร่งขรึมกว่าปกติ

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือ?” อ้าวเทียนถาม

“ทหารลาดตระเวนพบคนผู้หนึ่งอยู่บนเส้นทางตะวันตก เขาไม่ได้เดินทางมาคนเดียว แต่ผู้ติดตามที่เหลือหายไปตั้งแต่เมื่อคืน”

“เป็นคนจากเผ่ามังกรหรือไม่?”

“ยังยืนยันไม่ได้ เขาสวมเสื้อคลุมปิดบังใบหน้า แต่มีตราหยกเก่าแก่ติดอยู่ที่เอว”

มู่ชางหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

“ตรานั้นมีลวดลายมังกรสองตัวพันเกี่ยวกัน”

อ้าวเทียนหรี่ตา

ลวดลายดังกล่าวปรากฏซ้ำหลายครั้งตั้งแต่พวกเขาพบประตูโบราณ ใต้ธารน้ำแข็ง กระทั่งแท่นศิลาที่ป้อมแห่งนี้

“พาเขาเข้ามาอย่างระมัดระวัง อย่าเพิ่งจับกุม หากเขาไม่ได้แสดงท่าทีเป็นศัตรู”

“ข้าสั่งการไปแล้ว”

ทั้งสองเดินไปยังห้องรับรองด้านใน ขณะที่ทหารกำลังนำผู้มาเยือนเข้ามา

ชายผู้นั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าซีดเซียว และมีรอยบาดแผลบริเวณลำคอ เสื้อคลุมของเขาขาดเป็นทางยาวตรงชายแขน ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก

เมื่อเข้ามาในห้อง เขาก็ถอดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นดวงตาสีเทาอ่อนที่มีประกายสีเงินจาง ๆ

สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของอ้าวเทียน ก่อนจะเลื่อนไปยังหลินซีเหยาซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาจากอีกประตูหนึ่ง

ทันทีที่เห็นนาง สีหน้าของชายผู้นั้นก็เปลี่ยนไป

“ในที่สุด…ข้าก็พบผู้พิทักษ์แล้ว”

ซีเหยาชะงัก

“ท่านเป็นใคร?”

ชายผู้นั้นไม่ได้ตอบในทันที เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วประสานมือคำนับอย่างยากลำบาก

“ข้าน้อยชื่ออวี้เหิง เป็นผู้ดูแลศาลเก่าแห่งหุบเขาเหมันต์”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“ศาลเก่าแห่งหุบเขาเหมันต์? ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีสถานที่เช่นนั้น”

“เพราะมันถูกปิดตายไปนานแล้วขอรับ” อวี้เหิงตอบ “คนส่วนใหญ่เชื่อว่าศาลแห่งนั้นพังทลายไปพร้อมกับเหตุแผ่นดินสั่นสะเทือนเมื่อหลายพันปีก่อน แต่ความจริงยังมีผู้ดูแลสืบทอดหน้าที่อยู่”

อ้าวเทียนนั่งลงตรงข้ามเขา

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาที่ป้อมมังกรเหนือ?”

อวี้เหิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“เพราะผนึกใต้ธารน้ำแข็งเริ่มเปลี่ยนแปลง และกระจกจันทรากำลังตื่นขึ้นอีกครั้ง”

ภายในห้องเงียบลงทันที

ซีเหยาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ

“ท่านรู้จักกระจกจันทราหรือ?”

“ขอรับ ข้าเคยเห็นมันครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนั้นข้ายังเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับต้น และไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับสายเลือดของผู้ใด”

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบแผ่นหยกสีหม่นออกมาวางบนโต๊ะ

“นี่เป็นสิ่งที่บรรพชนของข้าฝากไว้ หากผนึกเริ่มสั่นคลอน ให้ส่งมันมอบแก่ผู้พิทักษ์มังกรเงิน”

ซีเหยาไม่ได้รีบหยิบหยกขึ้นมา นางมองตราบนแผ่นหยกอย่างพินิจ

ลวดลายบนหยกเหมือนกับสัญลักษณ์ที่นางเคยเห็นในวิหารใต้ธารน้ำแข็ง แต่ตรงกลางมีรูปวงกลมเล็ก ๆ คล้ายกระจก

“ก่อนที่ข้าจะรับสิ่งนี้ ข้าต้องรู้ว่าท่านนำมันมาจากที่ใด”

อวี้เหิงพยักหน้า ราวกับคาดไว้อยู่แล้วว่านางจะถามเช่นนั้น

“ใต้ศาลเก่ามีห้องหินซึ่งเก็บรักษาความทรงจำของผู้ดูแลรุ่นก่อน ข้าเข้าไปที่นั่นเมื่อสามวันก่อน หลังจากพบว่าผนึกด้านเหนือสั่นสะเทือน แต่เมื่อข้าเปิดห้องหิน กลับพบว่าภาพสลักบนผนังถูกทำลายไปเกือบทั้งหมด”

“ใครเป็นคนทำ?” อ้าวเทียนถาม

“ข้าไม่ทราบขอรับ แต่มีร่องรอยพลังมืดอยู่ในห้อง และผู้ติดตามของข้าสองคนหายตัวไปหลังจากเข้าไปตรวจสอบทางเดินด้านใน”

มู่ชางกอดอก

“เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าพวกเขาหายตัวไป ไม่ใช่หลบหนีไปเอง?”

อวี้เหิงส่ายหน้า

“ข้าพบรอยเลือดของพวกเขา แต่ไม่พบศพ และก่อนที่ข้าจะออกจากศาล ข้าได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากใต้พื้นหิน มันเรียกชื่อข้า ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น”

ซีเหยารู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ

เสียงเรียกจากสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดอยู่

เรื่องนี้คล้ายกับสิ่งที่นางสัมผัสได้จากเกล็ดเงิน แต่ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอจะเชื่อมโยงกัน

“ท่านนำแผ่นหยกนี้ออกมาได้อย่างไร?” นางถาม

“เพราะมันไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้อง นอกจากคนที่มีพลังมังกรเงิน เมื่อข้าเข้าไปใกล้ มันกลับไม่ตอบสนอง แต่เมื่อข้าคิดจะนำมันออกจากห้องหิน แผ่นหยกกลับส่องแสงขึ้นเอง และปรากฏข้อความว่าให้นำมันไปมอบแก่ผู้พิทักษ์”

อวี้เหิงมองนางอย่างจริงจัง

“ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นผู้พิทักษ์คนสุดท้ายหรือไม่ แต่ข้ารู้ว่าหากไม่ทำตามคำสั่ง ผนึกอาจพังทลายลงก่อนที่เราจะเข้าใจสิ่งที่อยู่ข้างใน”

ซีเหยายังคงไม่หยิบหยกขึ้นมา

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่?”

“ข้าไม่ได้รู้มาก่อนขอรับ ข้าเพียงเดินทางตามแสงที่ปรากฏบนแผ่นหยก เมื่อมาถึงบริเวณป้อม แสงนั้นก็ดับลง จากนั้นทหารของพวกท่านก็พบข้า”

อ้าวเทียนหันไปมองซีเหยา

“เราควรตรวจสอบแผ่นหยกก่อน”

นางพยักหน้า

“ข้าเห็นด้วยค่ะ หากมันเกี่ยวข้องกับกระจกจันทรา เราต้องระวังไม่ให้มันดึงความทรงจำของใครออกมาโดยไม่ตั้งใจ”

มู่ชางเรียกผู้ดูแลป้อมให้เตรียมห้องตรวจพลังที่แยกจากพื้นที่พักอาศัย จากนั้นจึงให้ทหารนำแผ่นหยกไปวางบนแท่นหินซึ่งใช้ตรวจสอบวัตถุโบราณ

ทุกคนเดินตามไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อแผ่นหยกถูกวางลงบนแท่น

มันกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ซีเหยาลองยืนห่างออกไปหลายก้าว แล้วค่อย ๆ ปล่อยพลังเงินออกจากปลายนิ้ว

แผ่นหยกส่องแสงขึ้นทันที

เส้นสีเงินไหลไปตามลวดลายมังกรทั้งสอง ก่อนรวมตัวเป็นวงกลมตรงกลาง

จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากแผ่นหยก

“ผู้พิทักษ์แห่งจันทราเงิน…หากเจ้าได้ยินข้อความนี้ แสดงว่าความทรงจำเริ่มถูกช่วงชิงอีกครั้ง”

ซีเหยาหยุดหายใจไปชั่วขณะ

เสียงนั้นเป็นเสียงของหญิงชรา ฟังดูอ่อนล้าแต่หนักแน่น

“จงอย่าเชื่อภาพที่ปรากฏในกระจกทั้งหมด เพราะสิ่งที่เจ้ามองเห็นอาจเป็นความทรงจำของผู้อื่น และผู้ที่นำความทรงจำเหล่านั้นมาสู่เจ้า อาจต้องการให้เจ้าจดจำสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น”

แสงบนแผ่นหยกสั่นไหว

“เมื่อกระจกจันทราเปิดออก ผู้พิทักษ์ต้องเลือกว่าจะเก็บรักษาความทรงจำ หรือปล่อยให้ความจริงถูกฝังอยู่ใต้เงามืดตลอดกาล”

เสียงนั้นเงียบไป ก่อนทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ทำให้ทุกคนในห้องนิ่งงัน

“จงตามหาผู้เฝ้าราตรีไร้นาม ก่อนที่เขาจะพบผู้สืบสายเลือดทั้งสอง”

แผ่นหยกดับแสงลงทันที

อวี้เหิงทรุดตัวลงกับพื้น ราวกับเพิ่งยกภูเขาออกจากอก

“ในที่สุด…ข้อความก็ถูกส่งออกไปแล้ว”

อ้าวเทียนหันไปมองเขา

“ผู้เฝ้าราตรีไร้นามคือใคร?”

อวี้เหิงส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

“ข้าไม่รู้ขอรับ บรรพชนของข้าไม่ได้บันทึกชื่อจริงไว้ มีเพียงคำเตือนว่าคนผู้นี้สามารถเดินทางผ่านความทรงจำ และปรากฏตัวในภาพที่ผู้อื่นมองเห็น”

ซีเหยากำมือแน่น

หากคำเตือนนี้เป็นจริง คนที่อยู่เบื้องหลังความผิดปกติทั้งหมดอาจไม่ได้ซ่อนตัวอยู่เพียงหลังประตูโบราณ

เขาอาจกำลังเข้าถึงความทรงจำของพวกเขาอยู่แล้ว

อ้าวเทียนมองแผ่นหยกที่ดับสนิท ก่อนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ตั้งแต่บัดนี้ ห้ามผู้ใดทดลองใช้พลังกับแผ่นหยกโดยไม่ได้รับอนุญาต เก็บมันไว้ในห้องผนึก และให้ตรวจสอบพลังที่เหลืออยู่โดยไม่กระตุ้นมันอีก”

มู่ชางรับคำสั่ง แล้วหันไปกำชับทหารให้ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

ซีเหยายังคงยืนอยู่หน้าแท่นหิน นางรู้สึกถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไปภายในจิตใจ

ไม่ใช่ความทรงจำใหม่ แต่เป็นความรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงของหญิงชราในข้อความนั้น ราวกับเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนในวัยเยาว์

นางพยายามนึก แต่ภาพที่ปรากฏกลับพร่าเลือน

มีเพียงมือของใครบางคนที่ลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน และเสียงที่กล่าวว่า

“หากวันหนึ่งเจ้าต้องเลือกระหว่างความทรงจำกับชีวิต จงอย่ารีบตัดสินใจ”

ซีเหยาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนภาพนั้นจะหายไป

“ซีเหยา?” อ้าวเทียนเรียก

นางเงยหน้าขึ้น

“ข้าไม่เป็นไรค่ะ เพียงแต่…เสียงของหญิงชราเมื่อครู่ทำให้ข้านึกถึงใครบางคน”

“คนที่เจ้ารู้จักหรือ?”

“ข้าไม่แน่ใจค่ะ ข้าจำใบหน้าไม่ได้”

อ้าวเทียนไม่ได้ซักถามต่อ เขารู้ดีว่าการพยายามบังคับความทรงจำให้ปรากฏอาจทำให้เกิดอันตรายได้

“ถ้าเช่นนั้นอย่าฝืนคิด รอให้เรามีข้อมูลมากกว่านี้ก่อน”

ซีเหยาพยักหน้าอย่างช้า ๆ

นางไม่รู้ว่าข้อความบนแผ่นหยกเป็นคำเตือนจากอดีต หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใครบางคนกำลังดำเนินอยู่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นแล้ว

ผู้เฝ้าราตรีไร้นามกำลังตามหาพวกเขา และกระจกจันทราอาจเป็นหนทางที่ทำให้เขาเข้าถึงความทรงจำของผู้สืบสายเลือดทั้งสองได้

ในขณะเดียวกัน ไกลออกไปใต้ธารน้ำแข็ง เงาร่างหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกจันทราที่มีรอยร้าวเพิ่มขึ้นอีกเส้น

มันรับรู้ได้ว่าข้อความจากศาลเก่าถูกเปิดอ่านแล้ว

“อวี้เหิงยังทำตามหน้าที่ของตน…”

เสียงนั้นดังขึ้นท่ามกลางความมืด

“แต่พวกเขายังไม่รู้ว่า ความทรงจำที่หายไปไม่ได้ถูกขโมยเพียงจากเผ่ามังกรเงินเท่านั้น”

เงาร่างยกมือขึ้นแตะผิวกระจก

ภาพของเฟิงอ้าวเทียนปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนถูกความมืดกลืนกิน

“ทายาทมังกรทองดำ…ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องรู้แล้วว่าเหตุใดบรรพชนของเจ้าจึงยอมผนึกความทรงจำของตนเอง”

กระจกจันทราส่องแสงสีเงินขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปี

และในส่วนลึกของผนึกโบราณ เสียงโซ่ที่เคยเงียบงันก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง