บทที่ 22 ผู้เฝ้าราตรี

แผ่นหยกจากศาลเก่าถูกเก็บไว้ในห้องผนึกของป้อมมังกรเหนือ ทว่าข้อความที่ปรากฏบนผิวหยกยังคงติดอยู่ในความคิดของเฟิงอ้าวเทียนไม่จางหาย

ผู้เฝ้าราตรีไร้นาม

นามนี้ปรากฏขึ้นทั้งในบันทึกเก่าของราชวงศ์และคำเตือนจากศาลโบราณ ราวกับมีใครบางคนจงใจลบตัวตนของเจ้าของชื่อนี้ออกจากประวัติศาสตร์ แต่กลับทิ้งร่องรอยไว้มากพอให้ผู้คนในยุคหลังรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา

อ้าวเทียนยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ

“ท่านกำลังคิดเรื่องข้อความเมื่อคืนหรือคะ?”

หลินซีเหยาเดินเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยชาสมุนไพรสองถ้วย นางวางถ้วยหนึ่งไว้ตรงหน้าเขา ส่วนอีกถ้วยถือไว้ในมือ

อ้าวเทียนหันกลับมา

“ข้ากำลังคิดว่าเหตุใดผู้เฝ้าราตรีไร้นามจึงต้องซ่อนตัวตนของตนเอง หากเขาเป็นเพียงผู้รักษาความทรงจำ ก็ไม่มีเหตุผลให้ลบชื่อออกจากบันทึกทั้งหมด”

“เว้นแต่ว่าเขาจะเป็นผู้ทำให้ความทรงจำของผู้อื่นหายไปค่ะ”

“หรือเขาอาจเป็นคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต”

ซีเหยานั่งลงตรงข้ามเขา

“ไม่ว่าจะเป็นข้อใด เราก็ยังไม่มีหลักฐานพอจะกล่าวหาใครได้ สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือหาความเชื่อมโยงระหว่างศาลเก่ากับกระจกจันทรา”

อ้าวเทียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนพยักหน้า

“ข้าคิดเหมือนกัน ศาลเก่าของอวี้เหิงอาจเก็บบันทึกที่ไม่เคยถูกส่งเข้าหอคัมภีร์ของราชวงศ์”

“ถ้าเช่นนั้นเราควรไปที่นั่นหรือไม่คะ?”

“ข้าจะถามอวี้เหิงก่อนว่าเส้นทางไปศาลเก่ายังปลอดภัยหรือไม่ หากสถานที่นั้นถูกพลังมืดแทรกซึม เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

ซีเหยามองเขาอย่างพอใจ

“ดีค่ะ อย่างน้อยคราวนี้ท่านก็ไม่ได้คิดจะออกเดินทางทันทีที่พบสถานที่น่าสงสัย”

อ้าวเทียนเลิกคิ้ว

“เจ้าคิดว่าข้าทำเช่นนั้นบ่อยหรือ?”

“ข้าไม่กล้านับค่ะ”

เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้โต้แย้ง

ทั้งสองดื่มชาจนหมด ก่อนเดินไปยังห้องรับรองซึ่งอวี้เหิงพักอยู่

คำบอกเล่าของผู้ดูแลศาลเก่า

อวี้เหิงกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เขาจึงลืมตาขึ้นและเชิญทั้งสองเข้ามา

สีหน้าของเขาดีขึ้นกว่าวันก่อน แต่บาดแผลบริเวณลำคอยังคงมีรอยพลังมืดหลงเหลืออยู่

อ้าวเทียนไม่เสียเวลาอ้อมค้อม

“ข้าต้องการทราบรายละเอียดเกี่ยวกับศาลเก่าของเจ้า โดยเฉพาะห้องหินที่เก็บรักษาความทรงจำ”

อวี้เหิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า

“ศาลเก่าตั้งอยู่ทางตะวันตกของหุบเขาเหมันต์ ใกล้กับหน้าผาที่มีต้นสนเงินขึ้นอยู่จำนวนมาก บรรพชนของข้าได้รับหน้าที่ดูแลสถานที่แห่งนั้นตั้งแต่ยุคที่ผนึกโบราณถูกสร้างขึ้น”

“พวกเจ้าเป็นเผ่ามังกรหรือ?” ซีเหยาถาม

“สายเลือดของพวกเราเป็นมังกรที่อาศัยอยู่บริเวณชายแดนขอรับ ไม่ได้สืบทอดพลังราชวงศ์หรือสายเลือดมังกรเงินโดยตรง หน้าที่ของพวกเราคือดูแลทางผ่านและรักษาบันทึกที่เกี่ยวข้องกับผนึก”

“เหตุใดจึงไม่ส่งบันทึกเหล่านั้นให้วังมังกร?” อ้าวเทียนถาม

อวี้เหิงก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เพราะคำสั่งจากบรรพชนระบุว่า หากผนึกยังมั่นคง ห้ามเปิดเผยบันทึกของศาลแก่ผู้ใด แม้แต่จักรพรรดิมังกรก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”

อ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“เจ้ากำลังบอกว่าบรรพชนของเจ้าไม่ไว้วางใจราชวงศ์มังกร?”

“ข้าไม่ทราบเหตุผลที่แท้จริงขอรับ ข้ารู้เพียงว่าคำสั่งนั้นถูกส่งต่อกันมาหลายชั่วอายุคน และผู้ดูแลศาลทุกคนต้องสาบานว่าจะไม่เปิดห้องหินด้วยตนเอง เว้นแต่ผนึกจะเริ่มอ่อนกำลังลง”

ซีเหยาสังเกตเห็นความลังเลในแววตาของเขา

“ท่านยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกพวกเราใช่หรือไม่?”

อวี้เหิงเงยหน้าขึ้น ก่อนถอนหายใจ

“มีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ ก่อนที่ข้าจะออกจากศาล ข้าได้พบภาพสลักที่ยังหลงเหลืออยู่บนผนัง ภาพนั้นแสดงให้เห็นมังกรสีทองดำยืนอยู่หน้าประตูหิน ส่วนมังกรสีเงินยืนอยู่หลังประตู”

อ้าวเทียนชะงัก

“หลังประตู?”

“ขอรับ ไม่ใช่ยืนอยู่เคียงข้างกันเหมือนภาพสลักที่พวกท่านพบในวิหารใต้ธารน้ำแข็ง”

ซีเหยารู้สึกถึงเกล็ดเงินที่เอวเย็นลงเล็กน้อย

“แล้วมีข้อความกำกับหรือไม่คะ?”

“มีเพียงประโยคเดียว แต่ตัวอักษรเสียหายไปหลายส่วน ข้าจำได้ว่าเขียนไว้ว่า ‘ผู้หนึ่งปิดประตู อีกผู้หนึ่งถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง’”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

คำกล่าวนั้นแตกต่างจากสิ่งที่พวกเขาเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ภาพสลักในวิหารใต้ธารน้ำแข็งบอกว่ามังกรทั้งสองสายเลือดร่วมมือกันรักษาผนึก แต่ภาพที่อวี้เหิงพบกลับแสดงให้เห็นความแตกแยก

“เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าจำข้อความได้ถูกต้อง?” อ้าวเทียนถาม

“ข้าไม่กล้ายืนยันทุกคำขอรับ เพราะตัวอักษรเสียหาย แต่ข้าจำคำว่า ‘ปิดประตู’ และ ‘ทิ้งไว้เบื้องหลัง’ ได้ชัดเจน”

ซีเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“บางทีภาพทั้งสองอาจเป็นคนละช่วงเวลา ภาพหนึ่งแสดงการสร้างผนึก ส่วนอีกภาพแสดงสิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง”

“เป็นไปได้” อ้าวเทียนกล่าว “แต่เรายังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ปิดประตู และใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง”

เขาหันไปหาอวี้เหิง

“เจ้าจำทางไปยังศาลได้หรือไม่?”

“จำได้ขอรับ แต่ข้าไม่แนะนำให้เดินทางไปตอนนี้ เส้นทางด้านตะวันตกมีหมอกดำปกคลุม และข้าไม่แน่ใจว่าพลังมืดได้แพร่เข้าไปถึงศาลแล้วหรือยัง”

มู่ชางซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในห้องได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี

“ถ้าเช่นนั้น เราต้องตรวจเส้นทางก่อน ไม่ควรนำคนเข้าไปโดยไม่รู้สภาพพื้นที่”

อ้าวเทียนพยักหน้า

“ให้หน่วยลาดตระเวนตรวจสอบจากระยะไกล หากพบสิ่งผิดปกติให้กลับมาทันที ห้ามเข้าไปในศาล”

มู่ชางรับคำสั่งแล้วออกไปจัดการ

ซีเหยาหันกลับมาหาอวี้เหิง

“หากเราพบว่าศาลยังปลอดภัย ข้าอยากเข้าไปดูภาพสลักด้วยตนเอง ท่านจะพาพวกเราไปได้หรือไม่?”

อวี้เหิงประสานมือคำนับ

“หากผู้พิทักษ์ต้องการ ข้ายินดีนำทางขอรับ”

การทดสอบพลังที่ไม่ควรเกิดขึ้น

หลังการสนทนาจบลง อ้าวเทียนกลับไปยังลานฝึก เขาต้องการตรวจสอบว่าพลังสีเงินในร่างมีปฏิกิริยาต่อข้อความที่ได้รับหรือไม่ แต่คราวนี้เขาไม่ได้เรียกมู่ชางมาควบคุมการฝึก เพราะต้องการเริ่มจากการตรวจสอบพลังของตนเองในระดับต่ำที่สุด

เขายืนอยู่กลางลาน หลับตา และปล่อยพลังสีทองดำให้ไหลเวียนตามเส้นปราณอย่างช้า ๆ

เมื่อพลังสายแรกสงบลง เขาจึงค่อย ๆ สัมผัสพลังสีเงินที่ซ่อนอยู่ลึกภายใน

ความเย็นแผ่วเบาแผ่จากกลางอกไปยังปลายนิ้ว

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีแรงต่อต้าน

อ้าวเทียนกำลังจะหยุดการฝึกตามที่ตั้งใจไว้ ทว่าพลังสีเงินกลับเคลื่อนไหวขึ้นเองอย่างฉับพลัน

พื้นหินใต้เท้าส่องแสงเป็นวงกลม

ลวดลายมังกรสองตัวปรากฏขึ้นรอบตัวเขา ก่อนที่เงาของประตูหินจะก่อตัวกลางอากาศ

อ้าวเทียนลืมตาทันที

ภาพที่เห็นไม่เหมือนนิมิตก่อนหน้า เพราะครั้งนี้เขามองเห็นรายละเอียดได้ชัดเจนกว่าเดิม

ประตูหินตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลหมอกสีเงิน ด้านหนึ่งมีมังกรสีทองดำขดตัวล้อมแก่นผลึกไว้ ส่วนอีกด้านมีมังกรสีเงินยืนอยู่หน้ากระจกทรงกลม

มังกรสีเงินหันหน้ามาทางเขา

แม้ใบหน้าของมันจะไม่ชัดเจน แต่อ้าวเทียนกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในจิตใจ

“อย่าเปิดประตูเพื่อค้นหาสิ่งที่เจ้าสูญเสียไป”

เขาขมวดคิ้ว

“เจ้าเป็นใคร?”

ภาพนั้นสั่นไหว

“หากความทรงจำกลับคืนมาโดยไม่ผ่านการยินยอม เจ้าจะสูญเสียสิ่งที่ยังเหลืออยู่”

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เงาประตูจะเริ่มแตกออกเป็นเส้น ๆ

อ้าวเทียนรีบรวบรวมพลังสีทองดำเพื่อหยุดการขยายตัวของภาพ แต่แทนที่นิมิตจะสลายไปตามปกติ เงาดำกลับพุ่งออกมาจากกลางประตู

มันไม่สามารถสัมผัสร่างของเขาได้ ทว่าทิ้งความเย็นเยียบไว้ตรงกลางหน้าผาก

อ้าวเทียนถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วกดพลังสีทองดำลงอย่างรวดเร็ว

ภาพทั้งหมดหายไป

เขายืนนิ่งอยู่กลางลาน หายใจหนักขึ้นเล็กน้อย ขณะที่พลังทั้งสองสายกลับเข้าสู่ความสงบ

“อ้าวเทียน!”

ซีเหยาวิ่งเข้ามาหา