บทที่ 20 มังกรใต้ธารน้ำแข็ง

หลินซีเหยาเพิ่งตื่นจากการฝึกปราณยามเช้าได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

“คุณหนูหลิน ข้ามีจดหมายส่งมาจากหุบเขามังกรเงินขอรับ”

นางเปิดประตู พบผู้ส่งสารของป้อมมังกรเหนือยืนถือแผ่นหยกสีขาวอยู่ด้านหน้า บนผิวหยกสลักตราประจำหุบเขาที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ซีเหยารับแผ่นหยกมา พลิกดูด้านหลัง แล้วขมวดคิ้ว

“ใครเป็นผู้นำมาส่ง?”

“เหยี่ยวมังกรตัวหนึ่งบินมาถึงป้อมเมื่อคืนขอรับ มันเกาะอยู่บนหลังคาห้องบัญชาการจนกระทั่งผู้บัญชาการเหยียนซ่งพบเข้า หลังจากนั้นจึงนำแผ่นหยกมาให้ท่าน”

“ขอบคุณ เจ้าไปได้แล้ว”

เมื่อนายทหารจากไป ซีเหยาก็กลับเข้าไปในห้อง นางวางแผ่นหยกไว้บนโต๊ะแล้วถ่ายทอดพลังเงินเพียงเล็กน้อยลงไป

ลวดลายบนหยกสว่างขึ้น ก่อนปรากฏตัวอักษรทีละบรรทัด

เป็นข้อความจากผู้อาวุโสหลัว ผู้เป็นทั้งอาจารย์และผู้ดูแลหุบเขามังกรเงิน

ข้อความมีเพียงไม่กี่ประโยค

“ซีเหยา หากเจ้าได้พบสิ่งที่มีลวดลายมังกรสองสายพันเกี่ยวกัน อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่มันแสดงให้เห็น หากพบกระจกจันทรา จงอย่ามองเข้าไปโดยลำพัง และอย่าใช้เลือดของตนปลุกมันขึ้นมา ไม่ว่าผู้ใดจะบอกว่ามันสามารถคืนความทรงจำให้เจ้าได้ก็ตาม”

ซีเหยานิ่งงัน

นางอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนหยิบแผ่นหยกขึ้นมาส่องดูว่ามีข้อความซ่อนอยู่หรือไม่ แต่ไม่พบสิ่งใดเพิ่มเติม

เหตุใดผู้อาวุโสหลัวจึงส่งคำเตือนนี้มาในเวลานี้?

เขารู้เรื่องกระจกจันทราได้อย่างไร?

นางยังไม่ได้ส่งข่าวกลับไปยังหุบเขาเลยด้วยซ้ำ

ซีเหยากำแผ่นหยกไว้แน่น ความรู้สึกไม่สบายใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก นางตัดสินใจไม่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว จึงหยิบผ้าคลุมมาสวมแล้วเดินไปยังห้องฝึกด้านตะวันออกของป้อม

เฟิงอ้าวเทียนกำลังฝึกควบคุมพลังมังกรอยู่พอดี

เปลวพลังสีทองดำหมุนวนรอบแขนของเขา ก่อนรวมตัวเป็นลูกกลมขนาดเท่าฝ่ามือ อ้าวเทียนค่อย ๆ ลดพลังลงจนลูกกลมนั้นสลายไปโดยไม่ทำให้พื้นหินแตกร้าว

มู่ชางซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลพยักหน้าอย่างพอใจ

“ดีขึ้นมาก อย่างน้อยครั้งนี้เจ้าก็ไม่ทำให้ลานฝึกเสียหาย”

อ้าวเทียนปรายตามองอาจารย์

“ท่านพูดราวกับข้าทำลายลานฝึกทุกวัน”

“ไม่ทุกวัน แต่บ่อยพอให้ข้าจำได้”

ซีเหยาเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี

“ข้ามาขัดจังหวะหรือไม่คะ?”

อ้าวเทียนหันไปมองนาง ก่อนส่ายหน้า

“ไม่ ข้าฝึกเสร็จแล้ว มีเรื่องอะไรหรือ?”

ซีเหยาส่งแผ่นหยกให้เขา

“ข้าได้รับข้อความจากผู้อาวุโสหลัวค่ะ ท่านเตือนเรื่องกระจกจันทรา”

สีหน้าของอ้าวเทียนเปลี่ยนไปทันที

เขารับแผ่นหยกมาอ่านอย่างละเอียด เมื่ออ่านจบก็ยื่นให้มู่ชางดูต่อ

“ผู้อาวุโสหลัวรู้จักกระจกจันทรา?” มู่ชางถาม

“ท่านอาจรู้เพียงตำนานค่ะ” ซีเหยาตอบ “แต่สิ่งที่ข้าสงสัยคือเหตุใดท่านจึงกำชับไม่ให้ใช้เลือดปลุกมันขึ้นมา”

อ้าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง

“บางทีเลือดอาจเป็นสิ่งที่เชื่อมกระจกเข้ากับความทรงจำของสายเลือดทั้งสอง”

“หรืออาจเป็นเงื่อนไขของการเปิดผนึกบางอย่าง” มู่ชางกล่าว “แต่ไม่ว่าอย่างไร เราจะไม่ทดลองตามคำเตือนนี้โดยเด็ดขาด”

อ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าจะส่งข่าวไปยังเสด็จพ่อ ให้ซูเหวินตรวจสอบบันทึกเกี่ยวกับกระจกจันทราและพิธีกรรมที่ใช้เลือดมังกรเป็นสื่อกลาง”

ซีเหยามองเขาอย่างครุ่นคิด

“ข้าอยากถามผู้อาวุโสหลัวให้ชัดเจนกว่านี้ค่ะ”

“เจ้าจะกลับหุบเขาหรือ?”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ ข้าจะส่งข้อความถามก่อน หากท่านมีเหตุผลที่ไม่อาจเปิดเผยทั้งหมด อย่างน้อยข้าก็ควรรู้ว่าคำเตือนนี้เกี่ยวข้องกับอันตรายแบบใด”

อ้าวเทียนส่งแผ่นหยกคืนให้นาง

“ได้ แต่หากมีข้อความตอบกลับมา ให้เราตรวจสอบร่วมกัน”

ซีเหยาพยักหน้า ก่อนเก็บแผ่นหยกกลับเข้าที่

แม้นางจะยังไม่รู้ความจริง แต่คำเตือนของผู้อาวุโสหลัวทำให้เรื่องกระจกจันทราไม่ใช่เพียงปริศนาเก่าแก่ที่พวกเขากำลังค้นคว้าอีกต่อไป

มันอาจเป็นสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน ณ วังมังกรเหนือเมฆ เฟิงเทียนหลงได้รับสารจากบุตรชายแล้ว

จักรพรรดิมังกรนั่งอยู่ในตำหนักบรรพชน ท่ามกลางเสาหินสีดำทองที่สลักรายนามของจักรพรรดิในอดีต แสงจากตะเกียงวิญญาณทอดลงบนม้วนตำราเก่าตรงหน้า

ซูเหวินยืนอยู่เบื้องล่าง กำลังอ่านบันทึกที่ค้นพบจากหอคัมภีร์ชั้นใน

“ฝ่าบาท กระหม่อมพบข้อความที่กล่าวถึงกระจกจันทราพะยะค่ะ”

เฟิงเทียนหลงเงยหน้าขึ้น

“อ่านมา”

ซูเหวินคลี่ม้วนตำราอย่างระมัดระวัง

“ในยุคโบราณ มีวัตถุชิ้นหนึ่งชื่อกระจกจันทรา เชื่อกันว่าสร้างขึ้นจากแก่นผลึกของจันทราเงินและพลังสุริยันมังกร หน้าที่ของมันมิใช่การทำนายอนาคต แต่เป็นการเก็บรักษาร่องรอยความทรงจำที่ไม่อาจบันทึกด้วยอักขระทั่วไป”

จักรพรรดิมังกรขมวดพระขนง

“แล้วเหตุใดจึงไม่มีบันทึกเรื่องนี้ในตำราราชวงศ์?”

“เพราะข้อความส่วนถัดไปถูกลบออกไปพะยะค่ะ เหลือเพียงคำเตือนว่า หากกระจกถูกปลุกด้วยโลหิตของผู้สืบสายเลือด มันอาจเปิดเผยความทรงจำที่ถูกผนึก หรือทำให้ความทรงจำที่มีอยู่แล้วปะปนกับภาพลวง”

เฟิงเทียนหลงวางม้วนตำราลงช้า ๆ

“มีวิธีแยกความทรงจำจริงออกจากภาพลวงหรือไม่?”

“ในบันทึกที่เหลืออยู่ไม่มีคำอธิบายพะยะค่ะ แต่มีประโยคหนึ่งกล่าวว่า ผู้ที่มองกระจกต้องมีจิตใจมั่นคง และต้องมีผู้พิทักษ์ความทรงจำอยู่เคียงข้าง”

จักรพรรดิมังกรนิ่งไป

ผู้พิทักษ์ความทรงจำ

คำนี้เชื่อมโยงกับสายเลือดมังกรเงินอย่างชัดเจน

หากหลินซีเหยาเป็นผู้สืบสายเลือดมังกรเงินจริง นางอาจเกี่ยวข้องกับกระจกจันทรามากกว่าที่พวกเขาคิด

“ส่งสำเนาข้อความทั้งหมดไปให้ซูเหวินตรวจสอบต่อ และส่งคำเตือนไปยังอ้าวเทียน” พระองค์ตรัส “ห้ามเขาทดลองกับกระจกจันทรา ไม่ว่าจะพบมันที่ใดก็ตาม”

“รับพระบัญชาพะยะค่ะ”

ซูเหวินกำลังจะถอยออกไป แต่เฟิงเทียนหลงกลับเรียกไว้ก่อน

“อีกเรื่องหนึ่ง ในบันทึกมีชื่อของผู้สร้างกระจกหรือไม่?”

ซูเหวินก้มมองตำราอีกครั้ง

“มีเพียงนามเรียกขานพะยะค่ะ คือ ‘ผู้เฝ้าราตรีไร้นาม’ ไม่ปรากฏชื่อจริงหรือสายเลือดของผู้สร้าง”

พระพักตร์ของเฟิงเทียนหลงเคร่งขรึมขึ้น

นามนี้ไม่เคยปรากฏในบันทึกที่พระองค์เคยศึกษา

และการที่ชื่อของผู้สร้างถูกลบหายไปพร้อมกับความทรงจำบางส่วน ยิ่งทำให้เรื่องนี้น่าสงสัยมากขึ้น

“ค้นหาต่อไป อย่าเพิ่งเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสภามังกรจนกว่าจะมีข้อมูลยืนยัน”

“รับพระบัญชา”

เมื่อซูเหวินออกจากตำหนัก เฟิงเทียนหลงก็ทอดพระเนตรไปยังรูปสลักมังกรคู่ตรงผนัง

มังกรตัวหนึ่งมีเกล็ดสีทองดำ อีกตัวมีเกล็ดสีเงิน

รูปสลักนี้อยู่ในตำหนักบรรพชนมานานนับพันปี แต่ไม่มีบันทึกว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง หรือเหตุใดจึงมีมังกรเงินอยู่เคียงข้างบรรพชนของราชวงศ์

พระองค์เคยคิดว่ามันเป็นเพียงสัญลักษณ์ของการร่วมมือในอดีต

แต่ตอนนี้พระองค์เริ่มสงสัยว่า บางทีสิ่งที่ราชวงศ์จดจำได้อาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงเท่านั้น

ตกเย็น ป้อมมังกรเหนือได้รับสารตอบกลับจากวังมังกร

เฟิงอ้าวเทียนอ่านข้อความจากบิดาจนจบ ก่อนส่งให้หลินซีเหยากับมู่ชางอ่านต่อ

เมื่ออ่านถึงคำเตือนเรื่องโลหิตมังกร ซีเหยาก็เงียบไป

“ดูเหมือนผู้อาวุโสหลัวจะรู้เรื่องนี้จริง ๆ” นางกล่าว “หรืออย่างน้อยก็รู้ว่ากระจกจันทราไม่ใช่สิ่งที่เราควรแตะต้องโดยง่าย”

“เสด็จพ่อทรงสั่งห้ามทดลองกับมัน” อ้าวเทียนกล่าว “เราจะทำตามนั้น”

“แน่นอนค่ะ ข้าไม่ได้คิดจะฝ่าฝืนคำเตือนอยู่แล้ว”

“ข้ารู้ เพียงแต่ข้าอยากให้แน่ใจว่าเราจะไม่ถูกสถานการณ์บังคับให้ทำสิ่งที่ยังไม่เข้าใจ”

มู่ชางพยักหน้า

“สิ่งที่อันตรายที่สุดไม่ใช่การไม่รู้ แต่เป็นการคิดว่าตนเองรู้เพียงพอแล้วต่างหาก”

ซีเหยามองอาจารย์ของอ้าวเทียน ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ข้าคิดว่าคำพูดนี้เหมาะกับท่านมากกว่าผู้ใดนะคะ”

มู่ชางเลิกคิ้ว

“เจ้ากำลังหมายความว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

“ข้าเพียงยกตัวอย่างค่ะ”

อ้าวเทียนหลุดหัวเราะเบา ๆ

มู่ชางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนเดินออกจากห้องไปโดยไม่ตอบโต้

เมื่อเหลือเพียงสองคน อ้าวเทียนจึงหยิบแผ่นหยกอีกชิ้นออกมาวางตรงหน้าซีเหยา

“ข้าให้คนเตรียมหยกส่งสารไว้แล้ว เจ้าสามารถใช้ติดต่อผู้อาวุโสหลัวได้โดยตรง หากมีคำตอบกลับมา สารจะมาถึงป้อมโดยไม่ต้องผ่านหลายมือ”

ซีเหยามองหยกชิ้นนั้นอย่างประหลาดใจ

“ท่านเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อใดคะ?”

“ระหว่างที่เจ้ากำลังอ่านสารจากเสด็จพ่อ”

“ท่านนี่ช่างรวดเร็วจริง ๆ”

“เรื่องนี้สำคัญ”

นางรับหยกไว้ แล้วถ่ายทอดพลังเงินลงไป เขียนข้อความสั้น ๆ ถามถึงที่มาของคำเตือนและความเกี่ยวข้องระหว่างกระจกจันทรากับผู้พิทักษ์ความทรงจำ

เมื่อส่งข้อความเสร็จ นางวางหยกลงบนโต๊ะ

“ตอนนี้คงต้องรอคำตอบแล้วค่ะ”

อ้าวเทียนพยักหน้า

“ระหว่างนี้เราควรฝึกควบคุมพลังของตนเองต่อไป หากวันหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับกระจกจันทราจริง อย่างน้อยเราจะได้ไม่ถูกพลังของมันชักนำง่าย ๆ”

ซีเหยามองเขา

“ท่านกำลังคิดจะใช้พลังสองสายร่วมกันอีกแล้วหรือคะ?”

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะใช้ร่วมกัน ข้าบอกว่าจะฝึกควบคุมพลังของตนเอง”

“ดีค่ะ เพราะข้าไม่อยากเห็นแท่นศิลาแตกอีกแท่น”

อ้าวเทียนมองนางนิ่ง ๆ

“ข้าไม่ได้ทำให้มันแตก”

“แต่พลังของท่านเป็นคนทำให้มันสว่างขึ้นนะคะ”

“นั่นไม่เหมือนกัน”

“สำหรับคนที่ต้องตามเก็บปริศนาที่เกิดจากพลังของท่าน ข้าคิดว่ามันใกล้เคียงกันมากค่ะ”

อ้าวเทียนส่ายหน้า แต่รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าความสงบนี้คงอยู่ได้ไม่นาน

เพราะในขณะที่พวกเขากำลังสนทนา หยกส่งสารของซีเหยาก็ส่องแสงขึ้นอย่างฉับพลัน

ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

ข้อความจากผู้อาวุโสหลัวปรากฏขึ้นเพียงบรรทัดเดียว

“หากกระจกจันทราเริ่มสะท้อนเงาของเจ้า แสดงว่ามีใครบางคนกำลังตามหาความทรงจำที่ถูกขโมยไปจากสายเลือดมังกรเงิน และคนผู้นั้นอาจไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับเจ้า”

ซีเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

นางอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองอ้าวเทียน

“ความทรงจำที่ถูกขโมยไปจากสายเลือดมังกรเงิน…”

อ้าวเทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม

“ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่ใช่เพียงความลับของราชวงศ์มังกรอีกต่อไป”

เขามองออกไปยังภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ

“มีใครบางคนกำลังตามหาสิ่งเดียวกับเรา แต่เราไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของเขาคืออะไร”

ซีเหยากำหยกส่งสารไว้แน่น

นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าคำเตือนของผู้อาวุโสหลัวไม่ได้มีไว้เพียงห้ามไม่ให้พวกเขาปลุกกระจกจันทรา

แต่กำลังเตือนให้ระวังผู้ที่อาจใช้ความทรงจำเป็นเครื่องมือ

และหากคนผู้นั้นสามารถขโมยความทรงจำของมังกรเงินได้จริง เขาก็อาจกำลังซ่อนความจริงบางอย่างที่แม้แต่บรรพชนยังไม่ต้องการให้ใครค้นพบ

คืนนั้น ทั้งสองไม่ได้กลับไปยังวิหารใต้ธารน้ำแข็ง และไม่ได้ทดลองพลังใดเพิ่มเติม

พวกเขาตัดสินใจรอข้อมูลจากวังมังกรและหุบเขามังกรเงิน พร้อมเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น

ทว่าลึกลงไปใต้ธารน้ำแข็ง กระจกจันทราบานเดิมกลับมีรอยร้าวเส้นเล็กปรากฏขึ้นกลางผิวกระจก

เงาของหญิงสาวผมสีเงินสะท้อนอยู่บนนั้น ทั้งที่ไม่มีผู้ใดยืนอยู่ตรงหน้า

จากนั้นเสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้น

“ในที่สุด…ผู้พิทักษ์ก็เริ่มจำได้แล้ว”

รอยร้าวขยายออกเพียงเล็กน้อย ก่อนหยุดลง

และในความมืดหลังผนึก เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังตามมา

ความทรงจำที่ถูกขโมยไปกำลังจะกลับคืนมา แต่ไม่มีใครรู้ว่าความจริงที่รออยู่จะช่วยปลดปล่อยพวกเขา หรือทำให้ผนึกโบราณพังทลายลงก่อนเวลาอันควร