บทที่ 24 บันทึกใต้ศาลมังกร

ทางเดินด้านหลังศาลโบราณแคบกว่าที่เฟิงอ้าวเทียนคาดไว้ ผนังหินทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและรากไม้ที่ชอนไชลงมาจากด้านบน อวี้เหิงเดินนำโดยอาศัยแสงจากหยกเรืองรองในมือ ส่วนมู่ชางคอยระวังความเคลื่อนไหวด้านหลัง

หลินซีเหยาเดินอยู่ข้างเฟิงอ้าวเทียน นางยังนึกถึงหญิงสาวผมสีเงินที่เห็นหลังประตูเมื่อครู่ ใบหน้านั้นคล้ายกับนางมากเกินกว่าจะมองข้ามได้ แต่ยิ่งพยายามนึกถึงรายละเอียด กลับยิ่งจำได้เพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเศร้า

“เจ้ากำลังคิดถึงหญิงสาวคนนั้นอีกแล้วใช่หรือไม่?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

หลินซีเหยาหันมามองเขา

“ท่านสังเกตเห็นทุกอย่างเลยหรือเพคะ?”

“ไม่ใช่ทุกอย่าง อย่างน้อยข้าก็ยังไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้”

“ข้ากำลังคิดว่าหากนางเป็นผู้พิทักษ์มังกรเงินจริง เหตุใดจึงถูกขังอยู่หลังประตู และเหตุใดภาพของนางจึงปรากฏขึ้นเฉพาะตอนที่พวกเราใช้พลังร่วมกัน”

เฟิงอ้าวเทียนครุ่นคิดตาม

“อาจเป็นเพราะพลังของเราทำให้ผนึกตอบสนอง แต่ยังไม่เพียงพอที่จะเปิดเผยความทรงจำทั้งหมด”

“หรืออาจมีใครบางคนจงใจให้เราเห็นเพียงเท่านั้น”

“นั่นก็เป็นไปได้”

เขาไม่ได้ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่นางเสนอ และท่าทีเช่นนั้นทำให้หลินซีเหยารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเฟิงอ้าวเทียนก็ไม่ได้พยายามบังคับให้นางเชื่อในคำอธิบายของเขาเพียงฝ่ายเดียว

อวี้เหิงหยุดอยู่หน้าประตูหินบานเล็กที่ซ่อนอยู่หลังเสาหัก เขาใช้หยกเรืองรองส่องไปยังลวดลายบนประตู ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ถึงแล้ว ที่นี่คือทางเข้าห้องเก็บบันทึกของผู้พิทักษ์”

มู่ชางกวาดตามองรอบด้าน

“หากสถานที่นี้ถูกทิ้งร้างมานาน เหตุใดจึงไม่มีหินหรือดินถล่มมาปิดทางเข้า?”

“เพราะห้องนี้ถูกสร้างด้วยค่ายกลรักษาสภาพ” อวี้เหิงตอบ “มันป้องกันไม่ให้โครงสร้างภายในพังทลาย แต่ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เก็บไว้จะยังสมบูรณ์ทั้งหมด”

เขาวางฝ่ามือลงบนประตู พลังมังกรสายหนึ่งไหลออกจากร่างเข้าสู่รอยสลัก

คราวนี้ประตูเปิดออกโดยไม่ต้องอาศัยพลังของเฟิงอ้าวเทียนหรือหลินซีเหยา

ภายในเป็นห้องทรงกลมขนาดไม่ใหญ่นัก ชั้นหินเรียงรายอยู่รอบผนัง บนชั้นมีแผ่นหยก ม้วนภาพ และกล่องไม้เก่าหลายใบ บางส่วนแตกหักจนไม่อาจระบุได้ว่าเคยบรรจุสิ่งใด

กลางห้องมีแท่นหินเตี้ย ๆ ตั้งอยู่ บนแท่นวางแผ่นจารึกสีเทาเข้มซึ่งไม่มีตัวอักษรปรากฏอยู่แม้แต่ตัวเดียว

เฟิงอ้าวเทียนก้าวเข้าไปใกล้ แต่ไม่ได้สัมผัสสิ่งของใดในทันที

“อวี้เหิง เจ้าบอกว่าบรรพบุรุษของเจ้าทิ้งบันทึกเกี่ยวกับศาลแห่งนี้ไว้ ที่นี่มีข้อความเกี่ยวกับมังกรทองดำและมังกรเงินหรือไม่?”

“มีขอรับ แต่บันทึกส่วนใหญ่กล่าวถึงหน้าที่ของผู้พิทักษ์ ไม่ได้บอกเรื่องราวทั้งหมดในอดีต”

อวี้เหิงเดินไปยังชั้นหินทางด้านซ้าย ก่อนหยิบม้วนภาพที่ห่อด้วยผ้าสีซีดออกมาอย่างระมัดระวัง

“ข้าจำได้ว่าบรรพบุรุษเคยบอกว่า บันทึกชิ้นนี้ไม่ควรอ่านด้วยพลังของสายเลือดใดสายเลือดหนึ่ง เพราะเนื้อหาบางส่วนอาจปรากฏไม่ครบ”

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

“หมายความว่าต้องใช้พลังของทั้งสองสายเลือดอีกแล้วหรือ?”

“อาจเป็นเช่นนั้น แต่เราควรตรวจสอบสภาพของมันก่อน”

มู่ชางรับม้วนภาพไปวางบนโต๊ะหินอย่างเบามือ เขาคลี่ผ้าออกทีละชั้น เผยให้เห็นแผ่นภาพที่เกือบซีดจางจนกลืนไปกับพื้นผิว

ภาพแรกเป็นหุบเขาที่มีต้นไม้สีเงินขึ้นเรียงราย ภาพถัดมาเป็นมังกรสองตัวบินอยู่เหนือทะเลหมอก ส่วนภาพสุดท้ายเป็นประตูหินที่ถูกล้อมด้วยเสาหินแปดต้น

ตรงมุมภาพมีข้อความสั้น ๆ เขียนด้วยอักษรโบราณ

อวี้เหิงอ่านออกเสียงอย่างช้า ๆ

“ผู้พิทักษ์ทั้งสองมิได้มีหน้าที่ครอบครองประตู แต่มีหน้าที่รักษาสิ่งที่อยู่ระหว่างการเปิดและการปิด”

เฟิงอ้าวเทียนพิจารณาข้อความนั้น

“สิ่งที่อยู่ระหว่างการเปิดและการปิดหมายถึงอะไร?”

“ข้าไม่ทราบ” อวี้เหิงตอบ “บันทึกของตระกูลข้าไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม”

หลินซีเหยาก้มลงมองภาพประตูหินอย่างละเอียด นางสังเกตเห็นว่ามังกรสีเงินไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนภาพก่อนหน้านี้ แต่กลับยืนอยู่ข้างเสาหินต้นหนึ่ง ส่วนมังกรทองดำอยู่ห่างออกไปอีกด้าน

ทั้งสองไม่ได้หันหน้าเข้าหากัน ทว่ามีเส้นแสงบาง ๆ เชื่อมต่อระหว่างตำแหน่งของพวกมัน

“ดูตรงนี้สิคะ”

นางชี้ไปยังเส้นแสงในภาพ

“มันอาจไม่ใช่เพียงภาพของมังกรสองตัวที่ยืนอยู่คนละด้าน แต่เป็นสัญลักษณ์ของพลังที่เชื่อมโยงกัน”

เฟิงอ้าวเทียนมองตาม

“หากเป็นเช่นนั้น การแยกพลังทั้งสองออกจากกันอาจทำให้ผนึกไม่สมบูรณ์”

“และถ้าผนึกไม่สมบูรณ์ สิ่งที่อยู่ด้านในก็อาจหลุดออกมาได้” มู่ชางกล่าวเสริม

ไม่มีใครตอบทันที เพราะทุกคนต่างนึกถึงเงากลืนมังกรที่ปรากฏตรงประตูหลัก

อวี้เหิงเก็บม้วนภาพไว้ด้านข้าง ก่อนหันไปตรวจสอบแผ่นจารึกกลางห้อง

“ข้าคิดว่าเราควรตรวจสอบสิ่งนี้ต่อ มันอาจเป็นบันทึกที่สำคัญที่สุดของศาล”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า แต่ยกมือห้ามไว้ก่อนที่อวี้เหิงจะสัมผัสแท่น

“อย่าเพิ่งใช้พลัง หากแผ่นจารึกนี้มีค่ายกลซ่อนอยู่ เราควรรู้ก่อนว่ามันทำงานอย่างไร”

เขาเดินวนรอบแท่นหิน สังเกตเส้นสลักที่ฐานอย่างละเอียด ไม่นานก็พบว่ามีรอยสลักสองชุดซ้อนทับกัน ชุดหนึ่งเป็นลวดลายมังกรสีดำทอง อีกชุดเป็นลวดลายมังกรสีเงิน

ทั้งสองชุดมาบรรจบกันตรงกลาง แต่ไม่ได้รวมเป็นรูปเดียวกัน

“แผ่นจารึกนี้ถูกสร้างขึ้นให้ตอบสนองต่อพลังสองสาย” เขากล่าว “แต่เราไม่จำเป็นต้องปลุกมันขึ้นมาทั้งหมดในครั้งเดียว”

หลินซีเหยาพยักหน้า

“เช่นนั้นเราจะเริ่มจากพลังเพียงเล็กน้อย และหยุดทันทีหากมีสิ่งผิดปกติ”

ทั้งสองยืนอยู่คนละด้านของแท่นหิน เฟิงอ้าวเทียนส่งพลังสีดำทองเข้าสู่รอยสลักฝั่งหนึ่ง ส่วนหลินซีเหยาถ่ายทอดพลังสีเงินเข้าสู่อีกรอยหนึ่ง

แผ่นจารึกสั่นเบา ๆ

ตัวอักษรโบราณปรากฏขึ้นทีละบรรทัด แสงไม่ได้สว่างจ้า แต่ค่อย ๆ ไหลไปตามรอยสลักราวกับมีใครกำลังเขียนข้อความขึ้นใหม่

อวี้เหิงรีบหยิบแผ่นหยกบันทึกออกมาเตรียมจด ส่วนมู่ชางยืนเฝ้าระวังอยู่ใกล้ประตู

ข้อความบรรทัดแรกปรากฏขึ้น

“เมื่อประตูเริ่มสั่น ผู้พิทักษ์ต้องรักษาความสมดุล อย่าให้ความทรงจำของผู้หนึ่งกลายเป็นความจริงของทุกคน”

หลินซีเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบข้อความซึ่งกล่าวถึงความทรงจำโดยตรง และเนื้อหาก็สอดคล้องกับคำเตือนที่ได้รับจากกระจกจันทราอย่างน่าประหลาด

ข้อความบรรทัดถัดไปค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“หากผู้ใดพยายามนำความทรงจำกลับคืนด้วยพลังที่ไม่ใช่ของตน ความทรงจำนั้นอาจกลายเป็นพันธนาการ”

เฟิงอ้าวเทียนหยุดถ่ายทอดพลังทันที

“พอแค่นี้ก่อน”

หลินซีเหยาถอนพลังกลับตามเขา แสงบนแผ่นจารึกดับลงอย่างช้า ๆ แต่ข้อความทั้งสองบรรทัดยังคงอยู่บนพื้นผิว

มู่ชางเดินเข้ามาใกล้

“ข้อความนี้หมายถึงกระจกจันทราหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“อาจหมายถึงกระจกจันทรา หรืออาจกล่าวถึงสิ่งอื่นที่เราไม่รู้จัก” เฟิงอ้าวเทียนตอบ “แต่ตอนนี้เรามีเหตุผลมากพอที่จะไม่ทดลองเรียกคืนความทรงจำโดยตรง”

หลินซีเหยามองตัวอักษรบนแผ่นจารึก

“คำว่า ‘พลังที่ไม่ใช่ของตน’ อาจหมายถึงการใช้พลังของผู้อื่นเพื่อบังคับให้ความทรงจำปรากฏขึ้น หากเป็นเช่นนั้น ผู้ที่พยายามทำอาจไม่ใช่ผู้พิทักษ์ทั้งสองสายเลือดก็ได้”

อวี้เหิงพยักหน้าช้า ๆ

“นั่นอาจเป็นเหตุผลที่บรรพบุรุษของข้าสั่งให้เก็บรักษาบันทึกเหล่านี้ไว้โดยไม่เปิดเผยต่อคนนอก”

“แต่เหตุใดจึงต้องซ่อนมันจากคนรุ่นหลังด้วย?”

มู่ชางถาม

อวี้เหิงนิ่งไป

“ข้าไม่รู้ บางทีพวกเขาอาจต้องการป้องกันไม่ให้ใครใช้ข้อมูลนี้ผิดวิธี หรือบางทีพวกเขาอาจไม่ต้องการให้ความจริงบางอย่างถูกค้นพบ”

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ข้อสงสัยลดลง กลับเพิ่มคำถามขึ้นอีกหลายข้อ

เฟิงอ้าวเทียนหันกลับไปมองแผ่นจารึก เขาสังเกตเห็นว่าบริเวณขอบด้านล่างมีรอยสลักอีกเส้นหนึ่งซ่อนอยู่ใต้คราบฝุ่น เมื่อใช้ผ้าปัดออก เขาพบข้อความสั้น ๆ ที่ไม่ปรากฏขึ้นพร้อมบรรทัดก่อนหน้า

“ผู้เฝ้าราตรีไร้นามเป็นพยาน แต่คำให้การของพยานมิใช่ความจริงทั้งหมด”

หลินซีเหยาชะงัก

“ผู้เฝ้าราตรีไร้นาม...”

ชื่อนี้เป็นชื่อเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกเกี่ยวกับกระจกจันทรา

เฟิงอ้าวเทียนอ่านข้อความซ้ำ ก่อนหันมองทุกคน

“เราเคยคิดว่าผู้เฝ้าราตรีไร้นามอาจเป็นผู้สร้างกระจก แต่ข้อความนี้บอกเพียงว่าเขาเป็นพยาน เราจึงยังสรุปไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้สร้าง ผู้พิทักษ์ หรือผู้เกี่ยวข้องกับการผนึก”

“และหากเขาเป็นพยานจริง เขาก็อาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีต” หลินซีเหยากล่าว “แต่เหตุใดจึงมีคำเตือนว่า

คำให้การของเขาไม่ใช่ความจริงทั้งหมด?”

ไม่มีใครตอบได้

ทันใดนั้น แผ่นจารึกก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง ทั้งที่พวกเขาหยุดใช้พลังไปแล้ว

ตัวอักษรบนพื้นผิวค่อย ๆ เปลี่ยนรูป เส้นสีดำบาง ๆ

ไหลผ่านข้อความราวกับหมึกที่ถูกน้ำชะล้าง

เฟิงอ้าวเทียนรีบถอยออกจากแท่น

“ทุกคนออกห่าง!”

แสงสีเงินพุ่งขึ้นจากรอยสลักกลางแผ่นจารึก ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือแท่นหิน เป็นภาพห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยมังกรจำนวนมาก

มังกรสีดำทองยืนอยู่ด้านหนึ่ง มังกรสีเงินอยู่อีกด้านหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายหันหน้าเข้าหากันอย่างตึงเครียด

ตรงกลางมีชายสวมชุดคลุมสีเข้มยืนอยู่ ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยเงา แต่ในมือกลับถือวัตถุทรงกลมที่มีแสงสีเงินส่องออกมา

เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากภาพ

“หากความทรงจำนี้ถูกเปิดเผย ทั้งสองเผ่าจะไม่มีวันกลับมาเป็นเช่นเดิม”

ภาพสั่นไหว

ชายชุดคลุมยกมือขึ้น วัตถุทรงกลมในมือแตกออกเป็นเส้นแสงนับไม่ถ้วน แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของมังกรทั้งสองฝ่าย

มังกรจำนวนมากส่งเสียงคำราม บางตัวทรุดลงกับพื้น ขณะที่บางตัวหันเข้าหากันด้วยความโกรธ

ก่อนที่ภาพจะดับลง เฟิงอ้าวเทียนเห็นชายชุดคลุมหันหน้ามาทางพวกเขาเพียงชั่วขณะ

ใต้เงาที่ปกปิดใบหน้า มีดวงตาคู่หนึ่งสะท้อนแสงสีเงิน

จากนั้นแผ่นจารึกก็แตกร้าว

มู่ชางพุ่งเข้าไปคว้าตัวเฟิงอ้าวเทียนถอยออกมา ส่วนหลินซีเหยารีบสร้างม่านพลังป้องกันอวี้เหิงจากเศษหินที่กระเด็นออกมา

เสียงแตกร้าวดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบ

เมื่อฝุ่นจางลง แผ่นจารึกกลางห้องมีรอยร้าวพาดผ่านเกือบครึ่งหนึ่ง ตัวอักษรทั้งหมดหายไป เหลือเพียงข้อความสุดท้ายที่ยังคงสลักอยู่ตรงขอบด้านล่าง

“อย่าให้เขาเลือกความทรงจำแทนพวกเจ้า”

หลินซีเหยามองข้อความนั้นด้วยสีหน้าซีดลงเล็กน้อย

“เขา...เป็นใครกันแน่?”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบ เขายังคงมองภาพสุดท้ายที่เห็นอยู่ในความคิด ชายชุดคลุมผู้นั้นอาจเป็นผู้เฝ้าราตรีไร้นาม หรืออาจเป็นคนอื่นที่ใช้ชื่อของเขาเพื่อปกปิดตัวตน

แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลยิ่งกว่าคือภาพของมังกรทั้งสองเผ่าที่กำลังหันเข้าหากัน

หากภาพนั้นเป็นความทรงจำจริง ก็หมายความว่าความขัดแย้งในอดีตอาจไม่ได้เริ่มต้นจากการทรยศของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เกิดจากใครบางคนที่แทรกแซงความทรงจำของทั้งสองฝ่าย

ทว่าหากภาพนั้นเป็นภาพลวงตา พวกเขาก็เพิ่งเห็นอีกหนึ่งตัวอย่างของการใช้ความทรงจำเพื่อชักนำให้คนเชื่อในสิ่งที่ผู้สร้างต้องการ

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นแบบใด พวกเขาก็ยังไม่อาจเชื่อภาพที่เห็นได้ทั้งหมด

อวี้เหิงค่อย ๆ เก็บแผ่นหยกบันทึกที่จดข้อความไว้

“เราควรออกจากที่นี่ก่อน ข้าไม่เคยเห็นแผ่นจารึกตอบสนองรุนแรงเช่นนี้มาก่อน”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“เก็บบันทึกทุกชิ้นที่ปลอดภัยต่อการเคลื่อนย้าย ส่วนแผ่นจารึกนี้ห้ามแตะต้องอีก เราจะกลับมาพร้อมผู้เชี่ยวชาญด้านผนึกเมื่อรู้วิธีป้องกันไม่ให้มันเสียหายมากกว่านี้”

มู่ชางรับคำสั่ง ก่อนช่วยอวี้เหิงรวบรวมสิ่งของที่จำเป็น

หลินซีเหยายังยืนอยู่หน้าแท่นหิน นางมองข้อความสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“เฟิงอ้าวเทียน หากวันหนึ่งเราพบว่าความทรงจำของเราถูกใครบางคนเปลี่ยนแปลงไป ท่านจะยังเชื่อสิ่งที่ตัวเองจำได้หรือไม่?”

เขาหันกลับมาหานาง

“ข้าจะเชื่อว่าความทรงจำของข้าเป็นสิ่งที่ข้ารู้สึกว่าเคยพบ แต่จะไม่ใช้มันตัดสินความจริงทั้งหมด”

“แม้แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนสำคัญของท่านหรือ?”

“โดยเฉพาะเรื่องนั้น”

เขามองนางตรง ๆ

“เพราะหากข้าใช้ความทรงจำที่อาจผิดพลาดไปตัดสินใครสักคน แล้วทำให้คนผู้นั้นต้องรับผลจากสิ่งที่ไม่เคยทำ ข้าก็คงไม่มีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าผู้ปกครอง”

หลินซีเหยอเงียบไป ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ข้าจะจำคำพูดนี้ไว้”

“และข้าก็หวังว่าเจ้าจะเตือนข้า หากวันหนึ่งข้าลืมมันไป”

นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ข้าจะเตือนแน่นอนเพคะ”

ทั้งสี่คนออกจากห้องเก็บบันทึกและเดินกลับไปยังทางเดินด้านหลังศาล โดยไม่มีใครรู้ว่าการเปิดประตูหลักเพียงเล็กน้อยได้ปลุกสิ่งใดขึ้นมาแล้วบ้าง

ก่อนออกจากศาล หลินซีเหยาหันกลับไปมองอาคารเก่าแก่เป็นครั้งสุดท้าย

บนเสาหินด้านข้างประตู มีลวดลายเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งที่ก่อนหน้านี้ว่างเปล่า เป็นรูปดวงจันทร์ที่ถูกเส้นสีดำพาดผ่าน

นางยังไม่ทันบอกคนอื่น ลวดลายนั้นก็เลือนหายไปเสียก่อน

ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่ลึกลงไปใต้ศาลโบราณ เสียงโซ่เส้นหนึ่งดังขึ้นในความมืด

เงากลืนมังกรค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านประตูหินที่ถูกปิดตาย มันไม่ได้พยายามทำลายผนึก เพียงหยุดอยู่ตรงหน้ารอยสลักของมังกรสีเงิน

“พวกเขาเห็นภาพแล้ว”

เสียงกระซิบดังขึ้น

“แต่ยังไม่รู้ว่าภาพนั้นเป็นของใคร”

เงาดำยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนเลื่อนไปยังผนังอีกด้าน ซึ่งมีรอยสลักรูปชายสวมชุดคลุมยืนถือกระจกจันทรา

ใบหน้าของชายผู้นั้นถูกขูดออกจนไม่เหลือเค้าเดิม

เงากลืนมังกรหยุดอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ก่อนกล่าวประโยคสุดท้าย

“เมื่อพวกเขาพบผู้เฝ้าราตรีไร้นาม เมื่อนั้นความทรงจำที่ถูกขโมยไปจะเริ่มทวงคืนเจ้าของ”

โซ่ในความมืดสั่นสะเทือนอีกครั้ง

และเป็นครั้งแรกที่ผนึกใต้ศาลโบราณส่งเสียงตอบรับจากภายในประตู