บทที่ 25 เงาแห่งอดีต

เสียงแตกร้าวจากแผ่นศิลาภายในศาลมังกรยังคงติดอยู่ในความทรงจำของทุกคน แม้พวกเขาจะออกจากสถานที่แห่งนั้นมาหลายชั่วยามแล้วก็ตาม

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่ริมหน้าต่างของห้องพักในป้อมมังกรเหนือ ดวงตาสีเข้มทอดมองแนวภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ เขาพยายามทบทวนข้อความสุดท้ายบนแผ่นศิลา

อย่าให้เขาเลือกความทรงจำแทนพวกเจ้า

คำเตือนนั้นไม่ได้ระบุชื่อผู้ใด แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่าพวกตนกำลังถูกดึงเข้าใกล้ความลับบางอย่างที่มีผู้พยายามซ่อนไว้มานาน

“ท่านกำลังคิดถึงชายในภาพอีกแล้วหรือ?”

หลินซีเหยาถามจากด้านหลัง

เฟิงอ้าวเทียนหันกลับมา นางเพิ่งเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยชาร้อนสองใบ ผมยาวสีดำถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ทว่าบริเวณข้อมือกลับมีเกล็ดสีเงินเล็ก ๆ

ปรากฏขึ้นจาง ๆ

“ข้ากำลังคิดถึงคำเตือนบนแผ่นศิลา” เขาตอบ

“หากมีผู้ใดสามารถเลือกได้ว่าคนอื่นจะจดจำอะไร เรื่องในอดีตที่เราเห็นอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด”

“หรือบางส่วนอาจเป็นความจริง แต่ถูกทำให้เข้าใจผิด”

“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ?”

หลินซีเหยาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ก่อนนั่งตรงข้ามเขา

“ภาพที่เราเห็นในศาลโบราณมีหลายอย่างขัดแย้งกันค่ะ บางภาพแสดงให้เห็นว่ามังกรทองดำกับมังกรเงินต่อสู้กัน แต่อีกภาพกลับแสดงให้เห็นว่ามังกรทองดำยื่นมือช่วยมังกรเงิน หากทั้งสองภาพเป็นความทรงจำจริง ก็ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างที่เราไม่รู้”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าไม่ต้องการตัดสินบรรพชนจากภาพเพียงไม่กี่ภาพ”

“เช่นนั้นเราก็ต้องหาความจริง โดยไม่ยอมให้ภาพเหล่านั้นบอกเราว่าควรเกลียดใคร”

คำพูดของนางทำให้เขามองนางอยู่นานกว่าปกติ

หลินซีเหยามีสายเลือดมังกรเงินโบราณ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการพิทักษ์ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ ทว่านางกลับไม่คิดว่าการเปิดเผยอดีตทั้งหมดเป็นสิ่งที่ควรทำโดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา

บางครั้งสิ่งที่ถูกซ่อนไว้อาจไม่ใช่เพราะผู้คนต้องการโกหก แต่อาจเป็นเพราะความจริงบางอย่างอันตรายเกินกว่าจะเปิดเผยในเวลาที่ไม่เหมาะสม

“เจ้าคิดว่าหากวันหนึ่งความทรงจำของบรรพชนกลับคืนมา เราควรเชื่อมันหรือไม่?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“ข้าคิดว่าเราควรรับฟังค่ะ แต่การรับฟังไม่ใช่การเชื่อทุกอย่าง”

นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวต่อ

“ความทรงจำเป็นสิ่งที่เจ้าของประสบพบเจอ แต่คนที่มองเห็นภาพนั้นอาจไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น หรือหลังจากนั้นมีใครเปลี่ยนแปลงสิ่งใดบ้าง”

เฟิงอ้าวเทียนยกมุมปากเล็กน้อย

“ดูเหมือนเจ้าจะระมัดระวังมากกว่าข้าเสียอีก”

“เพราะข้าไม่อยากให้ท่านรีบพุ่งเข้าไปเปิดประตูโบราณ แล้วทำให้ภูเขาทั้งลูกถล่มลงมาค่ะ”

“ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้นเสียหน่อย”

“ครั้งก่อนท่านเกือบใช้พลังมังกรเปิดประตูด้วยตัวเอง”

“เกือบ แต่ข้าก็หยุดแล้ว”

“เพราะข้าห้ามต่างหาก”

เฟิงอ้าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“เรื่องนั้นข้ายอมรับ”

หลินซีเหยาหลุดหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศที่เคร่งเครียดจึงคลายลงเล็กน้อย

แต่ในขณะที่นางกำลังจะหยิบถ้วยชาขึ้นมาอีกครั้ง เกล็ดสีเงินตรงข้อมือกลับสั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อย ๆ จางหาย

“อ้าวเทียน...”

เขาสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เกล็ดมังกรของข้ากำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง”

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้น แต่ไม่ได้รีบแตะข้อมือของนาง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามาจากที่ใด?”

หลินซีเหยาหลับตาลงเพื่อสัมผัสพลังของตนเอง

นางเป็นผู้สืบทอดสายเลือดมังกรเงินโบราณ จึงสามารถรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของพลังจันทราที่อยู่รอบตัวได้ดีกว่ามังกรทั่วไป

ทว่าพลังที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเกล็ดเงินกลับแตกต่างจากทุกครั้ง

มันไม่ใช่พลังของเงากลืนมังกร และไม่ใช่พลังมังกรเงินที่นางคุ้นเคยอย่างสมบูรณ์

มันคล้ายเศษเสี้ยวของบางสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่ห่างไกล ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามส่งสัญญาณผ่านกาลเวลา

“ข้าไม่แน่ใจค่ะ” นางตอบ “แต่ข้ารู้สึกเหมือนมันกำลังเรียกหาอะไรบางอย่าง”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“มันกำลังเรียกหาเจ้าหรือเรียกหาสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า?”

“ข้าแยกไม่ออก”

ทันใดนั้นเกล็ดสีเงินก็เปล่งประกายขึ้น แสงอ่อน ๆ ลอยออกจากข้อมือของนางแล้วแผ่กระจายเป็นวงกลมกลางอากาศ

เฟิงอ้าวเทียนขยับเข้ามายืนข้างนาง พลังมังกรทองดำหมุนเวียนอยู่รอบฝ่ามือ แต่เขายังไม่ปล่อยพลังเข้าไปแทรกแซง

“หากเจ้ารู้สึกไม่ปลอดภัย ให้บอกข้าทันที”

“ข้ารู้ค่ะ”

หลินซีเหยาสูดลมหายใจลึก ก่อนยื่นมือออกไปเล็กน้อย

แสงสีเงินสั่นไหว แล้วค่อย ๆ ก่อตัวเป็นภาพเลือนราง

สถานที่ในภาพมีลักษณะคล้ายห้องโถงโบราณ ผนังรอบด้านเต็มไปด้วยอักขระที่นางอ่านไม่ออก ตรงกลางห้องมีชายผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวยืนอยู่เบื้องหน้าวัตถุทรงกลมที่มีขอบสีเงิน

มันดูคล้ายกระจกจันทรา แต่ไม่อาจยืนยันได้ว่าเป็นสิ่งเดียวกัน

ใบหน้าของชายผู้นั้นถูกบดบังด้วยเงา เห็นเพียงมือข้างหนึ่งที่กำลังแตะขอบวัตถุทรงกลม

เบื้องหน้าเขามีหญิงสาวผมสีเงินยืนอยู่

แม้ภาพจะไม่ชัดเจน แต่หลินซีเหยากลับรู้สึกคุ้นเคยกับรูปร่างของหญิงสาวคนนั้นอย่างประหลาด

“นั่น...” นางพึมพำ “เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนเคยเห็นนางมาก่อน”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ตอบ เขากำลังจับตาดูรายละเอียดภายในภาพอย่างระมัดระวัง

หญิงสาวในภาพยื่นมือไปหาชายคลุมหน้า

“หากเจ้าต้องการรักษาความทรงจำเหล่านี้ เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ใช้มันตัดสินผู้ใด”

น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แต่ชัดเจนราวกับดังขึ้นจากสถานที่ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ชายคลุมหน้านิ่งเงียบ ก่อนตอบกลับ

“ข้าสัญญา”

ภาพสั่นไหวเล็กน้อย

จากนั้นเสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืด

“คำสัญญาจะไม่มีความหมาย หากผู้ให้คำสัญญาเป็นคนเลือกเองว่าผู้อื่นควรจดจำสิ่งใด”

หลินซีเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

ชายคลุมหน้าหันไปยังต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แต่ภาพกลับแตกกระจายก่อนที่นางจะมองเห็นว่าใครเป็นผู้พูด

เกล็ดสีเงินดับลงทันที

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบ

หลินซีเหยาลดมือลงช้า ๆ ขณะพยายามเรียบเรียงสิ่งที่เพิ่งเห็น

“หญิงสาวคนนั้นอาจเป็นผู้พิทักษ์มังกรเงินในอดีต”

เฟิงอ้าวเทียนกล่าวขึ้น

“ท่านแน่ใจหรือคะ?”

“ไม่แน่ใจ แต่พลังที่อยู่รอบตัวนางคล้ายพลังจันทราของเจ้า”

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดข้าจึงมองไม่เห็นใบหน้าของนางชัดเจน?”

“บางทีภาพนี้อาจไม่ได้ตั้งใจให้เราเห็นทุกอย่าง”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“หรืออาจมีใครบางคนไม่ต้องการให้เราเห็น”

หลินซีเหยามองเกล็ดสีเงินบนข้อมือ

นางเคยได้ยินจากผู้อาวุโสหลัวว่า สายเลือดมังกรเงินโบราณสามารถรักษาร่องรอยของความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ได้ แต่ไม่ใช่ทุกความทรงจำจะเปิดเผยตัวเองตามความต้องการของผู้สืบทอด

บางความทรงจำจะปรากฏขึ้นเมื่อเงื่อนไขเหมาะสม ขณะที่บางความทรงจำอาจถูกผูกไว้กับคำสัญญาหรือพลังของผู้พิทักษ์ในอดีต

สิ่งที่นางเพิ่งเห็นอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเรื่องราวที่ยังไม่สมบูรณ์

“เราควรบอกอวี้เหิงกับมู่ชางค่ะ”

“ข้าเห็นด้วย แต่ก่อนหน้านั้นเราต้องตรวจสอบว่าเกล็ดของเจ้าปลอดภัยหรือไม่”

เฟิงอ้าวเทียนเว้นระยะให้หญิงสาวเลือกด้วยตนเอง

“ข้าขอตรวจดูพลังรอบ ๆ ได้หรือไม่? หากเจ้าไม่สบายใจ เราจะหยุดทันที”

หลินซีเหยาพยักหน้า

เขาจึงยื่นมือออกไปโดยไม่แตะตัวนาง ปล่อยพลังมังกรทองดำบางเบาให้ลอยผ่านบริเวณใกล้ข้อมือของนาง

พลังทั้งสองไม่ได้หลอมรวมกัน แต่กลับสั่นสะเทือนพร้อมกันอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะแยกออกจากกันอย่างเป็นธรรมชาติ

เฟิงอ้าวเทียนถอนมือกลับ

“ไม่พบร่องรอยของเงากลืนมังกรในพลังที่เพิ่งปรากฏ”

“หมายความว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับเงานั้นหรือคะ?”

“ยังสรุปไม่ได้ เรารู้เพียงว่าพลังนี้แตกต่างจากสิ่งที่เราเคยพบ”

หลินซีเหยาพยักหน้า นางพอใจกับคำตอบที่ไม่รีบร้อนเกินไปมากกว่าการได้รับข้อสรุปที่ไม่มีหลักฐาน

“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับความทรงจำบางอย่าง”

“และเราจะไม่พยายามบังคับให้มันเปิดเผยมากกว่านี้”

เฟิงอ้าวเทียนกล่าวอย่างหนักแน่น

“หากมันต้องการให้เราเห็นภาพอื่น มันจะปรากฏขึ้นเอง เราไม่จำเป็นต้องใช้เลือดหรือพลังของเจ้าไปกระตุ้นกระจกจันทรา”

หลินซีเหยามองเขาแล้วพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะ”

“เรื่องเล็กน้อย”

“สำหรับท่านอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับข้า การที่ท่านไม่รีบตัดสินใจแทนข้าเป็นเรื่องสำคัญ”

เฟิงอ้าวเทียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“เช่นนั้นข้าจะพยายามทำให้ดีขึ้น”

คำตอบเรียบง่ายนั้นทำให้หลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

นางไม่ได้ต้องการให้เขาปกป้องนางจากทุกสิ่งเพียงฝ่ายเดียว แต่อยากให้ทั้งสองสามารถยืนอยู่ข้างกันโดยไม่ต้องมีใครเป็นผู้ตัดสินใจแทนอีกฝ่ายเสมอไป

ไม่นานนัก มู่ชางกับอวี้เหิงก็เดินทางมาถึงห้องพัก หลังได้รับแจ้งว่าพลังของเกล็ดเงินเกิดความผิดปกติอีกครั้ง

เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด อวี้เหิงก็ขอให้หลินซีเหยาบรรยายลักษณะของสิ่งที่ปรากฏในภาพอย่างละเอียด

“ชายคลุมหน้ามีสิ่งใดติดตัวหรือไม่?” เขาถาม

“ข้าเห็นเพียงวัตถุทรงกลมที่เขากำลังแตะอยู่ค่ะ ส่วนเสื้อคลุมของเขามีลวดลายบางอย่าง แต่ภาพไม่ชัดพอให้ข้าจำได้ทั้งหมด”

“แล้วหญิงสาวผมสีเงิน?”

หลินซีเหยาครุ่นคิด

“นางไม่ได้สวมเครื่องประดับมากนัก แต่บริเวณด้านหลังมีลวดลายคล้ายวงแหวนสามชั้น”

มู่ชางหันไปมองอวี้เหิงทันที

“วงแหวนสามชั้น?”

เขาล้วงม้วนบันทึกการลาดตระเวนเก่าที่นำติดตัวมาด้วย แล้วคลี่ออกบนโต๊ะ

“ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ในรายงานจากถ้ำศิลาดำ แต่ตอนนั้นมันถูกบันทึกไว้เพียงเป็นรอยสลักที่ไม่สามารถระบุที่มาได้”

อวี้เหิงก้มลงตรวจดู ก่อนชี้ไปยังรูปสัญลักษณ์ที่วาดอยู่ตรงมุมกระดาษ

วงกลมสามวงซ้อนกัน โดยมีเส้นเล็ก ๆ เชื่อมต่อจากวงนอกเข้าสู่วงใน

“นี่เป็นรูปแบบเดียวกันหรือไม่?”

หลินซีเหยาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

“คล้ายกันมากค่ะ แต่ข้าไม่กล้ายืนยันว่าเหมือนกันทุกส่วน”

“แค่นี้ก็เพียงพอให้เราตรวจสอบต่อได้แล้ว” เฟิงอ้าวเทียนกล่าว “แต่ยังไม่ควรสรุปว่าชายคลุมหน้าเกี่ยวข้องกับถ้ำศิลาดำโดยตรง”

มู่ชางพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าจะส่งสำเนารายงานไปให้ซูเหวินตรวจสอบ เขาดูแลบันทึกมังกรโบราณและอาจรู้ว่าสัญลักษณ์นี้เป็นของผู้ใด”

“ส่งเฉพาะข้อมูลที่เรามี” เฟิงอ้าวเทียนกำชับ “อย่าเติมข้อสันนิษฐานลงไปในบันทึกจนกว่าจะมีหลักฐานเพิ่ม”

“รับทราบ”

หลังมู่ชางส่งข่าวออกไป ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน โดยไม่มีผู้ใดพยายามกระตุ้นเกล็ดเงินของหลินซีเหยาอีก

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ในคืนนั้นไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น

ลึกลงไปใต้ธารน้ำแข็งของหุบเขาเหมันต์ กระจกจันทราซึ่งตั้งอยู่ภายในห้องผนึกเริ่มเกิดระลอกคลื่นบางเบา ทั้งที่ไม่มีผู้ใดแตะต้องมัน

ภาพชายคลุมหน้าปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เขายืนอยู่ตรงข้ามหญิงสาวผมสีเงินคนเดิม

ใบหน้าของชายผู้นั้นยังคงถูกเงาบดบัง แต่ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้า ราวกับแบกรับสิ่งที่หนักเกินกว่าจะกล่าวออกมาได้

“ข้าไม่สามารถคืนทุกสิ่งที่ถูกแบ่งแยกไปแล้วได้”

หญิงสาวมองเขาอย่างสงบ

“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ควรพยายามเลือกแทนพวกเขาว่าควรจดจำสิ่งใด”

ชายคลุมหน้าก้มลงมองมือของตนเอง

“หากความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา พวกเขาอาจทำลายทุกสิ่งที่เหลืออยู่”

“และหากเจ้ายังคงปิดบัง พวกเขาก็อาจไม่มีวันรู้ว่าตนเองสูญเสียอะไรไป”

ทั้งสองเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น เสียงของเงากลืนมังกรก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของห้องผนึก

“เช่นนั้นก็อย่าให้พวกเขาพบเจ้าก่อนที่ความทรงจำจะกลับคืนมา”

ชายคลุมหน้าหันไปยังความมืด

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงเงาดำที่ค่อย ๆ เลื้อยผ่านขอบกระจก ก่อนภาพทั้งหมดจะดับลง

กระจกจันทรากลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง ทว่าใต้ผิวกระจกมีประกายสีเงินเล็ก ๆ กะพริบอยู่ชั่วขณะ

ราวกับมันกำลังรอคอยผู้สืบสายเลือดมังกรเงินโบราณและมังกรทองดำให้เดินทางมาถึง

และเมื่อถึงเวลานั้น ความทรงจำที่ถูกเก็บรักษาไว้อาจไม่ได้เปิดเผยเพียงเรื่องราวในอดีต

แต่อาจเปิดเผยด้วยว่า เหตุใดผู้คนบางกลุ่มจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ใครจดจำมันได้อีกเลย