บทที่ 27 ทางลับใต้ศิลาดำ

ระหว่างเดินทางกลับป้อมมังกรเหนือ เฟิงอ้าวเทียนยังคงนึกถึงเส้นแสงที่ปรากฏบนตราวงแหวนสามชั้น ภาพนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่กลับทำให้เขาเชื่อว่าผนังหินบริเวณถ้ำศิลาดำไม่ได้เป็นเพียงทางเข้าของสถานที่โบราณธรรมดา

มีบางสิ่งถูกซ่อนไว้ที่นั่น และผู้สร้างตราอาจตั้งใจให้มันปรากฏแก่ผู้ที่มีสายเลือดมังกรทั้งสองสายเท่านั้น

“ท่านกำลังคิดเรื่องทางลับอีกแล้วหรือคะ?”

หลินซีเหยาถามขณะเดินอยู่ข้างเขา

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“ท่านเงียบมาตลอดทาง และทุกครั้งที่ท่านเงียบเช่นนี้ มักหมายความว่ากำลังคิดหาวิธีทำอะไรสักอย่าง”

“ข้ากำลังคิดว่าจะตรวจสอบทางลับอย่างไรให้ปลอดภัยต่างหาก”

“นั่นก็เรียกว่ากำลังคิดหาวิธีทำอะไรสักอย่างไม่ใช่หรือคะ?”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าพูดถูก”

หลินซีเหยาก้มมองเกล็ดเงินบนข้อมือ แม้มันจะกลับมาสงบนิ่งแล้ว แต่นางยังจำความรู้สึกตอนยืนอยู่หน้าตราวงแหวนได้ดี

พลังที่ตอบสนองต่อสายเลือดของนางไม่ได้มีลักษณะเหมือนคำเชื้อเชิญ หากคล้ายกับการตรวจสอบบางอย่างมากกว่า

ราวกับสถานที่นั้นกำลังพิจารณาว่าพวกเขามีสิทธิ์เข้าใกล้เพียงใด

“อ้าวเทียน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามค่ะ”

“ถามมาได้เลย”

“หากวันหนึ่งเราพบว่าบรรพชนของเราทั้งสองฝ่ายมีส่วนทำให้เกิดความขัดแย้งในอดีต ท่านจะทำอย่างไร?”

เฟิงอ้าวเทียนชะลอฝีเท้า

เขาไม่ได้ตอบทันที เพราะคำถามนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถตอบด้วยความรู้สึกเพียงชั่ววูบได้

“ข้าจะตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ก่อนตัดสินว่าใครต้องรับผิดชอบ”

“แม้ผู้ที่ทำผิดจะเป็นบรรพชนของท่านเองหรือคะ?”

“ใช่”

เขาหันมาสบตานาง

“การเป็นบรรพชนไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งที่พวกเขาทำถูกต้อง และการเป็นผู้สืบทอดก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องปกป้องความผิดของคนรุ่นก่อน”

หลินซีเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง

“ข้าก็คิดเช่นนั้นค่ะ แต่ข้ากลัวว่าเมื่อความจริงปรากฏ คนของทั้งสองฝ่ายอาจไม่ยอมรับมัน”

“เช่นนั้นเราก็ต้องหาทางทำให้พวกเขาเห็นความจริงโดยไม่บิดเบือนมัน”

เฟิงอ้าวเทียนหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

“แต่ข้าไม่อาจรับปากได้ว่าทุกคนจะยอมรับสิ่งที่เห็น”

“อย่างน้อยท่านก็ไม่ได้บอกว่าทุกอย่างจะต้องจบลงด้วยดี”

“ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเชื่อคำสัญญาที่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่”

หลินซีเหยายิ้มบาง ๆ

นางไม่ได้ต้องการคำรับรองว่าทุกอย่างจะราบรื่น เพียงต้องการรู้ว่าหากวันหนึ่งความจริงทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลง เฟิงอ้าวเทียนจะยังยอมรับฟังเหตุผลของนางหรือไม่

จากคำตอบเมื่อครู่ นางเริ่มเชื่อว่าเขาจะทำเช่นนั้น

เมื่อทั้งสี่คนกลับถึงป้อมมังกรเหนือ มู่ชางก็ส่งรายงานให้เหยียนซ่ง พร้อมสั่งให้เจ้าหน้าที่เตรียมอุปกรณ์สำหรับตรวจสอบถ้ำศิลาดำ

เหยียนซ่งอ่านรายงานอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้าขึ้น

“พวกเจ้าพบทางลับที่ตอบสนองต่อพลังของผู้สืบสายเลือดทั้งสองจริงหรือ?”

“ขอรับ” มู่ชางตอบ “แต่เรายังไม่ได้เปิดทางเข้า เพราะไม่ทราบว่าโครงสร้างด้านในมั่นคงเพียงใด”

เหยียนซ่งพยักหน้า

“ตัดสินใจถูกแล้ว ถ้ำศิลาดำเคยเกิดการพังทลายมาก่อน ข้าจะให้คนตรวจสอบแนวหินด้านนอก แต่จะไม่ส่งทหารเข้าไปโดยไม่มีคำสั่งจากพวกเจ้า”

เฟิงอ้าวเทียนวางแผนที่ลงบนโต๊ะ

“ข้าต้องการให้ตรวจสอบเฉพาะบริเวณทางเดินที่พบรอยสลัก อย่าให้ผู้ใดแตะต้องวงแหวนสามชั้นหรือพยายามเปิดผนังด้วยกำลัง”

“รับพระบัญชาขอรับ”

หลินซีเหยาหยิบสำเนาอักขระที่อวี้เหิงคัดลอกไว้ขึ้นมาดูอีกครั้ง

“ข้าอยากให้ซูเหวินช่วยอ่านอักขระส่วนที่เหลือด้วยค่ะ แต่เราควรส่งเพียงสำเนา ไม่จำเป็นต้องนำแผ่นศิลาหรือวัตถุใดออกจากถ้ำ”

อวี้เหิงเห็นด้วย

“การนำวัตถุโบราณออกจากตำแหน่งเดิมอาจทำให้เราไม่สามารถเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างมันกับสถานที่ได้ครบถ้วน”

เฟิงอ้าวเทียนจึงสั่งให้ส่งสำเนาไปยังห้องเก็บบันทึกของราชสำนัก โดยกำชับว่าข้อมูลส่วนใดไม่ชัดเจนให้ทำเครื่องหมายไว้ ห้ามคาดเดาเติมข้อความเอง

เมื่อจัดการเรื่องเหล่านั้นเรียบร้อย ทุกคนจึงพักการหารือชั่วคราว

แต่ในขณะที่หลินซีเหยากำลังจะออกจากห้องทำงาน เกล็ดเงินบนข้อมือกลับเย็นวาบขึ้นอีกครั้ง

นางหยุดเดินทันที

เฟิงอ้าวเทียนซึ่งอยู่ใกล้ประตูหันกลับมา

“ซีเหยา?”

“ข้ารู้สึกถึงพลังอีกแล้วค่ะ”

คราวนี้พลังไม่ได้มาจากทิศทางของถ้ำศิลาดำอย่างชัดเจน หากคล้ายกับมีบางสิ่งกำลังสะท้อนผ่านเกล็ดมังกรเงินจากระยะไกล

นางหลับตาลงเพื่อแยกแยะความรู้สึกนั้น

ภาพที่ปรากฏในความคิดไม่ใช่ภาพของชายคลุมหน้า และไม่ใช่กระจกจันทรา

มันเป็นทางเดินหินแคบ ๆ ซึ่งทอดลงสู่ความมืด ผนังทั้งสองด้านมีรอยวงแหวนสามชั้นเรียงต่อกันไปเป็นระยะ

ตรงปลายทางมีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่

บนประตูสลักรูปมังกรสองตัว ตัวหนึ่งมีเกล็ดสีเงิน อีกตัวมีเกล็ดสีทองดำ

แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นคือ มังกรทั้งสองไม่ได้หันหน้าเข้าหากัน

มังกรเงินหันไปทางประตู ส่วนมังกรทองดำหันหลังให้มัน

ภาพหายไปก่อนที่นางจะเห็นรายละเอียดอื่น

หลินซีเหยาลืมตาขึ้น หายใจลึกเพื่อควบคุมพลังในร่าง

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ถามซ้ำหลายครั้ง เขาเพียงยืนอยู่ตรงหน้าและรอให้นางพร้อมจะพูด

“ข้าเห็นทางเดินค่ะ อาจเป็นทางลับใต้ถ้ำศิลาดำ”

“เจ้าเห็นประตูด้วยหรือไม่?”

นางพยักหน้า แล้วเล่ารายละเอียดของภาพให้เขาฟัง

เมื่อได้ยินว่ามังกรทั้งสองในภาพหันไปคนละทิศ เฟิงอ้าวเทียนก็ขมวดคิ้ว

“ภาพนั้นอาจเป็นเพียงสัญลักษณ์ ไม่จำเป็นต้องหมายถึงการทรยศหรือความขัดแย้ง”

“ข้ารู้ค่ะ แต่ข้าอดคิดไม่ได้ว่าทำไมผู้สร้างจึงเลือกวางมังกรทั้งสองในลักษณะนั้น”

“เราจะหาคำตอบจากสิ่งที่ตรวจสอบได้ ไม่ใช่จากสิ่งที่เรากลัวว่าจะเกิดขึ้น”

หลินซีเหยาพยักหน้า

นางรู้ว่าเขาพูดถูก แต่ภาพนั้นกลับทำให้นางนึกถึงข้อความที่พบในศาลโบราณ

ผู้หนึ่งปิดประตู อีกผู้หนึ่งถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

หากภาพทั้งสองเกี่ยวข้องกันจริง เรื่องราวในอดีตอาจซับซ้อนกว่าที่พวกเขาคิดมาก

ในคืนเดียวกัน ซูเหวินส่งข้อความกลับมายังป้อมมังกรเหนือ

อักขระบางส่วนบนสำเนาแผ่นศิลาสามารถอ่านได้แล้ว แต่ข้อความที่เหลือยังไม่สมบูรณ์

สิ่งที่อ่านได้มีเพียงสามบรรทัด

‘ผู้รักษาร่องรอยมิใช่เจ้าของความทรงจำ’

‘ผู้สืบสายเลือดมิใช่ผู้มีสิทธิ์เปิดทุกประตู’

‘หากประตูที่หนึ่งถูกเปิดโดยปราศจากความยินยอม ประตูที่สองจะเรียกหาผู้ที่ยังหลงเหลืออยู่’

เฟิงอ้าวเทียนอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง

“ประตูที่สอง...” เขาพึมพำ

หลินซีเหยานั่งลงตรงข้ามเขา

“ท่านคิดว่ามีประตูมากกว่าหนึ่งบานหรือคะ?”

“เป็นไปได้ แต่ข้อความนี้ยังไม่เพียงพอจะยืนยันว่าหมายถึงประตูจริง อาจเป็นคำเปรียบเทียบถึงผนึกสองชั้นหรือสถานที่สองแห่งก็ได้”

อวี้เหิงรับสำเนามาตรวจดู ก่อนกล่าวว่า

“คำว่า ‘ผู้ที่ยังหลงเหลืออยู่’ อาจหมายถึงผู้พิทักษ์ที่ยังมีชีวิต หรือผู้ที่ยังคงอยู่ในความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ก็ได้”

มู่ชางถอนหายใจ

“ยิ่งตรวจสอบ เราก็ยิ่งพบคำถามเพิ่มขึ้น”

“นั่นไม่ได้หมายความว่าเรากำลังเดินผิดทาง” หลินซีเหยากล่าว “อย่างน้อยตอนนี้เรารู้แล้วว่าตราวงแหวนสามชั้นเกี่ยวข้องกับผู้รักษาร่องรอย และมีข้อห้ามบางอย่างเกี่ยวกับการเปิดประตู”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“พรุ่งนี้เราจะกลับไปถ้ำศิลาดำ แต่จะตรวจสอบเฉพาะทางเดินด้านนอกก่อน หากพบช่องทางที่มั่นคง เราค่อยพิจารณาว่าจะเข้าไปหรือไม่”

มู่ชางรับคำ ส่วนอวี้เหิงเก็บสำเนาบันทึกไว้ในกล่องไม้

การหารือจบลงโดยไม่มีใครพยายามหาคำตอบเพิ่มเติมในคืนนั้น

แต่สำหรับหลินซีเหยา ภาพทางเดินที่ปรากฏขึ้นในความคิดยังคงไม่จางหาย

นางรู้สึกเหมือนเคยยืนอยู่หน้าประตูนั้นมาก่อน ทั้งที่ไม่อาจจำได้ว่าเคยเดินทางไปยังสถานที่เช่นนั้นเมื่อใด

และสิ่งที่นางกลัวที่สุดไม่ใช่การที่ความทรงจำกลับคืนมา

หากเป็นการที่ความทรงจำนั้นอาจไม่เคยเป็นของนางตั้งแต่แรก

ใต้ถ้ำศิลาดำ ลึกลงไปจากทางเดินที่พวกเขาพบ มีประตูหินบานหนึ่งตั้งอยู่จริง

พื้นผิวของมันถูกปกคลุมด้วยฝุ่นและรอยแตก แต่สัญลักษณ์มังกรเงินกับมังกรทองดำยังคงชัดเจน

ตรงกลางประตูมีวงแหวนสามชั้นฝังอยู่ในหิน

เมื่อหลินซีเหยาสัมผัสพลังที่อยู่ห่างออกไป ประกายสีเงินเล็ก ๆ ก็สว่างขึ้นบนวงแหวน

จากนั้นประกายสีทองดำก็ค่อย ๆ ปรากฏตามมา

แต่ไม่มีประตูใดเปิดออก

ไม่มีเสียงเรียกจากอดีต และไม่มีภาพความทรงจำปรากฏขึ้น

มีเพียงข้อความเลือนรางที่ค่อย ๆ ปรากฏบนผนังด้านข้าง

‘ผู้ที่มาถึงที่นี่ จงถามตนเองก่อนว่าเจ้าต้องการค้นหาความจริง หรือเพียงต้องการให้ความจริงยืนยันสิ่งที่เจ้าเชื่ออยู่แล้ว’

เมื่อข้อความปรากฏครบถ้วน แสงทั้งหมดก็ดับลง

ความมืดกลับเข้าปกคลุมประตูหินอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ ภายในวงแหวนชั้นในมีรอยร้าวเล็ก ๆ เกิดขึ้น

ราวกับสิ่งที่ถูกผนึกอยู่หลังประตูกำลังรับรู้ว่า ผู้สืบสายเลือดทั้งสองเริ่มเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที