บทที่ 26 ประตูต้องห้าม

ลมหนาวพัดผ่านเนินหินทางตะวันตกของถ้ำศิลาดำ ขณะที่เฟิงอ้าวเทียนยืนพิจารณารอยวงแหวนสามชั้นบนผนังหินอีกครั้ง หลังจากแสงสีทองดำและสีเงินดับลง รอยสลักก็กลับไปดูเก่าแก่เหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

หลินซีเหยายืนอยู่ข้างเขา ดวงตาสีเงินอมฟ้าจับจ้องเกล็ดเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงกลางตรา

นางรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างคล้ายกับสายเลือดของตนเอง แต่ไม่ใช่พลังมังกรเงินที่ไหลเวียนอยู่ในร่างอย่างปกติ

มันเงียบงันเกินไป

ราวกับสิ่งที่อยู่หลังผนังหินกำลังรอคอยมานาน และเพิ่งตื่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของพวกเขา

“ท่านคิดว่าเราควรเข้าไปหรือไม่?” นางถาม

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองมู่ชางกับอวี้เหิงซึ่งกำลังตรวจสอบบริเวณรอบทางเข้า ก่อนหันกลับมาหานาง

“ข้าอยากรู้ว่าด้านในมีอะไร แต่ความอยากรู้ไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอให้เราเสี่ยงโดยไม่เตรียมตัว”

หลินซีเหยายิ้มบาง ๆ

“ข้านึกว่าท่านจะบอกว่า ในเมื่อประตูตอบสนองต่อพวกเรา ก็แสดงว่าเราควรเข้าไป”

“หากข้าพูดเช่นนั้น เจ้าคงตำหนิข้าอีก”

“ท่านรู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้มู่ชางเข้ามา

“ตรวจสอบเส้นทางด้านนอกก่อน เราต้องรู้ว่ามีทางถอยกลับหรือไม่ หากด้านในเกิดความผิดปกติ”

“ขอรับ”

มู่ชางรับคำแล้วเดินไปตามแนวหินทางด้านซ้าย

ส่วนอวี้เหิงนำหยกประจำตัวออกมาถือไว้เพื่อสังเกตการเปลี่ยนแปลงของพลังรอบพื้นที่

หลินซีเหยาก้มลงสำรวจพื้นดิน นางพบร่องรอยบางอย่างอยู่ใกล้โคนผนัง เป็นเส้นบาง ๆ คล้ายถูกของมีคมลากผ่านหิน แต่เมื่อเพ่งมองให้ชัด กลับพบว่าเส้นเหล่านั้นเรียงตัวเป็นอักขระโบราณ

นางไม่ได้แตะต้อง เพียงเรียกเฟิงอ้าวเทียนให้มาดู

“ท่านเห็นหรือไม่คะ?”

เขาย่อตัวลงข้างนาง

“อักขระพวกนี้อยู่ใต้รอยสลักวงแหวนสามชั้น”

“และมันไม่ได้ถูกสลักขึ้นพร้อมกันค่ะ รอยด้านล่างเก่ากว่า ส่วนรอยวงแหวนดูเหมือนถูกเพิ่มเข้ามาภายหลัง”

เฟิงอ้าวเทียนใช้สายตามังกรตรวจดูร่องรอยบนผิวหิน แต่ไม่ได้ปล่อยพลังเข้าไปสัมผัสโดยตรง

“เจ้ามองเห็นข้อความหรือไม่?”

“ยังไม่ครบค่ะ แต่มีคำหนึ่งที่ข้าอ่านออก”

“คำว่าอะไร?”

หลินซีเหยาชี้ไปยังอักขระสามตัวที่ยังหลงเหลืออยู่

“ความทรงจำ”

เฟิงอ้าวเทียนนิ่งไป

คำนี้ปรากฏซ้ำหลายครั้งตั้งแต่พวกเขาเดินทางมาถึงศาลโบราณ ตั้งแต่ข้อความบนแผ่นศิลาไปจนถึงภาพชายคลุมหน้าที่เกล็ดมังกรเงินของนางแสดงออกมา

แต่การที่คำเดียวกันปรากฏในสถานที่อีกแห่ง ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างต้องเชื่อมโยงกันโดยตรง

“เราต้องหาบันทึกที่อธิบายอักขระชุดนี้ได้ก่อน”

เขากล่าว

หลินซีเหยาพยักหน้า

“ข้าเห็นด้วยค่ะ”

ไม่นาน มู่ชางก็กลับมาพร้อมข่าวว่ามีทางเดินแคบ ๆ อ้อมไปยังด้านหลังของถ้ำ แม้จะมีหินกีดขวางอยู่หลายจุด แต่ยังสามารถใช้เป็นเส้นทางถอยกลับได้หากจำเป็น

อวี้เหิงตรวจสอบหยกประจำตัวอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า

“พลังที่อยู่หลังผนังไม่ได้แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง มันเหมือนถูกกักอยู่ในพื้นที่ปิด ข้าไม่แน่ใจว่าหากเปิดทางเข้า พลังนั้นจะเปลี่ยนแปลงหรือไม่”

“เช่นนั้นเราจะไม่เปิดประตูในวันนี้”

เฟิงอ้าวเทียนตัดสินใจ

มู่ชางหันมองเขาเล็กน้อย

“แต่ตราเพิ่งตอบสนองต่อพลังของพระองค์

กับคุณหนูซีเหยา หากรอไปนานกว่านี้ เราอาจไม่สามารถกระตุ้นมันได้อีก”

“ถ้ามันเปิดได้เพียงครั้งเดียวโดยไม่มีวิธีควบคุม

เราก็ยิ่งไม่ควรเปิดในตอนนี้”

น้ำเสียงของเฟิงอ้าวเทียนหนักแน่น

“เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ด้านใน ไม่รู้ว่าประตูจะปิดกลับได้หรือไม่ และไม่รู้ว่าพลังของซีเหยาจะได้รับผลกระทบอย่างไร ข้าจะไม่ให้นางต้องเสี่ยงเพียงเพราะเราต้องการคำตอบเร็วขึ้น”

หลินซีเหยาหันมองเขา

นางรับรู้ได้ว่าเขากำลังระมัดระวังเพราะห่วงใย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ตัดสินใจแทนนางทั้งหมด เขาอธิบายเหตุผล และเปิดโอกาสให้นางแสดงความคิดเห็น

“ข้าเองก็ไม่อยากเปิดประตูค่ะ” นางกล่าว

“แต่ข้าอยากรู้ว่ามันกำลังปิดผนึกสิ่งใด หากเราจะกลับไป ข้าอยากให้เรานำข้อมูลที่ตรวจสอบได้กลับไปด้วย”

อวี้เหิงมองอักขระบนพื้นอีกครั้ง

“ข้าสามารถคัดลอกรอยสลักที่มองเห็นได้ ส่วนข้อความที่ขาดหายจะทำเครื่องหมายไว้ เราจะไม่เติมคำที่ไม่มีหลักฐาน”

“ดี” เฟิงอ้าวเทียนตอบ “ทำตามนั้น”

ระหว่างที่อวี้เหิงกำลังบันทึกอักขระ หลินซีเหยากลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาจากเกล็ดมังกรเงิน

นางหยุดนิ่งทันที

คราวนี้ไม่ใช่ความรู้สึกว่ามีใครเรียกหา แต่คล้ายกับมีสิ่งหนึ่งกำลังรับรู้ว่านางยืนอยู่ตรงนี้

“อ้าวเทียน...”

เฟิงอ้าวเทียนหันมาหานางทันที

“พลังของเจ้าเปลี่ยนไปหรือ?”

“เล็กน้อยค่ะ แต่ไม่เหมือนตอนที่ภาพปรากฏเมื่อคืน”

เขามองเกล็ดเงินตรงข้อมือของนาง แสงยังไม่ปรากฏขึ้น มีเพียงความเย็นบาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากผิวเกล็ด

“เจ้าเจ็บหรือไม่?”

“ไม่เจ็บค่ะ เพียงแต่รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งอยู่ใกล้มาก ทั้งที่ข้าไม่เห็นอะไรเลย”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ยื่นมือไปจับนาง

เขาเพียงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วปล่อยพลังมังกรทองดำออกมาในระดับอ่อนที่สุด เพื่อสังเกตว่ามีสิ่งใดตอบสนองหรือไม่

ทันทีที่พลังของเขาแผ่ออกไป รอยวงแหวนสามชั้นบนผนังก็ปรากฏประกายขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้แสงไม่ได้ส่องออกมาจากวงแหวนทั้งหมด แต่เกิดขึ้นตรงเส้นเล็ก ๆ ที่เชื่อมระหว่างวงนอกกับวงกลาง

อวี้เหิงรีบถอยออกจากผนัง

“อย่าเพิ่มพลังเข้าไป!”

เฟิงอ้าวเทียนหยุดการปล่อยพลังทันที

แสงบนผนังสั่นไหว ก่อนค่อย ๆ รวมตัวเป็นเส้นบาง ๆ คล้ายลายเส้นของแผนที่ มันทอดจากวงแหวนไปยังด้านข้างของผนังหิน แล้วหยุดอยู่ตรงก้อนหินขนาดใหญ่ที่ดูไม่ต่างจากก้อนอื่น

ทุกคนมองตามเส้นแสงนั้น

มู่ชางเดินเข้าไปใกล้เพียงเล็กน้อย ก่อนใช้ด้ามอาวุธแตะพื้นรอบก้อนหินอย่างระมัดระวัง

เสียงก้องเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้พื้น

“ตรงนี้มีช่องว่างขอรับ!”

เฟิงอ้าวเทียนยกมือห้ามไม่ให้เขาขยับก้อนหิน

“อย่าเพิ่งเคลื่อนย้าย เราต้องตรวจสอบก่อนว่ามีสิ่งใดรองรับอยู่ด้านล่าง”

อวี้เหิงนำหยกประจำตัวไปวางห่างจากก้อนหินเล็กน้อย แสงบนหยกสั่นไหวสองครั้งแล้วหยุดลง

“ช่องว่างนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของทางเดินเก่า แต่ข้าไม่สามารถยืนยันได้ว่ามันเชื่อมกับห้องด้านในหรือไม่”

หลินซีเหยามองเส้นแสงที่กำลังจางลง

“ดูเหมือนตราจะไม่ได้ต้องการให้เราเปิดประตูหลักค่ะ มันกำลังชี้ให้เห็นทางอื่น”

เฟิงอ้าวเทียนครุ่นคิด

“หรือกำลังทดสอบว่าเราจะรีบร้อนเปิดประตูหรือไม่”

“ท่านคิดว่ามันมีเจตนาเช่นนั้นหรือคะ?”

“ข้าไม่รู้ แต่หลังจากสิ่งที่เราเห็นมา ข้าจะไม่ถือว่ากลไกโบราณทุกอย่างเป็นเพียงเครื่องมือธรรมดาอีกแล้ว”

หลินซีเหยาพยักหน้า

แสงบนผนังดับลงในที่สุด ทิ้งไว้เพียงรอยสลักเดิม ไม่มีข้อความใหม่ปรากฏ และไม่มีเสียงใดดังขึ้นจากด้านใน

พวกเขาจึงตัดสินใจกลับไปยังป้อมมังกรเหนือ พร้อมข้อมูลที่บันทึกได้และตำแหน่งของช่องว่างใต้ผนัง

ก่อนออกจากเนินหิน หลินซีเหยาหันกลับไปมองตราวงแหวนสามชั้นเป็นครั้งสุดท้าย

นางไม่รู้ว่าผู้สร้างตรานี้ต้องการปกป้องสิ่งใด และไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับหญิงสาวผมสีเงินในภาพหรือไม่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจ

หากประตูนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเก็บรักษาความทรงจำ ก็ย่อมมีเหตุผลที่ทำให้ผู้สร้างเลือกปิดมันไว้

และเหตุผลนั้นอาจสำคัญกว่าความจริงที่อยู่ภายในเสียอีก

ภายในห้องผนึกใต้ธารน้ำแข็ง กระจกจันทรายังคงตั้งอยู่ท่ามกลางโซ่ตรวนโบราณ

พื้นผิวของมันเรียบนิ่ง ทว่าในส่วนลึกกลับมีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่หลังม่านหมอก

เงากลืนมังกรเคลื่อนผ่านพื้นห้องอย่างเชื่องช้า มันไม่ได้มุ่งไปยังกระจกโดยตรง แต่หยุดอยู่ตรงแท่นหินที่มีรอยวงแหวนสามชั้นสลักไว้

“พวกเขาพบตราแล้ว”

เสียงนั้นดังก้องอยู่ในห้องที่ไร้ผู้คน

กระจกจันทราไม่ได้ตอบสนอง

เงาดำค่อย ๆ ยืดตัวสูงขึ้น ก่อนแผ่กระจายไปตามรอยแตกบนพื้น

“หากพวกเขาเลือกเปิดประตู ความทรงจำก็จะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง”

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนผิวกระจก

เป็นภาพหญิงสาวผมสีเงินยืนอยู่เบื้องหน้าประตูหิน นางหันกลับไปมองใครบางคนที่อยู่นอกกรอบภาพ แต่ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกตัดขาดจากความทรงจำ

หญิงสาวเอ่ยเพียงประโยคเดียว

“อย่าเปิดมัน หากเจ้ายังไม่รู้ว่าต้องสูญเสียอะไร”

ภาพเลือนหายไป

เงากลืนมังกรนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเสียงต่ำ

“แต่พวกเขาต้องเลือกด้วยตนเอง”

โซ่ตรวนรอบแท่นหินสั่นสะเทือนเบา ๆ

ไกลออกไปในหุบเขาเหมันต์ เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยากำลังเดินทางกลับ โดยยังไม่รู้ว่าข้อความเตือนที่ปรากฏในกระจกนั้นหมายถึงสิ่งใด

พวกเขาเพียงรู้ว่าประตูยังไม่เปิด และตราวงแหวนสามชั้นกำลังชี้ไปยังทางเดินที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ฉบับใด

บางทีคำตอบแรกอาจไม่ได้อยู่หลังประตู

แต่อยู่ในเส้นทางที่ผู้สร้างตั้งใจซ่อนไว้ต่างหาก