บทที่ 30 สายเลือดโบราณ

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้นอนหลับสนิทตลอดคืน

ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเกล็ดมังกรสีเงินใต้ชั้นน้ำแข็งจะปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เขากังวลไม่ใช่พลังที่เกล็ดนั้นปลดปล่อยออกมา แต่เป็นความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ ราวกับมีบางสิ่งในร่างกายตอบรับมันโดยไม่ต้องผ่านการควบคุมจากจิตสำนึก

เขาเคยคิดว่าพลังสีเงินเป็นเพียงพลังที่แทรกเข้ามาในสายเลือดมังกรทองดำของตนอย่างผิดธรรมชาติ ทว่าหลังเหตุการณ์บนยอดเขา ความคิดนั้นเริ่มสั่นคลอน

หากพลังนี้เป็นสิ่งแปลกปลอม เหตุใดมันจึงตอบสนองต่อเกล็ดมังกรเงินโบราณได้?

และหากมันเป็นส่วนหนึ่งของสายเลือดตนเอง เหตุใดบันทึกของราชวงศ์มังกรจึงไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้อย่างชัดเจน?

เฟิงอ้าวเทียนลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุม แล้วเดินไปยังลานฝึกด้านตะวันออก

เขาต้องการทดสอบพลังด้วยตัวเองก่อนที่ความสงสัยจะทำให้เขาตัดสินใจผิดพลาด

ลานฝึกยังว่างเปล่าในเวลานั้น มีเพียงหิมะบาง ๆ ปกคลุมพื้นหินและธงประจำป้อมที่ไหวอยู่เหนือกำแพง

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่กลางลาน ยกมือขึ้นเรียกพลังมังกรสีดำทอง

เปลวพลังปรากฏขึ้นรอบแขนของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนหมุนวนเป็นวงแหวนเหนือฝ่ามือ เขาควบคุมมันให้หดเล็กลง จากนั้นจึงลองเรียกพลังสีเงินที่ซ่อนอยู่ภายใน

คราวนี้ไม่มีแรงต่อต้านรุนแรงเหมือนครั้งก่อน

เส้นแสงสีเงินค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางวงแหวนสีดำทอง ทั้งสองพลังเคลื่อนตัวอยู่ใกล้กันโดยไม่ปะทะ ทว่าทันทีที่เขาพยายามรวมมันเข้าด้วยกัน พลังสีดำทองกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง

เฟิงอ้าวเทียนรีบหยุดมือ

แรงสะท้อนทำให้พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นเส้นเล็ก ๆ

เขาก้มมองรอยแตก ก่อนถอนหายใจ

“ยังไม่ได้สินะ”

“หากเจ้าตั้งใจจะทำให้ลานฝึกพังตั้งแต่ก่อนอาหารเช้า ข้าคงต้องรายงานผู้บัญชาการเหยียนซ่งเสียแล้ว”

เสียงของมู่ชางดังมาจากทางเข้า

เฟิงอ้าวเทียนหันไปมองแม่ทัพหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาในมือ

“ท่านมาเร็วเกินไป”

“ข้าควรพูดประโยคนี้กับเจ้ามากกว่า คนที่มาถึงลานฝึกก่อนทุกคนย่อมไม่ใช่คนที่นอนหลับเต็มอิ่ม”

มู่ชางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหิน แล้วเดินมาดูรอยแตกร้าวบนพื้น

“พลังสีเงินอีกแล้วหรือ?”

“ใช่”

“เมื่อคืนเจ้าควรพักผ่อน”

“ข้าพักแล้ว”

“นั่นเรียกว่าพักหรือ? เจ้ากำลังคิดถึงเกล็ดมังกรเงินจนไม่ยอมหลับต่างหาก”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ตอบ

มู่ชางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลดน้ำเสียงลง

“อ้าวเทียน ข้าไม่รู้ว่าพลังนี้มีต้นกำเนิดจากที่ใด แต่เจ้าต้องแยกให้ออกระหว่างการทำความเข้าใจกับการบังคับให้มันยอมเชื่อฟัง”

“ข้ารู้”

“หากรู้จริง เจ้าคงไม่ทำให้พื้นหินแตกไปครึ่งลาน”

เฟิงอ้าวเทียนเหลือบมองพื้นอีกครั้ง

“ข้าจะให้คนซ่อม”

“นั่นไม่ใช่ประเด็น!”

มู่ชางยกมือกุมขมับ ก่อนถอนหายใจยาว

“บางครั้งข้าก็สงสัยว่าเจ้าฟังคำพูดของข้าจริงหรือไม่”

“ฟัง แต่ข้าไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยทุกเรื่อง”

“ดี อย่างน้อยเจ้าก็ยังพูดตรงไปตรงมาเหมือนเดิม”

มู่ชางหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวต่อ

“เจ้าลองคิดดู หากพลังสีเงินไม่ได้เป็นศัตรูกับเจ้า บางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ตัวพลัง แต่อยู่ที่วิธีที่เจ้าพยายามควบคุมมัน”

เฟิงอ้าวเทียนนิ่งไป

คำพูดนั้นทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์บนยอดเขาอีกครั้ง ตอนที่เขาและหลินซีเหยาช่วยกันประคองพลังใต้พื้นน้ำแข็ง ทั้งสองไม่ได้พยายามกลืนพลังของอีกฝ่ายหรือบังคับให้มันเปลี่ยนรูปแบบ เพียงปรับจังหวะให้สอดคล้องกัน แรงปะทุจึงค่อย ๆ สงบลง

“บางทีข้าอาจกำลังพยายามทำให้มันเป็นไปตามความต้องการของข้ามากเกินไป”

มู่ชางพยักหน้า

“เจ้าคิดได้เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่าลืมว่าพลังที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ได้หมายความว่าต้องเป็นพลังที่ทำลายทุกสิ่งได้เสมอไป”

เฟิงอ้าวเทียนกำลังจะตอบ แต่เสียงฝีเท้าจากทางเดินด้านนอกทำให้ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน

หลินซีเหยาเดินเข้ามาในลานฝึก นางสวมเสื้อคลุมสีอ่อนและถือถุงผ้าขนาดเล็กไว้ในมือ

เมื่อเห็นรอยแตกบนพื้น นางก็หยุดเดินทันที

“ข้ายังมาไม่ทันไร พื้นลานฝึกก็ได้รับบาดเจ็บแล้วหรือคะ?”

มู่ชางหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“เจ้ามาได้ถูกเวลาจริง ๆ ข้ากำลังหาคนช่วยพูดกับเขาอยู่พอดี”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางอย่างไม่เห็นด้วยนัก

“ข้าเพียงทดสอบพลัง”

“ข้าทราบค่ะ แต่การทดสอบพลังไม่จำเป็นต้องทำให้พื้นแตกทุกครั้งก็ได้”

นางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนวางถุงผ้าลงบนโต๊ะ

“ข้านำยาสมุนไพรจากท่านหมอไป๋เหวินมาให้ เขาบอกว่าหากพลังมังกรทำให้ร่างกายตึงเครียดมากเกินไป ควรพักก่อนฝึกต่อ”

มู่ชางพยักหน้าทันที

“เห็นหรือไม่ แม้แต่หมอไป๋เหวินก็พูดเช่นเดียวกับข้า”

เฟิงอ้าวเทียนมองคนทั้งสองสลับกัน

“พวกเจ้าตกลงกันมาก่อนหรือ?”

“ไม่จำเป็นต้องตกลงกันค่ะ” หลินซีเหยาตอบอย่างสบายใจ “คนที่เห็นท่านฝึกจนพื้นแตกย่อมคิดเหมือนกันได้”

มู่ชางหัวเราะอีกครั้ง ก่อนยกถ้วยชาของตนขึ้นแล้วเดินออกจากลานฝึก

“ข้าจะไปตรวจเวรด้านเหนือ ปล่อยให้พวกเจ้าคุยกันเถอะ แต่ขอเตือนไว้ก่อน หากพื้นแตกเพิ่มอีก ข้าจะไม่ช่วยอธิบายกับเหยียนซ่งให้เจ้าแล้ว”

เมื่อเหลือกันเพียงสองคน หลินซีเหยาจึงหันกลับมาหาเฟิงอ้าวเทียน

“ท่านลองใช้พลังสีเงินอีกครั้งหรือคะ?”

“ใช่ แต่ยังไม่สามารถควบคุมให้ทำงานร่วมกับพลังสีดำทองได้อย่างสมบูรณ์”

“ข้าขอดูได้ไหม?”

เฟิงอ้าวเทียนลังเลเล็กน้อย

“หากพลังย้อนกลับ เจ้าอาจได้รับผลกระทบ”

“ข้าจะไม่เข้าใกล้เกินไปค่ะ และถ้าท่านรู้สึกผิดปกติ เราจะหยุดทันที”

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ตกลง”

เฟิงอ้าวเทียนยกมือขึ้นอีกครั้ง พลังสีดำทองปรากฏขึ้นรอบฝ่ามือ ขณะที่เส้นแสงสีเงินค่อย ๆ แทรกตัวออกมาจากแกนกลาง

หลินซีเหยาหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อสัมผัสการเคลื่อนไหวของพลัง

“ท่านกำลังดึงพลังสีเงินออกมาจากข้างในหรือเปล่าคะ?”

“ใช่”

“ลองหยุดดึงมันได้ไหมคะ เพียงปล่อยให้มันปรากฏขึ้นตามธรรมชาติ”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“หากข้าไม่ควบคุม มันอาจปะทุขึ้นมา”

“เช่นนั้นอย่าปล่อยทั้งหมดค่ะ เริ่มจากลดแรงควบคุมลงทีละน้อยก็พอ”

เขาทำตามคำแนะนำอย่างระมัดระวัง

ในตอนแรกพลังสีเงินสั่นไหวเล็กน้อย แต่เมื่อเขาหยุดบังคับทิศทางของมัน เส้นแสงกลับค่อย ๆ สงบลง วงแหวนสีดำทองที่ล้อมอยู่ด้านนอกยังคงหมุนต่อไปโดยไม่เกิดแรงสะท้อน

หลินซีเหยาลืมตาขึ้น

“เห็นไหมคะ มันไม่ได้พยายามทำร้ายท่าน”

“แต่ก็ยังไม่ยอมรวมเข้ากับพลังของข้า”

“บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องทำให้มันรวมกันในตอนนี้ก็ได้ค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนมองเส้นแสงทั้งสองที่เคลื่อนไหวอยู่ในฝ่ามือ

เขาค่อย ๆ ลดมือลง พลังสีเงินไม่ได้หายไปในทันที แต่กลับเลือนกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างสงบ

ครั้งนี้ไม่มีแรงสะท้อน ไม่มีพื้นหินแตกร้าว และไม่มีความเจ็บปวดที่ข้อมือ

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง

“เจ้าคิดว่าพลังสองสายนี้สามารถอยู่ร่วมกันได้หรือ?”

“ข้าไม่รู้ค่ะ”

นางตอบตามตรง

“แต่ข้าคิดว่าท่านไม่จำเป็นต้องรีบหาคำตอบทุกอย่างในวันนี้”

เฟิงอ้าวเทียนเงียบไป ก่อนยิ้มบาง ๆ

“เจ้ากำลังพูดเหมือนมู่ชาง”

“เช่นนั้นท่านก็ควรฟังพวกเราบ้างนะคะ”

“ข้าฟังเจ้าอยู่”

หลินซีเหยาหลุบตามองถุงผ้าบนโต๊ะ ก่อนกล่าวเสียงเบาลง

“ข้าไม่ได้อยากให้ท่านหยุดฝึก เพียงแต่ไม่อยากให้ท่านคิดว่าต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางนิ่ง ๆ

นับตั้งแต่พลังสีเงินปรากฏขึ้น เขาเคยพยายามทำความเข้าใจมันเพียงลำพัง เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดเห็นความไม่แน่นอนของตนเอง แต่หลินซีเหยากลับไม่เคยบังคับให้เขาต้องอธิบายทุกอย่างในทันที

นางเพียงยืนอยู่ข้างเขาในเวลาที่เขายังไม่รู้คำตอบ

“ขอบใจนะ ซีเหยา”

นางชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอบคุณที่จริงจังกว่าปกติ

“ท่านไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าทุกครั้งหรอกค่ะ”

“เหตุใด?”

“เพราะข้าก็อยากช่วยท่านอยู่แล้ว”

คำตอบนั้นทำให้เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงหยิบถุงผ้าขึ้นมาแล้วเดินไปส่งนางที่ทางออกของลานฝึก

ช่วงสาย ซูเหวินได้รับข้อความจากป้อมมังกรเหนือเกี่ยวกับเหตุการณ์บนยอดเขา

เขาอ่านรายงานจนจบ ก่อนขอเข้าเฝ้าเฟิงเทียนหลงทันที

ภายในตำหนักจักรพรรดิ เฟิงเทียนหลงรับฟังเรื่องเกล็ดมังกรสีเงินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เจ้าบอกว่าเกล็ดนั้นตอบสนองต่อพลังของอ้าวเทียนด้วยหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ แม้จะยังไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัดว่ามันเป็นเกล็ดของมังกรตนใด แต่จากรายงานของอวี้เหิง พลังที่ปรากฏมีลักษณะใกล้เคียงกับพลังมังกรเงินโบราณ”

เฟิงเทียนหลงวางรายงานลงบนโต๊ะ

“ในบันทึกของราชวงศ์ มีการกล่าวถึงพลังเช่นนี้หรือไม่?”

ซูเหวินนิ่งคิด ก่อนตอบ

“มีเพียงบันทึกสั้น ๆ ว่าผู้สืบสายเลือดมังกรทองดำบางรุ่นอาจมีพลังที่ไม่ปรากฏในสายเลือดโดยทั่วไป แต่ไม่มีคำอธิบายว่าพลังนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร หรือเกี่ยวข้องกับมังกรเงินโบราณหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิมังกรทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง

พระองค์รู้ว่าการปิดบังความจริงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แต่การเปิดเผยเรื่องที่ยังไม่มีคำตอบก็อาจทำให้ผู้คนหวาดระแวงโดยไม่จำเป็น

“อย่าเพิ่งประกาศเรื่องนี้ออกไป ให้ซูเหวินตรวจสอบบันทึกที่เกี่ยวข้องกับสายเลือดมังกรทองดำและมังกรเงินโบราณเท่าที่มีอยู่ แต่ห้ามนำบันทึกไปตีความเกินกว่าที่ข้อความระบุ”

“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

“ส่วนอ้าวเทียน ให้เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังโดยไม่ฝืนร่างกาย ข้าไม่ต้องการให้เขาใช้ตัวเองเป็นเครื่องทดลอง”

ซูเหวินก้มศีรษะรับคำสั่ง

แม้พระองค์จะไม่ได้กล่าวออกมาตรง ๆ แต่ผู้เฒ่ารู้ดีว่าความกังวลของจักรพรรดิไม่ได้มีเพียงเรื่องพลังลึกลับเท่านั้น

เฟิงเทียนหลงกำลังกลัวว่าบุตรชายจะต้องเผชิญชะตาที่ตนเองไม่อาจช่วยเหลือได้

ในช่วงบ่าย เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยาออกไปเดินเล่นบริเวณสวนด้านหลังป้อม

หิมะที่ปกคลุมพื้นดินเริ่มบางลงหลังเหตุการณ์บนยอดเขา ทว่าความหนาวยังคงอยู่ ทั้งคู่จึงเดินไปตามทางหินที่ทอดผ่านต้นสนเก่าแก่

หลินซีเหยาหยุดมองกิ่งไม้ที่มีหยดน้ำเกาะอยู่

“ท่านคิดว่าเกล็ดมังกรนั้นเป็นของใครคะ?”

“ข้าไม่รู้”

“แล้วท่านอยากรู้หรือไม่?”

“แน่นอน”

เขาหันมาหานาง

“แต่ข้าไม่อยากให้ความอยากรู้ทำให้เราต้องเสี่ยงโดยไม่จำเป็น”

นางยิ้ม

“ดูเหมือนท่านจะเรียนรู้จากมู่ชางและข้าแล้วนะคะ”

“ข้าเพียงเห็นว่าคำพูดของพวกเจ้ามีเหตุผล”

“ถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ

ทั้งสองเดินต่อไปอีกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น

“ซีเหยา หากวันหนึ่งเราพบว่าพลังของข้าเกี่ยวข้องกับสายเลือดของเจ้าอย่างที่คาดไว้ เจ้าจะกังวลหรือไม่?”

นางหยุดเดินแล้วหันมามองเขา

“ท่านหมายถึงอะไรคะ?”

“ข้าหมายถึง หากความสัมพันธ์ระหว่างพลังของเรามีต้นกำเนิดจากอดีตที่เราไม่รู้จัก”

หลินซีเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าอาจสงสัยค่ะ อาจอยากรู้ด้วยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ข้าจะไม่ตัดสินท่านจากเรื่องที่ท่านไม่ได้เลือก”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางนิ่ง

“แม้ความจริงนั้นจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหรือ?”

“หากมีสิ่งใดเปลี่ยนไป เราก็ค่อยหาทางรับมือด้วยกันค่ะ แต่ข้าไม่คิดว่าความจริงเกี่ยวกับสายเลือดจะมีสิทธิ์กำหนดความรู้สึกของเราไปทั้งหมด”

คำตอบของนางทำให้เขานิ่งไปนานกว่าปกติ

เขาเคยคิดว่าการเป็นผู้สืบทอดราชวงศ์หมายถึงการต้องแบกรับทุกสิ่งที่บรรพชนทิ้งไว้ ทั้งเกียรติยศ ความผิดพลาด และความคาดหวังของผู้คน

แต่หลินซีเหยากลับเตือนให้เขาจำได้ว่า ต่อให้สายเลือดกำหนดจุดเริ่มต้นของชีวิต ก็ไม่ได้หมายความว่าจะกำหนดทุกการตัดสินใจของเขาได้

“ข้าจะจำคำพูดของเจ้าไว้”

นางยิ้มให้เขา

“ดีค่ะ เพราะข้าไม่อยากพูดซ้ำหลายรอบ”

เฟิงอ้าวเทียนส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนยื่นมือไปช่วยจัดเสื้อคลุมที่เลื่อนลงจากไหล่ของนาง

“ลมเริ่มแรงแล้ว กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“ได้ค่ะ แต่คราวนี้ท่านห้ามแวะไปฝึกต่อ”

“ข้ารับปาก”

“และต้องพักให้เพียงพอด้วย”

“ได้”

หลินซีเหยอมองเขาอย่างพอใจ ก่อนเดินเคียงข้างกันกลับไปยังป้อม

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพลังสีเงินในตัวเฟิงอ้าวเทียนมีต้นกำเนิดจากที่ใด หรือเกล็ดมังกรใต้ยอดเขาจะนำพาพวกเขาไปพบสิ่งใดในอนาคต

แต่สำหรับวันนี้ ทั้งคู่ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง

พลังที่แตกต่างกันไม่จำเป็นต้องทำลายกันเสมอไป และการยอมรับว่าตนเองยังไม่เข้าใจทุกสิ่ง อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความแข็งแกร่งที่แท้จริง

ส่วนสายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพลังเพียงอย่างเดียว

หากค่อย ๆ เติบโตจากการรับฟัง การไว้วางใจ และการเลือกยืนเคียงข้างกันด้วยความเต็มใจ