บทที่ 29 เกล็ดมังกรเงิน

อวี้เหิงเพิ่งก้าวเข้ามาในลานฝึกของป้อมมังกรเหนือ

เฟิงอ้าวเทียนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในร่างกายตนเอง

พลังมังกรสีดำทองที่เคยไหลเวียนอย่างมั่นคงกลับปั่นป่วนขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ขณะเดียวกัน บริเวณข้อมือของหลินซีเหยาก็ปรากฏลวดลายสีเงินจาง ๆ คล้ายเกล็ดมังกรซึ่งกำลังขยับไปตามจังหวะลมหายใจของนาง

นางก้มมองข้อมือตนเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“อ้าวเทียน ท่านรู้สึกเหมือนข้าหรือไม่?”

“พลังในร่างข้ากำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง”

เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงระฆังประจำป้อมก็ดังขึ้นสามครั้ง

ทหารมังกรที่กำลังฝึกอยู่ต่างหยุดมือพร้อมกัน

เหยียนซ่งเดินออกมาจากหอควบคุม

สีหน้าของผู้บัญชาการเคร่งเครียดกว่าปกติ

“องค์ชาย ทางเหนือเกิดความผิดปกติขอรับ”

เฟิงอ้าวเทียนหันไปทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ยอดเขาที่อยู่เหนือหุบเขาน้ำแข็งมีพลังมังกรปะทุขึ้นมา พวกหน่วยลาดตระเวนพบว่าหิมะบนยอดเขากำลังละลาย ทั้งที่อากาศยังหนาวจัด และมีแสงสีเงินปรากฏอยู่ใต้พื้นน้ำแข็ง”

หลินซีเหยารู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ

แสงสีเงินนั้นไม่ใช่พลังที่นางคุ้นเคยจากหุบเขามังกรเงินทั้งหมด แต่มันมีความรู้สึกคล้ายกับพลังที่เคยตอบสนองต่อสายเลือดของนาง เพียงแต่ครั้งนี้กลับแฝงความเจ็บปวดบางอย่างเอาไว้

อวี้เหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้น

“ดูเหมือนสถานที่แห่งนั้นจะรับรู้แล้วว่าผู้สืบสายเลือดทั้งสองมาถึงบริเวณนี้”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“เจ้าหมายความว่ามันกำลังเรียกพวกเขาอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าไม่แน่ใจว่าควรเรียกว่าการเรียกหรือการตื่นขึ้น”

อวี้เหิงตอบ

“แต่หากปล่อยให้พลังนั้นปะทุต่อไป น้ำแข็งที่กักมันเอาไว้อาจแตกออก”

เฟิงอ้าวเทียนไม่เสียเวลาถามต่อ

“เหยียนซ่ง เตรียมหน่วยลาดตระเวนไว้ แต่ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ยอดเขาจนกว่าข้าจะกลับมา”

“องค์ชายจะเสด็จไปด้วยพระองค์เองหรือขอรับ?”

“ใช่”

“กระหม่อมจะจัดกำลังคุ้มกันให้”

เฟิงอ้าวเทียนส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่จำเป็นต้องส่งคนจำนวนมาก หากพลังที่นั่นตอบสนองต่อสายเลือดมังกรจริง คนที่เข้าไปมากเกินไปอาจทำให้สถานการณ์แย่ลง”

เขาหันไปหาหลินซีเหยา

“เจ้าไปกับข้าได้หรือไม่?”

นางพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“ได้ค่ะ”

“หากรู้สึกผิดปกติ เจ้าต้องบอกข้าทันที”

“ท่านก็เหมือนกัน อย่าทำเหมือนตัวเองรับมือได้ทุกอย่างเพียงคนเดียว”

มู่ชางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเบา ๆ

“ข้ายังไม่ได้ออกเดินทาง พวกเจ้าก็เริ่มเตือนกันแล้ว หากไปถึงยอดเขาแล้วมัวแต่เป็นห่วงกันจนลืมระวังตัว ข้าคงต้องเป็นคนลากทั้งคู่กลับมาเอง”

หลินซีเหยาหันไปยิ้มให้เขา

“ท่านแม่ทัพไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจตัวเองแน่นอน”

“ดี เช่นนั้นข้าก็เบาใจขึ้นเล็กน้อย”

เฟิงอ้าวเทียนเหลือบมองทั้งสองคน แต่ไม่ได้โต้เถียง

เขาเพียงยื่นเสื้อคลุมกันหนาวให้นาง แล้วจึงออกเดินทางพร้อมมู่ชางและอวี้เหิง

ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงประตูใต้ถ้ำหรือข้อความที่พวกเขาอ่านไม่เข้าใจอีก เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียงปริศนาที่รอให้ใครมาไข หากแต่เป็นพลังที่กำลังเปลี่ยนแปลงสภาพของภูเขาทั้งลูก

และพวกเขาจำเป็นต้องหยุดมันก่อนที่จะเกิดเรื่องร้ายแรงกว่านี้

เมื่อเข้าใกล้ยอดเขาทางเหนือ อากาศกลับอุ่นขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ

เกล็ดหิมะที่ควรจับตัวอยู่บนกิ่งไม้ละลายกลายเป็นหยดน้ำ ส่วนผิวน้ำแข็งบนพื้นดินมีเส้นสีเงินแผ่กระจายออกไปคล้ายเส้นเลือด

หลินซีเหยอหยุดเดิน

“พลังนี้กำลังไหลลงมาจากยอดเขาค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนย่อตัวลง แตะปลายนิ้วกับพื้นน้ำแข็ง พลังสีดำทองแผ่ออกจากฝ่ามือของเขาเป็นวงเล็ก ๆ ก่อนจะถูกแสงสีเงินใต้พื้นดูดกลืนไปอย่างรวดเร็ว

เขาดึงมือกลับทันที

“มันไม่ได้พยายามโจมตีข้า”

มู่ชางมองรอยแสงที่กำลังหายไป

“แต่ก็ไม่ได้ยอมรับพลังของเจ้าเช่นกัน”

“ใช่ เหมือนมันกำลังพยายามตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไป”

อวี้เหิงก้าวมาข้างหน้า เขาหยิบแผ่นหยกที่พกติดตัวออกมา แผ่นหยกซึ่งเคยมีสีเขียวหม่นกลับเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลเมื่ออยู่ใกล้พื้นน้ำแข็ง

“ข้าเคยมาที่นี่เมื่อนานมาแล้ว” เขากล่าว “แต่ครั้งนั้นยอดเขายังปิดสนิท ไม่มีพลังใดเล็ดลอดออกมา”

“แล้วเหตุใดมันจึงตื่นขึ้นตอนนี้?”

หลินซีเหยาถาม

อวี้เหิงมองนาง

“บางทีอาจเพราะสายเลือดของเจ้ากับองค์ชายอยู่ใกล้กันมากขึ้น แต่ข้าไม่อาจยืนยันได้”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ชอบคำตอบที่มีแต่ความไม่แน่นอน ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้เร่งให้อวี้เหิงพูดต่อ เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องทำไม่ใช่การคาดเดาสาเหตุ แต่เป็นการหาทางหยุดพลังที่กำลังปะทุ

เขายืนขึ้นแล้วมองไปยังทางลาดที่นำสู่ยอดเขา

“ไปต่อกันเถอะ”

ทั้งสี่เดินผ่านแนวหินที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งบาง ๆ จนถึงลานกว้างใต้หน้าผา ที่นั่นมีเสาหินเก่าแก่ตั้งเรียงรายอยู่หลายต้น บางต้นหักโค่น บางต้นจมอยู่ใต้หิมะจนเหลือเพียงยอด

ตรงกลางลานมีหลุมลึกซึ่งถูกน้ำแข็งปิดทับ

แสงสีเงินสว่างวาบขึ้นจากใต้หลุมนั้น

หลินซีเหยารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งสัมผัสหัวใจของนางจากระยะไกล ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่คล้ายกับความโศกเศร้าของใครบางคนที่ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังเป็นเวลานาน

นางก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว

“ซีเหยา!”

เฟิงอ้าวเทียนคว้าข้อมือนางไว้ก่อนที่เท้าจะเหยียบลงบนแผ่นน้ำแข็งที่แตกร้าว

นางสะดุ้งแล้วหันกลับมา

“ข้า...ขอโทษค่ะ”

“อย่าเดินเข้าไปโดยไม่ระวัง”

น้ำเสียงของเขาเข้มกว่าปกติ แต่เมื่อเห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็ผ่อนแรงมืออย่างระมัดระวัง

หลินซีเหยาก้มมองมือที่จับข้อมือตนเอง

“ข้ารู้สึกเหมือนมีใครกำลังเจ็บปวดอยู่ใต้พื้นน้ำแข็ง”

เฟิงอ้าวเทียนนิ่งไปเล็กน้อย

“เจ้าได้ยินเสียงหรือเห็นภาพอะไรหรือไม่?”

“ไม่ได้ยินเสียงค่ะ เพียงแต่...ข้ารู้สึกได้”

นางหลับตาลง พยายามแยกความรู้สึกของตัวเองออกจากพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบกาย

“มันไม่ได้ต้องการทำร้ายเรา แต่พลังของมันกำลังควบคุมไม่ได้”

อวี้เหิงพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“หากเป็นเช่นนั้น เราไม่ควรใช้กำลังทำลายมัน”

มู่ชางยกแขนขึ้นกันลมเย็นที่พัดแรงกว่าเดิม

“แล้วเราจะทำอย่างไร? หากปล่อยไว้ น้ำแข็งอาจแตกจนเกิดหิมะถล่ม”

เฟิงอ้าวเทียนมองหลุมตรงกลางลาน ก่อนหันมาหาหลินซีเหยา

“ข้าจะลองใช้พลังของข้าควบคุมแรงปะทุ ส่วนเจ้าช่วยประคองพลังสีเงิน อย่าฝืนดึงมันออกมา หากมันต่อต้าน เราจะหยุดทันที”

หลินซีเหยามองเขาอย่างจริงจัง

“ท่านต้องทำตามที่พูดด้วยนะคะ หากพลังย้อนกลับ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านฝืนต่อ”

“ตกลง”

ทั้งคู่ยืนคนละด้านของหลุม เฟิงอ้าวเทียนยกมือขึ้น พลังมังกรสีดำทองแผ่ออกเป็นวงกว้างคลุมพื้นน้ำแข็ง ขณะที่หลินซีเหยาค่อย ๆ ปล่อยพลังสีเงินออกจากฝ่ามือ

ในตอนแรกไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง

จากนั้นพื้นน้ำแข็งก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

รอยแตกหลายสายแล่นไปตามลานกว้าง มู่ชางรีบใช้พลังมังกรสร้างแนวกั้นรอบเสาหินเพื่อไม่ให้มันพังลงมา ส่วนอวี้เหิงปักแผ่นหยกลงบนพื้นเพื่อประคองพลังที่ไหลกระจายออกไป

“อ้าวเทียน พลังของมันกำลังดึงพลังสีเงินของข้าเข้าไป!” หลินซีเหยาร้องบอก

เฟิงอ้าวเทียนขบกรามแน่น

“อย่าฝืนต้านทั้งหมด ปล่อยให้มันไหลผ่านเจ้า แล้วข้าจะช่วยดึงแรงปะทุออกมา”

“ถ้าเช่นนั้นท่านก็จะได้รับผลกระทบด้วย!”

“ข้ารู้”

“เฟิงอ้าวเทียน!”

เขาหันมาสบตานาง แม้พลังมังกรรอบตัวกำลังสั่นไหว แต่แววตาของเขายังคงมั่นคง

“ข้าไม่ได้จะเสียสละตัวเองอย่างที่เจ้าคิด เราจะทำด้วยกัน หากคนใดคนหนึ่งรับไม่ไหว อีกคนต้องหยุดทันที”

หลินซีเหยาสูดลมหายใจลึก ก่อนพยักหน้า

นางค่อย ๆ ปรับจังหวะพลังของตนเองให้สอดคล้องกับพลังสีดำทองของเขา

พลังทั้งสองที่เคยหมุนวนแยกจากกันเริ่มประสานเป็นวงเดียว แสงสีทองเงินค่อย ๆ กระจายไปทั่วพื้นน้ำแข็ง แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงลดลงทีละน้อย

แล้วบางสิ่งใต้หลุมก็ส่งประกายขึ้นมา

ไม่ใช่ประตู ไม่ใช่ภาพความทรงจำ และไม่ใช่เงาร่างของผู้ใด

มันเป็นเกล็ดมังกรสีเงินขนาดใหญ่ ซึ่งฝังอยู่ในชั้นน้ำแข็งลึกลงไปหลายจั้ง

ทันทีที่เกล็ดนั้นปรากฏ พลังที่กำลังปะทุพลันสงบลง

หลินซีเหยอรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่วเบาจากเกล็ดสีเงินนั้น ขณะที่เฟิงอ้าวเทียนสัมผัสได้ถึงพลังอีกสายหนึ่งที่ไหลผ่านร่างของตน

พลังสีเงินลึกลับซึ่งเขามีมาตั้งแต่แรกเริ่มตอบสนองต่อเกล็ดมังกรนั้นอย่างชัดเจน

เขาก้มมองฝ่ามือของตนเอง

“นี่ไม่ใช่พลังของซีเหยาเพียงอย่างเดียว”

อวี้เหิงมีสีหน้าตกตะลึง

“เป็นไปไม่ได้...”

มู่ชางหันไปมองเขาทันที

“เจ้าเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนหรือ?”

“ไม่เคยเห็นเกล็ดมังกรนี้ด้วยตาตนเอง” อวี้เหิงตอบ “แต่ในบันทึกเก่าแก่ที่ข้าเคยอ่าน มีการกล่าวถึงมังกรเงินโบราณที่ทิ้งพลังบางส่วนไว้ให้ผู้พิทักษ์รุ่นหลัง ทว่าพลังนั้นไม่ควรตอบสนองต่อผู้สืบสายเลือดมังกรทองดำ”

เฟิงอ้าวเทียนมองเกล็ดสีเงินใต้พื้นน้ำแข็ง

“เช่นนั้นก็แปลว่าความสัมพันธ์ระหว่างพลังของข้ากับสายเลือดมังกรเงินอาจลึกกว่าที่เราคิด”

“อาจเป็นเช่นนั้น” อวี้เหิงกล่าว “แต่เราไม่ควรรีบสรุปว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้”

หลินซีเหยาค่อย ๆ ลดมือลง นางรู้สึกอ่อนแรงเล็กน้อย แต่ยังยืนได้มั่นคง เฟิงอ้าวเทียนขยับเข้ามาประคองแขนของนางทันที

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นไร”

“กลับไปพักก่อน”

“เดี๋ยวค่ะ”

นางมองเกล็ดมังกรที่อยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง

“ข้าอยากรู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงยืนอยู่ข้างนาง โดยไม่ปล่อยให้เข้าใกล้หลุมมากเกินไป

ทั้งสี่เฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเกล็ดสีเงินค่อย ๆ ลดความสว่างลง พื้นน้ำแข็งกลับมาแข็งตัวดังเดิม รอยแตกที่กระจายไปทั่วลานหยุดขยายตัว และลมอุ่นผิดธรรมชาติก็เริ่มจางหาย

พลังที่เคยปั่นป่วนไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่กลับสงบลงราวกับกำลังหลับใหลอีกครั้ง

มู่ชางถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อย่างน้อยยอดเขาก็ไม่ถล่มลงมาในวันนี้”

“แต่สิ่งที่อยู่ใต้พื้นน้ำแข็งยังคงอยู่” เฟิงอ้าวเทียนกล่าว

อวี้เหิงเก็บแผ่นหยกกลับคืน

“และเราไม่รู้ว่ามันจะตื่นขึ้นอีกเมื่อใด”

หลินซีเหยามองเกล็ดสีเงินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันไปหาเฟิงอ้าวเทียน

“ท่านคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับพลังสีเงินในตัวท่านหรือไม่?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“ข้ายังตอบไม่ได้ แต่ข้ารู้แล้วว่าเราไม่อาจมองพลังนี้เป็นเพียงสิ่งผิดปกติที่ต้องกำจัด”

“เพราะมันอาจเป็นส่วนหนึ่งของตัวท่านมาตั้งแต่ต้น?”

“ใช่”

เขามองนางตรง ๆ

“และไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้ใครใช้มันบังคับให้ข้าทำสิ่งที่ข้าไม่ได้เลือก”

หลินซีเหยอยิ้มบาง ๆ

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครใช้สายเลือดของข้าตัดสินชะตาชีวิตของข้าเช่นกัน”

คำพูดของนางทำให้เฟิงอ้าวเทียนยิ้มตอบ

“ตกลง เราจะเลือกด้วยตัวเอง”

เมื่อกลับถึงป้อมมังกรเหนือ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม

เหยียนซ่งเข้ามารายงานว่าพื้นที่โดยรอบกลับสู่สภาพปกติแล้ว ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ และไม่มีสัญญาณของหิมะถล่ม

เฟิงอ้าวเทียนสั่งให้เฝ้าระวังยอดเขาต่อไป แต่ห้ามผู้ใดขุดเจาะน้ำแข็งหรือพยายามนำเกล็ดมังกรออกมาโดยพลการ

เขาไม่ต้องการให้ความสงบที่เพิ่งเกิดขึ้นกลายเป็นหายนะเพราะความอยากรู้อยากเห็น

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ หลินซีเหยากำลังจะกลับห้องพัก แต่เฟิงอ้าวเทียนเรียกนางไว้

“ซีเหยา”

“คะ?”

เขายื่นถุงผ้าเล็ก ๆ ให้นาง ภายในมีหยกอุ่นชิ้นหนึ่งซึ่งช่วยบรรเทาความหนาวและประคองพลังมังกรได้

“เก็บไว้กับตัว หากพลังสีเงินในร่างเจ้าปั่นป่วนอีก ให้ใช้มันประคองพลังไว้ก่อน อย่าฝืนรับมือคนเดียว”

นางรับหยกมา พลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง

“แล้วท่านล่ะคะ? พลังของท่านก็ปั่นป่วนเหมือนกัน”

“ข้าจัดการได้”

หลินซีเหยาหรี่ตามองเขา

“ท่านเพิ่งรับปากว่าจะไม่ฝืนคนเดียว”

เฟิงอ้าวเทียนชะงัก ก่อนยอมรับหยกอีกชิ้นที่นางหยิบออกมาจากถุงของตน

“ข้ารู้แล้ว”

“ดีค่ะ ข้าจะได้ไม่ต้องคอยเตือนซ้ำ”

เขามองนางอย่างจนใจ

“เจ้าเตือนข้าเก่งขึ้นทุกวัน”

“เพราะท่านทำให้ข้าต้องเตือนอยู่เรื่อย ๆ ต่างหาก”

ทั้งคู่สบตากัน ก่อนหลินซีเหยาจะหัวเราะเบา ๆ ความตึงเครียดจากเหตุการณ์บนยอดเขาคลายลงเล็กน้อย

แต่เมื่อแยกจากกัน เฟิงอ้าวเทียนกลับยืนอยู่หน้าต่างห้องพักของตนอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นมองเส้นพลังสีเงินที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง

วันนี้เป็นครั้งแรกที่พลังนั้นตอบสนองต่อสิ่งอื่นนอกเหนือจากหลินซีเหยาอย่างชัดเจน

มันไม่ได้ทำให้เขารู้คำตอบทั้งหมด ทว่าทำให้เขาเข้าใจสิ่งหนึ่ง

พลังที่อยู่ในตัวเขาอาจไม่ใช่เพียงพลังที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ และการตื่นขึ้นของมันอาจเกี่ยวข้องกับชะตาของมังกรเงินโบราณมากกว่าที่เขาเคยคิด