บทที่ 41 เพลิงในถ้ำลับ

เฟิงอ้าวเทียนได้รับรายงานจากหอคอยสัญญาณอีกครั้งในช่วงที่ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ทว่าครั้งนี้สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้อยู่ทางเหนือของป้อมมังกร หากเกิดขึ้นในแนวภูเขาทางตะวันออก ซึ่งไม่เคยมีรายงานความผิดปกติมาก่อน

ทหารลาดตระเวนพบว่าพื้นดินบริเวณนั้นอุ่นขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ ทั้งที่อากาศหนาวจัด บางจุดมีหญ้าสีแดงงอกขึ้นระหว่างรอยแยกของหิน และสัตว์มังกรที่อาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงต่างพากันย้ายถิ่นไปทางใต้

สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ เปลวไฟสีแดงปรากฏขึ้นเหนือยอดเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยการเผาไหม้

เฟิงอ้าวเทียนอ่านรายงานจนจบแล้ววางลงบนโต๊ะ

“เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเปลวไฟที่หอคอยสัญญาณสงบลงไม่นานใช่หรือไม่?”

มู่ชางพยักหน้า

“ห่างกันไม่ถึงครึ่งชั่วยามพะยะค่ะ แต่ทหารที่พบเห็นยืนยันว่าเปลวไฟทั้งสองมีลักษณะแตกต่างกันอย่างชัดเจน เปลวไฟเหนือหอคอยมีประกายสีดำแทรกอยู่ ส่วนที่ภูเขาทางตะวันออกเป็นสีแดงบริสุทธิ์”

หลินซีเหยาซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างหันกลับมา

“แล้วมีใครเข้าไปใกล้บริเวณนั้นหรือยังคะ?”

“ยังไม่มีผู้ใดเข้าไปถึงจุดที่พบเปลวไฟ” มู่ชางตอบ

“เส้นทางบางส่วนถูกเถาวัลย์ปกคลุมอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นทางโล่ง”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“พืชเติบโตเร็วขึ้นเพราะพลังมังกรหรือ?”

“เราไม่อาจยืนยันได้พะยะค่ะ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นดูคล้ายการตอบสนองของธรรมชาติมากกว่าการโจมตี”

หลินซีเหยานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า

“ถ้าเป็นพลังเดียวกับที่เราเห็นในตะเกียง มันอาจกำลังพยายามแสดงตำแหน่งของตัวเองก็ได้ค่ะ”

“เจ้าคิดว่ามันต้องการให้เราไปหา?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“อาจเป็นเช่นนั้น แต่ข้าไม่คิดว่าเราควรถือว่าการเรียกหาเท่ากับการขอความช่วยเหลือเสมอไป”

นางเดินมาหยุดข้างโต๊ะ

“เราไม่รู้ว่าพลังนั้นมีเจตนาอย่างไร และไม่รู้ด้วยว่าหากเข้าไปใกล้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือเตรียมตัวให้พร้อม โดยไม่รีบร้อนเข้าไปในพื้นที่ที่ยังไม่เข้าใจ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“มู่ชาง เตรียมกำลังเพียงพอสำหรับการเดินทางและการป้องกันตัว เราจะไปดูบริเวณภูเขาทางตะวันออก แต่จะไม่เข้าไปลึกกว่าจุดที่สามารถถอนกำลังกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

“รับคำสั่งพะยะค่ะ”

ก่อนมู่ชางจะออกจากห้อง เฟิงอ้าวเทียนก็เรียกเขาไว้อีกครั้ง

“ให้คนไปแจ้งหลงเยี่ยด้วย หากเขายังรู้สึกถึงแรงดึงจากช่องเขาเพลิงดำ เราจำเป็นต้องรู้ว่ามันเปลี่ยนแปลงอย่างไร แต่ห้ามบังคับให้เขาเข้าร่วมการเดินทาง”

“กระหม่อมจะจัดการให้พะยะค่ะ”

เมื่อมู่ชางออกไป หลินซีเหยาก็หันมามองเฟิงอ้าวเทียน

“ท่านจะไปเองจริง ๆ หรือคะ?”

“ข้าสั่งให้เตรียมกำลังแล้ว เจ้าคิดว่าข้าจะเปลี่ยนใจหรือ?”

“ข้าคิดว่าท่านจะไปแน่นอนค่ะ เพียงแต่ข้าอยากได้ยินจากปากท่านว่าจะไม่ฝืนใช้พลังโดยไม่จำเป็น”

เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าจำเรื่องนั้นได้แม่นยิ่งกว่าข้าเสียอีก”

“เพราะข้าไม่อยากเสียเวลาแบกท่านกลับป้อมอย่างไรล่ะคะ”

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะพยายามเดินกลับมาเอง”

หลินซีเหยาส่ายหน้าอย่างระอา แต่รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

อย่างน้อยคราวนี้เขาก็ยอมรับฟังคำเตือนของนางโดยไม่โต้แย้ง

หลงเยี่ยได้รับข่าวเรื่องการเดินทางในเวลาต่อมา เขานั่งฟังรายงานจากทหารที่นำข่าวมาแจ้งโดยไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เปลวไฟสีแดงทางตะวันออก

แนวภูเขาที่ไม่เคยมีรายงานความผิดปกติ

และแรงดึงที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา

ทุกอย่างดูเหมือนจะเชื่อมโยงกัน แต่เขายังไม่อาจบอกได้ว่าความเชื่อมโยงนั้นหมายถึงอะไร

เมื่อทหารออกไปแล้ว หลงเยี่ยจึงยกมือขึ้นมองฝ่ามือของตนเอง

เปลวไฟสีแดงปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้สั่นไหวอย่างไร้ทิศทาง แต่ค่อย ๆ เอนตัวไปทางตะวันออก ราวกับกำลังหันหน้าไปยังบางสิ่งที่อยู่ห่างไกล

หลงเยี่ยรีบกำมือ เปลวไฟดับลง

“ข้าจะไม่ไป” เขาพึมพำกับตัวเอง “ไม่ใช่เพราะเจ้าสั่งให้ไปหรือไม่ให้ไป”

เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนปล่อยมือออก

“หากข้าจะไป ข้าจะเป็นคนตัดสินใจเอง”

ถ้อยคำนั้นทำให้เขารู้สึกมั่นคงขึ้นเล็กน้อย

แต่ทันทีที่เขาลุกขึ้นจากเตียง ความเจ็บปวดก็แล่นผ่านหน้าอก ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ทำให้เขาต้องทรุดลงนั่งอีกครั้ง

ไป๋เหวินซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาพอดีรีบประคองเขาไว้

“เจ้ายังคิดจะฝืนอีกหรือ?”

“ข้าไม่ได้จะไปไหนขอรับ”

“เช่นนั้นก็อย่าทำเหมือนกำลังจะออกเดินทาง”

หลงเยี่ยถอนหายใจ

“ข้าเพียงรู้สึกว่าพลังของตัวเองกำลังเปลี่ยนไป”

ไป๋เหวินช่วยให้เขานั่งลง ก่อนตรวจชีพจรและการไหลเวียนของพลังมังกรอย่างละเอียด

“เปลี่ยนไปอย่างไร?”

“เปลวไฟของข้าเหมือนจะตอบสนองต่อบางสิ่งทางตะวันออก แต่ไม่เหมือนตอนที่เสียงนั้นพยายามควบคุมข้า ครั้งนี้ข้ายังสามารถหยุดมันได้ด้วยตัวเอง”

ไป๋เหวินนิ่งคิด

“นั่นอาจหมายความว่าพลังดั้งเดิมของเจ้ากำลังกลับมาควบคุมการไหลเวียนได้ดีขึ้น แต่เรายังสรุปไม่ได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทางตะวันออกโดยตรงหรือไม่”

หลงเยี่ยพยักหน้า

“ข้ารู้ขอรับ”

“ดีที่เจ้าเข้าใจ เพราะข้าไม่อยากเห็นเจ้าตีความทุกความรู้สึกว่าเป็นคำสั่งจากสิ่งลึกลับอีก”

หลงเยี่ยยิ้มจาง ๆ

“ท่านพูดเหมือนข้าเป็นคนที่เชื่ออะไรง่าย ๆ”

“หากเจ้าไม่ใช่ ข้าคงไม่ต้องคอยเตือนอยู่ทุกวัน”

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

ไป๋เหวินเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดต่อ เพียงจัดหมอนให้เขานั่งสบายขึ้น

“พักต่อไปก่อน เมื่อร่างกายแข็งแรง เจ้าจะมีโอกาสเลือกมากกว่าตอนนี้”

หลงเยี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง

เขาไม่รู้ว่าพลังในตัวกำลังพาเขาไปพบสิ่งใด แต่เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า การรักษาสิทธิ์ในการเลือกของตนเองอาจสำคัญไม่แพ้การควบคุมเปลวไฟ

ขบวนเดินทางออกจากป้อมมังกรเหนือในเวลาต่อมา

เฟิงอ้าวเทียน หลินซีเหยา และมู่ชางนำทหารติดตามไปเพียงกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อไม่ให้พลังจำนวนมากรบกวนสภาพแวดล้อมที่ยังไม่แน่นอน

ระหว่างทาง ภูเขาทางตะวันออกดูแตกต่างจากบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด

หิมะบนพื้นไม่ได้ละลายเป็นแอ่งน้ำ แต่แยกตัวออกจากรากไม้และโขดหินเป็นวงกลมเล็ก ๆ พืชสีแดงเข้มงอกขึ้นตามรอยแตกของพื้นดิน ทว่าพวกมันไม่ได้มีกลิ่นไหม้หรือความร้อนรุนแรง

หลินซีเหยาหยุดเดินเมื่อเห็นดอกไม้สีแดงดอกหนึ่งบานอยู่กลางหิมะ

นางย่อตัวลงมองมันใกล้ ๆ โดยไม่สัมผัส

“มันไม่ได้ถูกเผา” นางกล่าว “กลับกัน พลังรอบดอกไม้กำลังรักษาความชื้นและอุณหภูมิของดินเอาไว้”

มู่ชางมองอย่างประหลาดใจ

“พลังไฟสามารถทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?”

“พลังมังกรไม่ได้มีหน้าที่ทำลายเพียงอย่างเดียวค่ะ ไฟบางชนิดให้ความอบอุ่นและช่วยให้ชีวิตดำรงอยู่ได้ แต่เราไม่ควรนำสิ่งที่เห็นตรงนี้ไปสรุปว่าเปลวไฟทุกชนิดในบริเวณนี้ปลอดภัย”

เฟิงอ้าวเทียนก้มมองพื้นดิน

“ถ้าเช่นนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่การแพร่กระจายของพลังที่มุ่งทำลายทุกสิ่ง”

“ใช่ค่ะ แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ว่าพลังนี้กำลังเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเพื่อสร้างเงื่อนไขบางอย่าง”

เขาพยักหน้า ก่อนส่งสัญญาณให้ทหารเดินต่อโดยรักษาระยะห่างจากพืชเหล่านั้น

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงทางแคบระหว่างผาหินสองด้าน เบื้องหน้ามีรากไม้ขนาดใหญ่พันกันเป็นกำแพงธรรมชาติ แต่ไม่มีรอยไหม้หรือร่องรอยการต่อสู้ให้เห็น

มู่ชางเดินเข้าไปสำรวจอย่างระมัดระวัง

“เส้นทางนี้ไม่ปรากฏในแผนที่เดิมพะยะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนมองแนวรากไม้

“มันเพิ่งเกิดขึ้นหรือ?”

“กระหม่อมไม่อาจยืนยันได้ แต่จากลักษณะของรากไม้ บางส่วนดูเหมือนเติบโตมานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้อาจถูกหินและเถาวัลย์ปิดบังอยู่”

หลินซีเหยาก้าวเข้าใกล้กำแพงธรรมชาติ พลังสีเงินในตัวนางสั่นไหวเล็กน้อย แต่ไม่มีแรงดึงรุนแรงเหมือนที่เคยเกิดขึ้นใกล้ประตูโบราณ

นางยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อปลายนิ้วเข้าใกล้รากไม้ เปลวไฟสีแดงก็ปรากฏขึ้นตามช่องว่างระหว่างราก มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเป็นเส้นบาง ๆ คล้ายกำลังเปิดทางให้พวกเขา

ทหารด้านหลังต่างยกอาวุธขึ้นโดยสัญชาตญาณ

“อย่าโจมตี!” มู่ชางสั่งทันที

“รอดูการเปลี่ยนแปลงก่อน”

เฟิงอ้าวเทียนยืนข้างหลินซีเหยา เขาไม่ได้เรียกพลังออกมา แต่พร้อมจะเข้าป้องกันนางหากเกิดเหตุไม่คาดคิด

เปลวไฟสีแดงไหลผ่านรากไม้ทีละเส้น ก่อนเผยให้เห็นช่องทางแคบที่สามารถเดินผ่านได้

อีกด้านหนึ่งมีแสงสีเงินอ่อน ๆ ส่องออกมาจากส่วนลึกของภูเขา

หลินซีเหยารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคย มันไม่ได้เรียกนางด้วยเสียงหรือดึงพลังออกจากร่าง แต่ให้ความรู้สึกคล้ายการได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้

นางหันไปหาเฟิงอ้าวเทียน

“ข้าคิดว่าเราควรเข้าไปดู แต่เพียงเท่าที่เรายังสามารถกลับออกมาได้”

เขาพยักหน้า

“ข้าจะเข้าไปกับเจ้า มู่ชางจะอยู่ด้านหลังพร้อมทหาร หากมีสิ่งผิดปกติ เราจะถอนกำลังทันที”

มู่ชางรับคำสั่ง ก่อนจัดตำแหน่งทหารให้พร้อมสนับสนุน

ทั้งสองก้าวผ่านกำแพงรากไม้เข้าไปทีละก้าว

ภายในช่องทางไม่ได้มืดสนิท ผนังหินมีเส้นสีแดงและสีเงินพาดผ่านคล้ายเส้นเลือดของภูเขา บางจุดมีเปลวไฟขนาดเล็กฝังอยู่ในเนื้อหิน แต่กลับไม่ปล่อยความร้อนออกมา

ยิ่งเดินลึกเข้าไป หลินซีเหยาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงพลังที่แตกต่างจากทุกสิ่งที่เคยพบ

มันไม่เหมือนพลังสีเงินของนาง

ไม่เหมือนพลังสีดำทองของเฟิงอ้าวเทียน

และไม่เหมือนเปลวไฟสีดำที่กัดกินพลังของหลงเยี่ย

พลังนี้มีความรู้สึกเก่าแก่ แต่ไม่ได้เต็มไปด้วยความกดดัน มันคล้ายสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลมานานและกำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้น

ในที่สุดทางเดินก็เปิดออกสู่โพรงหินขนาดใหญ่

กลางโพรงมีแท่นหินทรงกลมตั้งอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย เปลวไฟสีแดงลอยอยู่เหนือแท่น ข้างในเปลวไฟมีประกายสีเงินหมุนวนเป็นวงช้า ๆ

ผนังด้านหลังสลักภาพมังกรสองตัว ตัวหนึ่งมีเกล็ดสีแดง อีกตัวมีเกล็ดสีเงิน ทั้งคู่ยืนอยู่คนละด้านของเปลวไฟตรงกลาง

ไม่มีภาพการต่อสู้ ไม่มีผู้ใดถูกล่ามโซ่ และไม่มีประตูหินสีดำเหมือนที่หลงเยี่ยเห็นในความฝัน

เฟิงอ้าวเทียนยืนมองภาพสลักอยู่ครู่หนึ่ง

“นี่อาจเป็นเหตุผลที่พลังทางตะวันออกตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่ช่องเขาเพลิงดำ”

หลินซีเหยาพยักหน้า

“แต่เราไม่รู้ว่ามังกรทั้งสองในภาพเป็นใคร และไม่รู้ว่าพวกมันกำลังปกป้องอะไร”

นางยังไม่ทันพูดจบ เปลวไฟเหนือแท่นหินก็สว่างขึ้น

แสงสีแดงขยายตัวเป็นวงกว้าง ก่อนรวมตัวเป็นรูปร่างคล้ายมังกรตัวเล็ก มันลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่มีเสียงคำราม แล้วหันศีรษะมาทางเฟิงอ้าวเทียน

จากนั้นจึงหันไปหาหลินซีเหยา

ประกายสีเงินภายในร่างของมันสั่นไหว

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองรู้สึกถึงภาพที่ไม่ใช่ความทรงจำของตนเอง

พวกเขาเห็นภูเขาที่ปกคลุมด้วยไฟสีแดง เห็นมังกรสองตัวช่วยกันประคองเปลวไฟดวงหนึ่งซึ่งกำลังดับลง และเห็นเงาดำขนาดมหึมาเคลื่อนผ่านท้องฟ้าไกลออกไป

ภาพนั้นจบลงก่อนจะเผยให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ

มังกรเพลิงตัวเล็กค่อย ๆ ลดระดับลงจนลอยอยู่เหนือแท่นหิน

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ยื่นมือไปสัมผัสมัน

หลินซีเหยาก็ไม่ได้พยายามใช้พลังสีเงินดึงภาพนั้นกลับมา

พวกเขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นและรอ

ในที่สุดเปลวไฟก็เปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง คราวนี้มันรวมตัวเป็นเกล็ดมังกรสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือ ก่อนตกลงบนแท่นหินอย่างแผ่วเบา

เมื่อเกล็ดสัมผัสพื้นผิว ลวดลายบนแท่นก็สว่างขึ้นเป็นวงกลม

เสียงหนึ่งดังขึ้นภายในโพรง เป็นเสียงเก่าแก่ที่ฟังไม่ออกว่าเป็นของชายหรือหญิง

“สายเลือดเพลิง...ยังคงอยู่”

เฟิงอ้าวเทียนก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย

“เจ้าคือใคร?”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงเปลวไฟสีแดงที่ลุกขึ้นรอบแท่นหิน ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับลงอีกครั้ง

หลินซีเหยารู้สึกได้ว่าพลังที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้กำลังเรียกร้องให้พวกเขาเปิดผนึกหรือปลดปล่อยสิ่งใด มันเพียงแสดงให้เห็นว่ามีสายเลือดหนึ่งยังคงดำรงอยู่ และกำลังรอให้ผู้สืบทอดของมันตื่นขึ้นด้วยตนเอง

นางหันไปมองเฟิงอ้าวเทียน

“เราควรกลับไปบอกหลงเยี่ยค่ะ”

เขาพยักหน้า

“ใช่ แต่เราจะไม่บอกเขาว่าเขาต้องกลับมาที่นี่ เราจะให้เขาตัดสินใจเมื่อร่างกายพร้อม และเมื่อเขาเข้าใจสิ่งที่กำลังเผชิญมากพอ”

ทั้งสองถอยออกจากแท่นหินโดยไม่สัมผัสเกล็ดมังกร

ก่อนออกจากโพรง หลินซีเหยาหันกลับไปมองอีกครั้ง

เปลวไฟสีแดงยังคงลอยอยู่เหนือแท่น ข้างในมีประกายสีเงินส่องสว่างอย่างสงบ

ทว่าในส่วนลึกของภูเขา เส้นพลังสีแดงเส้นหนึ่งกลับทอดยาวไปทางช่องเขาเพลิงดำอย่างช้า ๆ

มันไม่ได้พุ่งทะลุผนังหิน ไม่ได้ทำลายสิ่งกีดขวาง และไม่ได้เร่งรีบไปถึงจุดหมาย

มันเพียงไหลไปตามเส้นทางที่มีอยู่ ราวกับกำลังเชื่อมโยงสองสถานที่ซึ่งแยกจากกันมานาน

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลงเยี่ยซึ่งพักอยู่ในป้อมมังกรเหนือก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ฝ่ามือ

เขาก้มลงมอง ก่อนพบเปลวไฟสีแดงเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่มีขอบสีดำ

มันไม่ได้เรียกเขาให้เดินทางไปยังช่องเขาเพลิงดำ

ไม่ได้บังคับให้เขาปลดปล่อยพลัง

มันเพียงลุกอยู่กลางฝ่ามืออย่างสงบ

หลงเยี่ยมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ กำมือแล้วปล่อยออกอีกครั้ง

เปลวไฟยังคงอยู่

เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ทั้งหมด เขาสามารถใช้พลังของตนเองโดยไม่รู้สึกว่ามีใครกำลังแย่งชิงมันไป

หลงเยี่ยสูดลมหายใจลึก แล้วปล่อยให้เปลวไฟดับลงด้วยความตั้งใจของตนเอง

เขายังไม่รู้ว่าสายเลือดของตัวเองเกี่ยวข้องกับสิ่งใดบ้าง

แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า อย่างน้อยหนึ่งสิ่งยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

นั่นคือการตัดสินใจว่าจะใช้พลังของตนเองอย่างไร

และไม่ว่าสิ่งที่รออยู่ในช่องเขาเพลิงดำจะเป็นอะไร เขาก็จะไม่ยอมมอบสิทธิ์ในการเลือกนั้นให้ใครอีก