บทที่ 3

หลังจากร่างสูงโปร่งเดินบิดสะโพกโยกย้ายจนพ้นสายตาแล้ว เกริกสยามก็ถอนหายใจออกมาดังๆ คล้ายกับได้ยกภูเขาออกจากอก แล้วหันไปขยิบตา กระซิบกระซาบกับหญิงสาวอีกคนที่เหลืออยู่

“อย่าไปถือสาพี่ลดาเลยนะ หล่อนคงจะหึงพี่ภูรินทร์น่ะ”

“ผู้จัดการกับพี่ลดาเป็นแฟนกันเหรอคะ” ศศิวลัยถามเสียงแผ่ว สายตาก็ชำเลืองลอดผ้าม่านออกไปตามทางเดินระหว่างที่นั่ง ราวกับกลัวว่าคำพูดของเธอจะดังไปถึงหูบุคคลในหัวข้อสนทนา

“จุ๊ๆๆ...” พนักงานต้อนรับหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง “ก็แค่คู่ขาเท่านั้นแหละ เขาเมาท์กันให้แซ่ดว่าพี่ลดาน่ะจ้องจะจับพี่ภูรินทร์จนตัวสั่น เห็นพี่ภูรินทร์ไปก้อร่อก้อติกกับใครก็พานไปเหวี่ยงใส่เขาหมด... แต่รายนั้นก็ร้าย เที่ยวหว่านเสน่ห์ไปทั่วนั่นแหละ ไม่รู้พวกแอร์ในบริษัทเสร็จนางไปกี่คนแล้ว ศิก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน...”

“ขอบคุณค่ะพี่เคิร์ก แต่... ศิไม่ได้คิดอะไรกับผู้จัดการหรอกค่ะ” เธอส่ายหน้าเบาๆ...

เกริกสยามไม่ได้บอกว่าเธอควรระวังฝ่ายชายหรือฝ่ายหญิงกันแน่ แต่ศศิวลัยก็ตีความว่าเป็นบุคคลแรกเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอเริ่มมองออกเลาๆ แล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้านั้น อันที่จริงอาจจะไม่หนุ่มสักเท่าไร แต่หญิงสาวก็ไม่ได้มีอคติในเรื่องเพศ อีกทั้งเขายังดูมีน้ำใจกับเธออีกต่างหาก ศศิวลัยจึงรู้สึกดีใจเสียมากกว่าที่ได้สนิทสนมกับเขา

“อย่าเรียกเราว่าพี่เลย ศิจบตรีถึงมาสมัครใช่ไหมล่ะ เราออกมาเป็นสจ๊วตตั้งแต่ตอนอยู่ปีสาม ถ้าเทียบกันแล้วก็รุ่นเดียวกับศินั่นแหละ เรียกเราว่าเคิร์กเฉยๆ ดีกว่า...”

“เอ่อ... จะให้ศิเรียกอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ” เธอยังไม่ค่อยแน่ใจ กลัวจะเป็นการปีนเกลียว

“อือ... ก็จริงน่ะสิ” เขาพยักหน้าทั้งรอยยิ้ม ศศิวลัยเห็นดังนั้นจึงยิ้มตอบไปอย่างร่าเริง

“ถ้าอย่างนั้นศิก็ไม่เกรงใจแล้วนะคะ เคิร์ก...”

“โอเค! เรารีบจัดการเช็กของให้เรียบร้อยดีกว่า ขาดเหลืออะไรจะได้รีบแจ้งกราวนด์ให้โหลดเพิ่มทันเวลา”

เขาย่อมหมายถึง ‘กราวนด์โฮสเตส’ หรือพนักงานภาคพื้นดินที่คอยช่วยประสานงานให้กับลูกเรือ

จากนั้นเกริกสยามก็หยิบชาร์ตรายการสิ่งของที่วางอยู่บนชั้นใกล้ตัวขึ้นมาดู หญิงสาวรีบรับคำ แล้วเริ่มหยิบถั่วลิสงบรรจุถุงฟอยล์ วางเรียงลงไปในรถเข็นพร้อมกับนับจำนวนไปด้วย

***

ขณะเดียวกัน ทางประตูเครื่องด้านหน้า ลูกเรือระดับผู้จัดการก็กำลังยืนอึดอัดกับคำถามคาดคั้นของพนักงานต้อนรับสาวอีกคนหนึ่งของเที่ยวบิน

“พี่ภูเลือกแม่ศศิวลัยอะไรนั่นมาร่วมไฟลต์เพราะว่าสนใจมันใช่ไหมคะ!!”

“นี่ลดาพูดอะไรกันน่ะ พี่ไม่ได้เป็นคนเลือกลูกเรือเองสักหน่อย ก็รู้อยู่ว่ามันเป็นหน้าที่ของแผนกจัดสรรตารางบิน” ภูรินทร์เบือนหน้าหนี แสดงท่าทีว่ากำลังเบื่อหน่ายอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มก็เป็นเหมือนผู้ชายวัยฉกรรจ์อีกครึ่งค่อนโลก ที่ยังสนุกกับการหาความสุขทางร่างกายโดยไม่ต้องการพันธะมาผูกมัดตัวเอง เพราะทั้งบุคลิก หน้าตา และคารมของเขาเอง ก็เป็นจุดขายที่ทำให้ผู้หญิงส่วนใหญ่ยอมพลีกายให้ง่ายๆ อยู่แล้ว ผิดก็แต่ลดาวัลย์ไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นแค่เรื่องสนุกชั่วคราวเช่นเดียวกับเขา

ภูรินทร์ไม่เคยปฏิเสธว่าลดาวัลย์เป็นคนสวย มีรูปร่างเย้ายวนและเร่าร้อนเวลาอยู่บนเตียง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังมีความสัมพันธ์กับเธออยู่เรื่อยๆ ตามโอกาส แต่คนอย่างผู้จัดการหนุ่มหรือจะคิดจริงจัง ในเมื่อเขายังต้องการความตื่นเต้นในชีวิตอีกมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายคอยมาตามหึงหวงจนน่าเบื่ออย่างนี้ ชายหนุ่มก็ยิ่งพยายามที่จะตีตัวออกห่างมากขึ้น ติดตรงที่เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะหักหาญน้ำใจใครตรงๆ ก็เท่านั้น

“พี่ภูโกหก!!” เธอแหวใส่

“ค่อยๆ พูดได้ไหม ลดา... เดี๋ยวศิกับเคิร์กก็ได้ยินกันหมด...”

“กลัวแม่นั่นมันจะรู้หรือไงคะ ว่าพี่ภูเป็นอะไรกับลดา!!”

“เหลวไหลใหญ่แล้ว” เขายังพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้าสบตาคู่กรณี

“ก็ลดาเห็นอยู่ตำตาว่าพี่ภูตามไปออดอ้อนกับมันถึงในครัวนี่คะ พี่ภูจะให้ลดาคิดยังไง!!”

“พี่เห็นศิเพิ่งจะบินครั้งแรก ก็แค่ไปดูแลในฐานะหัวหน้า... พี่กับศิเพิ่งจะเคยเจอหน้ากัน เพิ่งจะคุยกันครั้งแรกด้วยซ้ำ ลดาพูดอย่างนั้นได้ยังไง”

“ครั้งแรกก็แทบจะรูดม่าน กกกันบนเครื่องแล้วใช่ไหมล่ะคะ”

“นี่! มันจะมากเกินไปแล้วนะ ลดา!!” พอได้ยินสิ่งที่ลดาวัลย์พูด ภูรินทร์ก็ตะคอกกลับอย่างหมดความอดทน จนเธอถึงกับอึ้ง เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มแสดงอารมณ์โกรธกับเธอตรงๆ “รู้ใช่ไหม ถ้ากัปตันเกิดได้ยินเรื่องบ้าๆ นี่เข้า แล้วเอาไปรายงานผู้ใหญ่ ทั้งพี่กับลดาจะต้องโดนเรียกตัวไปสอบ อยากจะตกงานนักหรือไง!”

ฟังแล้วคู่ขาพนักงานต้อนรับสาวก็ได้แต่เงียบกริบ ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้อีก... ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้กฎระเบียบของบริษัท แต่อารมณ์หึงหวงของผู้หญิง เวลาเกิดขึ้นมาแล้วมันควบคุมได้เสียที่ไหนกัน

“ไปหยิบลิสต์รายชื่อผู้โดยสารมาเตรียมเช็กเถอะ ทางเทอร์มินัลจะปล่อยผู้โดยสารขึ้นเครื่องแล้ว”

ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนอารมณ์กะทันหัน หันไปหยิบไมโครโฟนเครื่องอินเตอร์คอมเพื่อเตรียมแจ้งความพร้อมไปยังภาคสนามบิน จากนั้นก็เรียกพนักงานที่เหลือบนเครื่องให้หยุดทำงานและออกมายืนรอต้อนรับผู้โดยสารพร้อมกันด้านหน้า

ลดาวัลย์ยืนเม้มปากแน่น ดวงตาตวัดไปทางท้ายเครื่อง จ้องมองหญิงสาวร่างเพรียวระหงในเครื่องแบบเน้นทรวดทรงสีฟ้าสด ที่กำลังกุลีกุจอรูดม่านกั้นห้องครัวให้เรียบร้อยด้วยสายตาเจ็บแค้น

เพราะนังเด็กใหม่นั่นคนเดียว... เพราะมัน เธอถึงได้โดนภูรินทร์ตวาดจนต้องอับอายขายหน้าขนาดนี้

คอยดูเถอะ... เธอจะไม่ปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตา ทำมารยาสาไถย หว่านเสน่ห์ผู้ชายของเธออีกอย่างแน่นอน