กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 3 : โทษทัณฑ์ของนางบำเรอ (2/2)

แต่แล้วเสียงสัญญาณจากจอสื่อสารภายในห้องก็ดังขึ้น มันคือปุ่มฉุกเฉินแทนการเคาะประตูเรียกเจ้านาย เพราะห้องนอนของทัพเพลิงอยู่ด้านในสุด บรรดาลูกเรือทั้งหมดไม่มีใครเคยเข้ามาเหยียบที่นี่ได้ ยกเว้นแต่จอมขวัญ..

“เฮ้อ.. แม่งเอ๊ย..”

เจ้าของห้องสบถเสียงทุ้มต่ำในลำคออย่างหัวเสีย เขาผละออกจากร่างบางที่สั่นสะท้าน ก่อนจะตวัดแววตาเหี้ยมโหดมองไปทางจอโฮโลแกรมที่มีไฟสีแดงโชว์หรา

หากลูกน้องของเขากดเรียกแบบนี้ก็คงจะมีเรื่องฉุกเฉินเหมือนทุกครั้ง สัญญาณเรือระยะไกลอาจจะมีปัญหา หรือไม่ก็มีพายุด้านนอกกำลังโหมกระหน่ำ

ติ๊ด!

“มีอะไร” ทัพเพลิงกดปุ่มบนจอโฮโลแกรมแล้วตอบรับห้วนๆ

(ขอโทษที่ต้องรบกวนครับกัปตัน เอ่อ.. แต่กัปตันช่วยลงมาดูที่ห้องควบคุมหน่อยได้ไหมครับ เหมือนกับว่าตอนนี้เรือของเราถูกตัดสัญญาณ ผมพยายามติดต่ออดัมแล้ว แต่เสียงมันก็ขาดหายจนฟังไม่รู้เรื่องเลยครับกัปตัน)

*หุ่นยนต์ระบบถามตอบสุดอัจฉริยะที่มีชื่อพื้นฐานว่า อดัม ซึ่งจะใช้งานในรถทุกคัน เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกบ้าน อดัมถูกพัฒนาจนถึงขั้นรับรู้ความรู้สึกของผู้คนได้อย่างแม่นยำ

พอได้ยินคำอธิบายก็ทำให้กัปตันเรือที่กำลังยุ่งอยู่กับการแก้เผ็ดสาวถอนหายใจออกมา เขาเหลือบสายตามองไปทางจอมขวัญที่นอนจมกองน้ำตา

“เออ เดี๋ยวกูรีบไป”

(รับทราบครับกัปตัน)

ได้ยินคำตอบรับเสร็จสรรพทัพเพลิงก็กดตัดสายไปอย่างรวดเร็ว ร่างอันเปลือยเปล่าเดินตรงเข้าไปสวมใส่เสื้อผ้าที่ถูกถอดออก โดยมีทางจอมขวัญที่เฝ้าดูการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ เธอไม่กล้าเอ่ยถามอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

จนกระทั่ง..

ตึกๆๆๆ

เขาได้เดินกลับมาจ้องมองร่างกายอันน่าขย้ำของคนบนเตียง จอมขวัญนอนเปลือยร่างกายทั้งพันธนาการ แขนทั้งสองข้างของเธอถูกล่ามด้วยเชือกหนัง ทั้งเนินอกใหญ่ กลีบสวาท หน้าท้องแบนราบ ทุกสิ่งที่ล่อตาล่อใจเสือป่ามันทำให้ทัพเพลิงต้องข่มอารมณ์ไว้เพียงเท่านี้

พรืบ!!

เขาจัดการคว้าผ้าห่มผืนใหญ่มาปกคลุมร่างกายให้เธอจนมิด แววตาดุดันคู่นั้นเหลือบไปปรามเมื่อได้ยินเสียงอ้อนวอนของเธอ

“คุณทัพเพลิง.. อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้เลยค่ะ ฮึก.. ฉันขอโทษ”

แต่ทัพเพลิงก็ไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น เขาละสายตาอันแสนเย็นชาออกจากเธอ เพียงไม่นานร่างสูงโปร่งก็หายลับออกไปจากห้องนอนสุดหรูของตัวเองทันที

“ฮะฮึก..”

มีเพียงเสียงสะอื้นด้วยความเจ็บปวดดังออกมา หญิงสาวที่นอนขลุกอยู่ในผ้าห่มแน่นิ่งไปชั่วขณะ เธอคิดโทษความโง่เง่าที่ไปหลงเชื่อคำพูดของรุ่นพี่สองคนนั้น..

‘นางบำเรออย่างพวกเธอนี่มันยังไงกันแน่ เพราะสองคนนั้นก็มาบอกฉันว่าเธอวางแผนที่จะลอบฆ่าฉัน’

‘ว..ว่าไงนะคะ’

‘ลูกนัทกับแหวนบอกว่าเธอจะฆ่าฉันเมื่อเย็นนี้เอง’

“กึ่ด.. ฉันไม่น่าเชื่อคำพูดหลอกลวงของพวกพี่เลย..”

สิ่งที่เธอถูกเป่าหูมาทั้งหมดคงเป็นแค่เรื่องโกหก รวมถึงเรื่องที่รุ่นพี่ทั้งสองบอกว่าทัพเพลิงฆ่านางบำเรอด้วย ผู้ชายอย่างทัพเพลิงเกลียดการทรยศเข้าสมอง เขาเองก็คงไม่มีทางทรยศใครง่ายๆ หากเขาไม่โดนทรยศก่อน

แต่หลังจากนี้ความไว้ใจที่เขาเคยให้เธอคงหมดลงไปแล้ว

เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอเอง..

“ฮึกๆๆ ฉ.. ฉันขอโทษค่ะคุณทัพเพลิง.. ฉันขอโทษ..”

ห้องควบคุมเรือ (ชั้น 1)

ติ๊ด!

[ ประตูถูกเปิดค่ะคุณทัพเพลิง.. ]

เสียงอัตโนมัติดังขึ้นพร้อมทั้งฝีเท้าหนักที่เดินย่างกรายเข้ามาภายในห้อง ซึ่งห้องนี้ก็คือห้องควบคุมระบบอัตโนมัติของเรือทั้งหมด โดยลูกเรือที่เก่งเรื่องไอทีที่สุดจะได้เข้ามานั่งในตำแหน่งนี้

“ทางนี้เลยครับกัปตัน”

หนุ่มลูกครึ่งเกาหลีนามว่า จุนโฮ ลุกขึ้นโค้งคำนับให้กับเจ้านาย เขาผายมือมาทางหน้าจอสี่เหลี่ยมสว่างจ้า ด้านหน้ามีปุ่มควบคุมมากมายเป็นภาษาอังกฤษ

โดยเขาเองก็ใส่ชุดคล้ายคลึงกับทัพเพลิง มีสายเอี๊ยมหนังสีน้ำตาลเข้มรัดลำตัว และสวมใส่ผ้าพันคอสีน้ำตาลอ่อน ไม่ได้มีเสื้อเอาไว้ปกคลุมร่างกาย จึงทำให้เห็นกล้ามหน้าท้องของชายฉกรรจ์ดูสุขภาพดี

เป็นเพราะพวกเขาทุกคนออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอในทุกวัน รวมถึงมีเซ็กซ์กับนางบำเรอกันอยู่ตลอด พวกเขาจึงดูแข็งแรงและมีพละกำลังในการทำงานเสมอ

“เฮ้อ.. ซวยฉิบหาย มีไอ้พวกเหี้ยมันกำลังแฮ็กเรืออีกแล้ว”

“จ..จริงเหรอครับกัปตัน! แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดี”

นิกิ หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นอีกคนลุกขึ้นพูดด้วยสีหน้าแตกตื่น เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางจ้องมองเจ้านายที่กำลังจิ้มหน้าจออย่างช่ำชอง

ทัพเพลิงใช้สมาธิในการกดเข้าไปดูระบบหลังบ้านอยู่พักหนึ่ง ในขณะที่ลูกเรือทุกคนเอาแต่เฝ้ามองการกระทำของกัปตันที่ชาญฉลาด มีตัวหนังสือภาษาเอไอ ตัวเลข และประโยคมากมายที่พวกเขาไม่เข้าใจ แต่ทัพเพลิงกลับเข้าใจทุกอย่างและพิมพ์โต้ตอบมันได้อย่างแม่นยำ

“กูสั่งปิดระบบแฮ็กของพวกมันได้แล้ว ยังไงฝากมึงสองตัวติดต่ออดัมให้คอยปกป้องเรือ แล้วก็เฝ้าระวังเรือไอ้พวกโจรเหี้ยนั่นด้วย ถ้ามันแฮ็กระบบของเราได้ มันจะบังคับให้เรือเราขับไปหามัน พวกมันคงตั้งถิ่นฐานอยู่ไม่ไกลจากเราหรอก”

“รับทราบครับกัปตัน”

“ครับกัปตัน”

คงเป็นเพราะเรือขนาดใหญ่ลำนี้มีเทคโนโลยีไฮเทค และอยู่ในยุคที่มีการแข่งขันของโลกเอไอสูง มันจึงมีการปล้นเรือเกิดขึ้นมากมาย พวกโจรสลัดไม่ได้บุกเข้ามาตีเรือเป็นอย่างแรก แต่พวกนั้นเริ่มต้นด้วยการแฮ็กเข้าระบบเอไอในเรือ

และบังคับทิศทางเรือให้เป็นไปตามใจต้องการ หรือแม้กระทั่งระเบิดเรือของอีกฝ่าย ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งหมดหากว่ามีฝีมือที่เก่งมากพอ..

“เอ่อ.. กัปตันครับ ม..มือของกัปตัน!!!”

“เฮ้ยยยย!!! มือกัปตันไปโดนอะไรมาครับเนี่ย!!!”

ทว่าเหล่าลูกน้องที่เห็นบาดแผลบนมือของเจ้านายก็เบิกตาโพลงอย่างตกใจ เพราะตอนนี้มีเลือดซึมออกมาจากบาดแผล นั่นจึงทำให้เจ้าตัวต้องรีบพลิกฝ่ามือขึ้นมาดู

“ไม่มีอะไร พวกมึงไปสนใจระบบต่อเถอะ”

“เดี๋ยวนะครับ.. ก่อนหน้านี้ผมเห็นว่ากัปตันขึ้นห้องไปกับคุณจอมขวัญไม่ใช่เหรอครับ? แล้วทำไมถึงได้มีแผลใหญ่ขนาดนี้ครับกัปตัน..”

เป็นจุนโฮเองที่เอ่ยถามขึ้นมา เขาหรี่ตาจ้องมองรอยแผลสดจากการถูกมีดบาดเป็นรอยยาว ดูแล้วก็คงจะเข้าลึกไม่น้อย ต้องมีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในห้องนอนทัพเพลิงแน่ๆ

“จอมขวัญแค่อยากจะลองดีกับกูนิดหน่อย พวกมึงไม่ต้องใส่ใจมากหรอก คอยจับตาดูผู้หญิงคนนั้นให้ดีก็พอ”

“ว่าไงนะครับ!!!!”

ทุกคนเองก็ต่างเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับคำอธิบายนั้น เพราะที่ผ่านมาจอมขวัญก็ทำหน้าที่นางบำเรอได้เป็นอย่างดี เธอไม่มีทีท่าจะทรยศ หรือทำร้ายทัพเพลิงเลย

“อย่าลืมเฝ้าระบบให้ดีด้วย ถ้าเกิดอะไรเร่งด่วนก็ให้กดเรียกกู อีกไม่นานเดี๋ยวพวกเราก็จะถึงจุดเรดโซนแล้ว ยังไงก็อย่าลืมคำนึงถึงความปลอดภัยของทุกคนบนเรือด้วย”

“เอ่อ ครับกัปตัน..”

“รับทราบครับ”

*จุดเรดโซน (Red Zone) จุดที่มีความอันตรายในการเดินเรือ ใต้น้ำมีความลึกและคลื่นน้ำที่รุนแรงผิดปกติ รวมถึงมีปลาทะเลกลายพันธุ์ที่มีความดุร้าย นอกจากมันจะกัดกินปลาชนิดเดียวกัน มันก็ยังจะกินสัตว์เลือดอุ่นอย่างมนุษย์อีกด้วย

ทัพเพลิงจ้องมองใบหน้าของลูกน้องทุกคนได้เพียงไม่นาน หนุ่มในชุดคลุมสีน้ำตาลเข้มก็เดินตัวปลิวออกมาจากห้องควบคุม เขาเดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสองที่มีกลุ่มนางบำเรอนั่งอยู่

ติ๊ง!!!

ครั้นลิฟต์ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ในห้องรับแขกที่มีนางบำเรอนั่งพูดคุยกันอยู่นั้น ดีไซเนอร์ประจำเรืออย่างมดแดงที่ยืนชงน้ำผลไม้ก็หันมาเห็นกัปตันเรือ กะเทยร่างถึกจึงรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาเอ่ยทักทายทัพเพลิงในทันที

“คุณทัพเพลิง!! มีอะไรให้สาวๆรับใช้หรือเปล่าคะ แหม.. ถึงกับต้องมาถึงที่นี่เลย แล้วน้องจอมขวัญละคะคุณทัพเพลิง ว..ว๊ายยยยยย!!!”

แต่กะเทยผิวสีร่างบึกบึนคนนี้ก็ตะโกนด้วยความตกใจ เมื่อเขาเห็นว่ามือหนาของทัพเพลิงมีรอยแผลฉกรรจ์ แถมเลือดสีแดงสดยังซึมออกมาจนน่ากลัว

น่าแปลกที่สีหน้าของทัพเพลิงไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บปวดสักนิด เขาตวัดสายตาอำมหิตมองไปทางลูกนัทกับแหวนที่ยืนเบิกตาโพลง พวกเธอทั้งสองคนเหลือบมองหน้ากันอย่างมีพิรุธ

“แผลนี้ฉันได้มาจากจอมขวัญ”

“อะไรนะคะคุณทัพเพลิง!!!!”

“ย..ยัยจอมขวัญเหรอ”

“ว๊ายยยยย!! ฝีมือจอมขวัญน่ะแก!!”

นางบำเรอนับสิบคนที่ยืนรายล้อมต่างหันไปกระซิบกันเสียงดังฟังชัด ทุกสายตาจ้องมองไปทางทัพเพลิงที่ยืนขบกรามแน่น โดยเฉพาะทางมดแดงที่ยกมือขึ้นมาปิดปาก เขาไม่คิดเลยว่าจอมขวัญจะฆ่าตัวตายทางอ้อมแบบนี้

“มดแดง”

“เอ่อ ค..คะ? คุณทัพเพลิง..”

“ตามฉันขึ้นไปที่ห้องนอนด้วย”

“คะ!?”

“ไปป้อนข้าวป้อนน้ำให้ทาสคนใหม่ของฉันหน่อย เพราะฉันขังผู้หญิงทรยศคนนั้นไว้บนห้อง”