กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 4 : ทั้งรักทั้งแค้น (1/2)

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจอมขวัญมันจะทำจริงน่ะพี่แหวน คิกๆ หลังจากนี้มันเตรียมตัวซวยได้เลย เพราะคุณทัพเพลิงไม่เอามันไว้แน่! มันได้กลายเป็นทาสคนใหม่แล้ว!!”

“เออ ตอนแรกที่ฉันบอกคุณทัพเพลิงว่ามันจะฆ่าคุณเขา ฉันก็แอบกังวลว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผนนะ”

“นั่นสิพี่แหวน แต่อีนังจอมขวัญมันกะจะฆ่าคุณเขาจริงๆด้วย บ้าไปแล้วหรือไง.. หึ..”

ลูกนัทที่ยืนจ้องมองประตูกระจกของลิฟต์ถูกปิดลง พร้อมกับทัพเพลิงที่ขึ้นไปยังชั้นสามของเรือ โดยที่ยังมีมดแดงยืนอ้าปากค้างกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ทั้งคำอธิบายของทัพเพลิงเมื่อกี๊ และก็คำซุบซิบนินทาของลูกนัทกับแหวน

“นี่พวกเธอสองคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอ..”

กะเทยร่างใหญ่หันขวับไปถามนางบำเรอที่ยืนตัวติดกัน สีหน้าของมดแดงบ่งบอกได้ถึงความโกรธอยู่ไม่น้อย เขาขมวดคิ้วชนกันเมื่อเห็นท่าทีมีพิรุธของพวกเธอ

“โถ่เจ๊.. พวกเราก็แค่ยื่นข้อเสนอให้ยัยจอมขวัญเอง”

“ใช่ๆ พี่แหวนพูดถูกค่ะ พวกเราสองคนแค่บอกว่าให้ยัยนั่นเอาตัวรอด แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะทำจริง..”

เพี๊ยะะะ ! ! ! ! !

เฮือกกกก!!!!

ทันทีที่ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าของลูกนัท เหล่านางบำเรอที่ยืนอยู่ภายในห้องก็สะดุ้งโหยง รวมถึงแหวนที่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะรุ่นพี่สาวคนนี้ไม่คิดเลยว่ามดแดงจะทำร้ายนางบำเรอได้ลงคอ

“พ..พี่มดแดง..”

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยนะว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้!!”

มดแดงตวาดเสียงแข็งกร้าวก่อนจะชี้หน้าใส่ลูกนัทกับแหวน ท่าทีของเขาดูโกรธเคืองทั้งสองคนแทนจอมขวัญ

“พี่มดแดง!! น..นี่พี่ตบหน้าหนู..”

“ใจเย็นๆก่อนนะคะพี่มดแดง!” แหวนรีบเข้ามาห้ามเมื่อเห็นสีหน้าโกรธเคืองของรุ่นพี่

“อยู่กับพวกเธอมาก็ตั้งหลายปี หึ! ฉันรู้ไปถึงสันดานของพวกเธอหมดแล้ว! ไอ้นิสัยที่เห็นใครดีกว่าไม่ได้ ขี้อิจฉา ชอบนินทาว่าร้ายคนอื่นกันอยู่เรื่อย!!”

“พี่มดแดง!!!”

“จอมขวัญเจอเรื่องเลวร้ายมาเยอะแล้ว”

“……”

“อย่าให้พวกเธอสองคนเป็นหนึ่งในนั้นเลย ระวังตัวไว้เถอะ ถ้าคุณทัพเพลิงรู้ความจริงขึ้นมา เขาเอาพวกเธอตายแน่!”

มดแดงพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้องทำอาหารทันที ทิ้งให้ทั้งสองสาวยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ความเงียบงันเริ่มทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด นางบำเรอคนอื่นต่างก็ทยอยเดินกลับห้องตัวเองอย่างหวาดกลัว

รวมถึงลูกนัทกับแหวนที่รู้แล้วว่าตัวเองทำผิดพลาดไป..

ภายในห้องนอนของทัพเพลิง

บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจบสิ้นลงไปเป็นที่เรียบร้อย ตั้งแต่ที่ทัพเพลิงลงไปห้องควบคุมเรือ เพียงไม่นานมดแดงก็เดินตามกัปตันสุดหล่อเข้ามาภายในห้อง

กะเทยร่างบึกบึนถือถาดสเต๊กเนื้อพร้อมกับน้ำมาเสิร์ฟให้ใครบางคน ซึ่งเธอคนนั้นก็นอนถอนหายใจอยู่บนเตียง

ซุบซิบ..

“นี่เธอทำอะไรลงไปรู้ตัวไหมจอมขวัญ เฮ้อ.. อยากตายกลายเป็นผีเฝ้าทะเลแถวนี้หรือไง คุณทัพเพลิงเขาจับเธอโยนลงไปให้ฉลามกินได้เลยนะ”

มดแดงกัดฟันพลางเอาส้อมที่จิ้มสเต๊กเนื้อเข้าปากอีกฝ่าย ซึ่งตอนนี้จอมขวัญก็ถูกมัดแขนทั้งสองไว้ด้านหลัง ส่วนเจ้าของเรือก็นั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมห้อง

ทัพเพลิงเอาแต่จ้องมองทาสคนใหม่อย่างไม่ละสายตา..

“น..หนูขอโทษค่ะพี่มดแดง.. หนูขอโทษ”

เพราะตอนนี้เธอคงพูดได้แค่เพียงประโยคนี้เท่านั้น

“โชคดีแค่ไหนแล้วที่คุณทัพเพลิงเขายังใจดีมีเมตตากับเธอน่ะจอมขวัญ เขายังใช้ให้ฉันเอาสเต๊กเนื้อดีๆมาป้อน ทำไมเธอถึงอยากจะฆ่าเขาล่ะ”

“พี่มดแดง..”

“เธอเกลียดเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“……”

ไม่ใช่.. ไม่ใช่เลยสักนิด

จอมขวัญสะอึกไปกับคำถามนั้นด้วยหัวใจที่เจ็บจี๊ดขึ้นมา เธอชำเลืองสายตาวูบหวั่นมองไปทางคนด้านหลังห้อง ในขณะที่เขากำลังก้มลงตรวจงานบนจอในมือ

“พี่ลูกนัทกับพี่แหวนเล่าเรื่องของคุณมีนาให้หนูฟังค่ะ จริงๆหนูก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่หนูแค่กลัวว่าวันหนึ่งที่คุณทัพเพลิงเบื่อหนูขึ้นมา หนูอาจจะต้องตาย”

“เธอก็เลยจะชิงฆ่าเขาก่อน แล้วยึดเรือนี้งั้นสิ หึ..” กะเทยที่รู้ทันเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน

มดแดงรู้สึกโกรธแทนทัพเพลิงไม่น้อย เพราะเขาเองก็รับใช้กัปตันหนุ่มคนนี้ตั้งแต่เพิ่งเดินเรือช่วงแรก ทำไมจอมขวัญถึงกล้ามาทำร้ายเจ้านายของเขาได้ลงคอ

“ฮึก.. หนูผิดเองค่ะ นี่คงจะเป็นบทเรียนครั้งใหญ่หลวง หลังจากนี้หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว และหนูก็จะไม่เชื่อคำพูดของนางบำเรอคนไหนง่ายๆอีก”

หญิงสาวที่รู้สึกผิดพรั่งพรูความในใจออกมา เธอก้มหน้าลงพลางเคี้ยวเนื้อในปากเบาๆ ทางมดแดงเองก็ค่อนข้างเห็นใจจอมขวัญ เธอเผชิญเรื่องราวเลวร้ายมามาก คงไม่ผิดหรอกที่จะไม่ไว้ใจผู้มีอำนาจอย่างทัพเพลิง

“ดีแล้วแหละ เฮ้อ.. นังลูกนัทกับนังแหวนน่ะมันขี้อิจฉา อย่าโง่ซ้ำสองให้มันหลอกแบบนี้อีก เข้าใจไหม?”

“เข้าใจค่ะพี่มดแดง”

“ต่อจากนี้ก็รับใช้คุณทัพเพลิงเขาให้ดี ทำยังไงก็ได้ให้เขาหายโกรธเธอ ถ้าไม่อย่างนั้นเธอได้ถูกเขาฆ่าแน่นอน”

“ฮะฮึก..”

ฆ..ฆ่างั้นเหรอ..

“จริงอยู่เรื่องหนึ่งที่พวกนังลูกนัทมันพูดถูก เรื่องของคุณมีนาน่ะ เธอเป็นเมียเก่าของคุณทัพเพลิงเขา เลิกกันไปนานแล้ว แต่หลังจากนั้นคุณทัพเพลิงก็ไม่เคยจริงจังกับใครอีกเลย”

“……”

“แต่ถ้าเธออยากจะทำให้เขารัก เธอก็ต้องเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ลองมองโลกในแง่ดีบ้าง จอมขวัญ..”

มดแดงกล่าวจบก็ตักสลัดป้อนอีกฝ่ายในทันที พี่กะเทยคนนี้เข้าใจหัวอกหญิงสาวผู้โดดเดี่ยว และรู้ด้วยว่าเด็กสาวคนนี้คงผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามาก สิ่งเดียวที่จอมขวัญทำได้ในตอนนี้ก็คือปรนนิบัติรับใช้ทัพเพลิงเท่านั้น

“เรื่องเซ็กซ์สำหรับผู้ชายมันสำคัญนะ ไม่ว่าตอนนี้เขาจะลงโทษอะไรเธอ เธอก็ต้องรับผลจากการกระทำของตัวเอง ดันพยศเขาดีนัก หึ.. ขอให้รอดก็แล้วกัน”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา..

“อะอือออ.. คุณทัพเพลิงคะ เอ่อ ใจคอคุณจะมัดฉันไว้แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ ได้โปรดแก้มัดให้ฉันทีเถอะค่ะ”

หญิงสาวที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงเอ่ยเสียงอ้อนวอน เธอจ้องมองไปยังเก้าอี้ไม้ข้างเตียงที่มีร่างของทัพเพลิงนั่งอยู่ เขากำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับความรู้เรื่องเรือทั่วไป

แน่นอนว่าทางฝั่งนั้นก็เหลือบมองเธอเป็นระยะ พอได้ยินประโยคอ้อนวอนที่เอ่ยออกมา ริมฝีปากสวยก็กระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาแกล้งเธอได้สำเร็จ และนี่ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น..

“ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบแบบนี้เหรอ”

“ม..ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบ”

จอมขวัญส่ายหน้าเป็นพัลวัน ยิ่งเธอเห็นว่าเขาวางหนังสือลงบนชั้นแล้วลุกขึ้นมาหาเธอ แววตาที่มีความหวังนั้นก็จ้องมองทัพเพลิงอย่างอ้อนวอน

“ฉันยอมทำทุกอย่างเลยค่ะคุณทัพเพลิง ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ทำแบบนั้นกับคุณอีกแล้ว ฉันจะไม่ทรยศคุณ ฉันจะไม่คิดฆ่าคุณอีกแล้วค่ะ ด..ได้โปรด.. เชื่อใจฉันเถอะค่ะ..”

แต่ปลายเสียงของจอมขวัญก็ขาดหายไปในชั่วพริบตา เมื่อร่างสูงล่ำโน้มตัวเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขาคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอขาวจนเธอสะดุ้งโหยง รวมถึงมือที่ลูบไล้ตรงเอวบางภายใต้ชุดนอนสีขาว

“ฉันเชื่อใจเธอมาเยอะแล้ว”

ปลายเสียงทุ้มนั้นเอ่ยอย่างแผ่วเบา ในขณะที่เขาเริ่มใช้มันลากวนอยู่ตรงเนินอกใหญ่ สายตาของทัพเพลิงบ่งบอกชัดเจนเลยว่าเขายังโกรธเธอมาก

“คุณทัพเพลิง..”

“เพราะฉันเชื่อใจเธอ ฉันถึงได้แผลมานี่ไง หึ..”