กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 4 : ทั้งรักทั้งแค้น (2/2)

เขากล่าวพลางยกมือข้างขวาของตัวเองขึ้นมา ตอนนี้ได้มีผ้าสีขาวพันแผลเอาไว้อยู่ ต่อหน้าต่อตาของจอมขวัญที่กลืนน้ำลายลงคออย่างรู้สึกผิด

“ผู้หญิงอย่างเธอมันต้องเจอคนอย่างฉัน.. ไอ้มารยาที่เธอแสดงออกมาน่ะ ฉันไม่หลงกลง่ายๆหรอก ไม่รู้ว่าเรื่องที่เธอเล่าให้ทุกคนบนเรือฟังเป็นเรื่องโกหกหรือเปล่า บางทีเธออาจจะไม่ได้หนีแฟนเก่ามาก็ได้”

“ไม่ใช่นะคะคุณทัพเพลิง!! ฉันหนีแฟนเก่ามาจริงๆ”

“งั้นเหรอ..”

คนที่ทำท่าทีลังเลสงสัยกระตุกยิ้มเพียงครู่เดียว เขาก็กัดริมฝีปากตัวเองอย่างเย้ายวน ปลายนิ้วลูบวนอยู่บนเนินอกใหญ่ เขาบีบเคล้นมันไปมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้อีกฝ่าย

“อ..อ๊าาาา คุณทัพเพลิง อย่าค่ะ..”

เสียงหวานร้องท้วงออกมาในทันทีเมื่อรู้สึกว่ายังไม่พร้อม เธอไม่อยากใช้เซ็กซ์แก้ปัญหาในตอนนี้เลย

แต่สัมผัสของทัพเพลิงกลับทำให้ร่างบางเริ่มเกร็งตัวตอบรับ มือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามร่างกาย ในขณะเดียวกันกับที่ริมฝีปากคอยขบเม้มตามจุดอ่อน ทั้งติ่งหู ซอกคอขาว เนินอกใหญ่ใต้บราลูกไม้

“แฮ่กๆๆ คุณทัพเพลิง.. ม..ไม่นะคะ..”

ยิ่งเธอปฏิเสธเขามากเท่าไหร่ เขาก็รู้ดีว่าเธอเริ่มมีอารมณ์

“ไม่อะไรกันเล่า รูเธอตอดนิ้วฉันอยู่นี่”

“อื๊อออ.. อย่าค่ะ พอได้แล้วค่ะคุณทัพเพลิง”

จอมขวัญส่ายหน้าไปมาพร้อมกับกัดริมฝีปากตัวเองไปด้วย เธอพยายามจะดิ้นพล่านแต่ก็ถูกเขาล็อกตัวไว้ เสียงครืดคราดบนหัวเตียงดังขึ้นมาเป็นระยะ เมื่อเชือกหนังได้รัดข้อมือเรียวของจอมขวัญไว้แน่นกว่าเดิม

คนเจ้าเล่ห์ผุดยิ้มร้ายเมื่อเห็นจุดสงวนใต้ร่มผ้าตอบรับเขา ปลายนิ้วหนาจึงสอดแทรกมันเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม ก่อนจะเฝ้าดูใบหน้าหวานที่เริ่มมีอารมณ์ร่วมกับมัน

“อะอ๊าาาา คุณทัพเพลิงคะ..”

มันเป็นไปอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด จากที่เธอพยายามจะต่อต้านสัมผัสจากเขา แต่พอถึงจุดที่เธอไม่อาจหลีกหนี จอมขวัญก็เอ่ยเรียกชื่อของเขาพร้อมทั้งครางออกมา

“หึ.. ร่านดีนักนะ แบบนี้ฉันโคตรชอบเลย”

พรืบ!

แต่ยังไปไม่ถึงฝั่งฝันจนสุดทาง มือข้างขวาที่มีผ้าพันแผลก็ถูกดึงกลับมาหาตัว ทัพเพลิงเอามันออกมาจากใต้กระโปรงของเธอด้วยรอยยิ้ม ใบหน้ามีเล่ห์เหลี่ยมเริ่มทำให้อีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความสับสน

“น้ำเธอไหลเยิ้มเต็มมือฉันขนาดนี้จอมขวัญ ยังแกล้งทำเป็นปฏิเสธกันอีกเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย หึๆ ขนาดเรื่องเซ็กซ์ยังโกหกกันได้ เธอจะให้ฉันเชื่ออะไรเธอได้อีก?”

“คุณทัพเพลิง..”

ตอนนี้จอมขวัญรู้สึกเหมือนว่าถูกด่าทางอ้อม เธอหน้าชาจนทำอะไรไม่ถูก แววตากลมโตจ้องมองผู้ชายที่ลุกขึ้นไปเช็ดมือตรงชั้นวางของ ก่อนที่เขาจะเหลือบมามองเธอแวบหนึ่งด้วยสายตาเย็นชา

ราวกับว่าคืนนี้.. เขาจะทิ้งให้จอมขวัญอยู่ที่นี่คนเดียว

รุ่งเช้าวันต่อมา..

(อีกไม่กี่นาทีจะเข้าสู่จุดเรดโซน)

ในขณะที่เรือลำใหญ่มหึมาได้แล่นข้ามมหาสมุทรมาได้สามสิบกว่าวัน มีการจอดพักตรงท่าเรือบ้างตามโอกาส แต่จุดมุ่งหมายของทัพเพลิงก็คือการแล่นเรือไปยังโรงงานไฮโดรเจนลอยน้ำ มันคือแหล่งผลิตพลังงานขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่กลางทะเล

แต่กว่าจะไปถึงที่นั่นก็ใช้เวลานานพอสมควร จะต้องผ่านพื้นที่สีแดง เรียกว่าจุด (Red Zone : เรดโซน)

*พื้นที่สัตว์ทะเลดุร้ายกินเนื้อคน มีพายุเข้าบ่อยครั้ง ระดับคลื่นน้ำไม่ค่อยสมดุล ซึ่งทัพเพลิงจะต้องคอยควบคุมทุกอย่างให้ราบรื่น

“อุ๊ยยย.. อรุณสวัสดิ์ยามเช้าค่ะคุณทัพเพลิงสุดหล่อ”

“อรุณสวัสดิ์นะคะคุณทัพเพลิง..”

เสียงหวานดังแว่วขึ้นมาตรงบันไดทางขึ้นของชั้นดาดฟ้า ก่อนหนุ่มหล่อที่เพิ่งสั่งงานลูกน้องเสร็จสรรพจะหันไปมอง นางบำเรอตัวต้นเรื่องทั้งสองก็เดินเข้ามาหาเขาทันที

เป็นปกติที่สาวๆในเรือนี้จะขึ้นมายืนมองดูทะเล สูดกลิ่นอายของน้ำบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แต่ถ้าหากเข้าสู่จุดเรดโซนหรือมีพายุเข้า ทัพเพลิงจะไม่อนุญาตให้นางบำเรอขึ้นมาชั้นดาดฟ้า เพราะเขากลัวว่าจะมีใครได้รับอันตราย

“อืม อรุณสวัสดิ์”

หนุ่มหล่อตอบรับด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น ใบหน้าหล่อไม่ได้แสดงความรู้สึกใดออกมาจนลูกนัทกับแหวนแอบหวั่น พวกเธอกลัวเหลือเกินว่าจอมขวัญจะไปพูดอะไรหรือเปล่า

“ใกล้จะถึงจุดเรดโซนแล้ว พวกเธอรีบลงไปด้านล่างเถอะ อยู่ตรงนี้มันอันตราย อย่าลืมบอกคนอื่นด้วย”

“เอ่อ ค่ะคุณทัพเพลิง”

“คุณทัพเพลิงคะ!”

แต่ลูกนัทก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไป ทัพเพลิงจึงหยุดชะงักและหันมาเลิกคิ้วมองนางบำเรอตัวท็อปของเรือ

ซึ่งลูกนัทก็พยายามฉีกยิ้มด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ยิ่งเธอเห็นมือของทัพเพลิงมีรอยแผลใหญ่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้ความตายมากขึ้นทุกที

“คือว่า…”

“กึ่ด.. ยัยลูกนัท..”

แหวนที่ไม่อยากจะให้รุ่นน้องสารภาพความจริงก็รีบกัดฟันห้าม รุ่นพี่สาวผู้ที่เอาตัวรอดเก่งรู้ดีว่าควรต้องทำยังไง เพราะเรื่องนี้คนที่รับเคราะห์กรรมก็คือจอมขวัญ ไม่ใช่คนต้นคิดแผนร้ายอย่างพวกเธอสักหน่อย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณทัพเพลิง พอดียัยลูกนัทก็แค่อยากจะรับใช้คุณทัพเพลิงค่ะ นางไม่ได้นอนกับคุณทัพเพลิงมานานมากแล้ว เฮ้อ..” แหวนขยิบตาให้ลูกนัทเพื่อช่วยกันต่อแผนการ

“ช..ใช่ค่ะคุณทัพเพลิง..”

“……”

“ฉันคิดถึงคุณทัพเพลิงมากๆเลยค่ะ งั้นถ้าคืนนี้คุณทัพเพลิงว่าง หรือไม่มีคุยงานกับใคร คุณทัพเพลิงอย่าลืมเรียกใช้ลูกนัทนะคะ”

หญิงสาวที่ร้ายกาจคนนี้เอื้อมมือไปแตะแขนล่ำของเจ้านาย เธอใช้สายตากับมารยายั่วยวนให้เขายอมใจอ่อน แต่ชายร่างสูงล่ำคนนี้ก็หรี่ตาลงราวกับกำลังคิดอะไรในหัว

“ได้สิ.. คืนนี้พวกเธอสองคนมาหาฉันที่ห้อง”

“ว่าไงนะคะ!!!”

“ส..สองคน!?”

แต่แล้วลูกนัทกับแหวนก็ร้องเสียงหลงทันที พวกเธอหันหน้ามามองกันด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ เพราะสีหน้าของทัพเพลิงน่ากลัวจนพวกเธอคาดเดาอะไรไม่ถูก เหมือนกับว่าเขามีแผนร้ายเป็นร้อยๆแผนวนเวียนอยู่ในนั้น

สายตาแบบนี้มันเหมือนกับว่าเขารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว แต่ก็ไม่คิดทำร้ายลูกนัทกับแหวน เขากลับเลือกไปลงที่จอมขวัญแทน..

ซ่าาาาาาาา!!!!!

ครืนนนนนนน…!!!!!

ทันใดนั้นเองพายุฝนก็โหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมทั้งลมกรรโชกที่รุนแรงพอตัว มันสามารถทำให้เสื้อคลุมของเหล่าลูกเรือทุกคนปลิวว่อน รวมถึงทัพเพลิงที่รีบกดสัญญาณฉุกเฉินบนนาฬิกาข้อมือตัวเอง

เหตุการณ์อันน่าหวาดผวานี้ ไม่ได้ทำให้อดีตกะลาสีที่เลื่อนขั้นมาเป็นกัปตันกลัวแม้แต่น้อย เขากับลูกเรือคนอื่นดูจะชำนาญในการเดินเรือ ยกเว้นแต่เพียงพวกนางบำเรอที่เคยชินแต่กับการหลบด้านในห้องนอน

“ไอ้เด่นชัย!!”

“ค..ครับกัปตัน”

ทัพเพลิงตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทที่วิ่งวุ่นอยู่รอบดาดฟ้า ในขณะที่คนอื่นวิ่งไปยังห้องควบคุมของตัวเอง ทุกสายตาต่างเฝ้ามองน้ำทะเลที่เริ่มเปลี่ยนสี

จากสีน้ำเงินเข้มที่แทรกแซงด้วยสีฟ้าเขียวมรกต ตอนนี้มันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึนจนน่ากลัว มีบางสิ่งลอยขึ้นมาอยู่ด้านบนเหมือนกับครีบฉลาม ดวงตาสีแดงฉานจ้องขึ้นมาบนเรือเป็นร้อยคู่ ปากกว้างๆของมันอ้าออกจนเผยให้เห็นฟันทุกซี่ที่แหลมคม

“มึงไปเอาตัวจอมขวัญขึ้นมาบนนี้หน่อย เอาโซ่ตรวนขึ้นมาด้วย”

“อะไรนะครับ!?”

คำสั่งการนั้นไม่ได้ทำให้เด่นชัยเบิกตาโพลงคนเดียว เพราะลูกนัทกับแหวนที่ยืนหลบพายุอยู่ตรงบันไดก็ตกใจมากเช่นเดียวกัน

พวกเธอทั้งสองคนจ้องมองทัพเพลิงที่ลอบยิ้มเหมือนคนโรคจิต ส่วนทางเจ้าตัวก็เหลือบไปมองนางบำเรอที่ยืนจับมือกันแน่นอย่างหวาดกลัว

“เพราะกูจะเชือดไก่อ่อนให้ลิงแก่ๆมันดูไง”