เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่5 ความโกลาหล
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-11-26 16:41:38วันถัดจากที่เกิดเรื่องโปรเจ็กต์ เพชรพลอยรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหนักกว่าเดิม แม้จะทำงานตั้งใจมากแค่ไหนก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่เหมือนจับจ้องมาแบบแปลก ๆ โดยเฉพาะจากฝ่ายบริหารระดับสูงบางคนที่เธอไม่เคยยุ่งเกี่ยวด้วยมาก่อน
เธอไม่รู้เลยว่าต้นตอของแรงกดดันเหล่านั้นมาจากใคร…แต่มันกำลังค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาอย่างมืดเงียบ ในขณะเดียวกัน ญาดา—คู่หมั้นของคิรินทร์—นั่งอยู่ในรถยุโรปสีเทาด้าน สายตาเรียบเฉยแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความริษยาอัดแน่น “คนชื่อเพชรพลอย…” ญาดาพึมพำ ขณะกวาดนิ้วเปิดแฟ้มที่ลูกน้องสืบมาให้ “ฐานะทางบ้านไม่ดี พ่อแม่โลภ… แล้วก็เคยถูกส่งไปเป็นเมียน้อยคนบางคนงั้นเหรอ” ริมฝีปากญาดายกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่สวยงามเลยสักนิด “ของแบบนี้… แค่ปล่อยข่าวก็พังไม่เป็นท่าแล้ว ไม่ต้องเปลืองมือฉันด้วยซ้ำ” แต่ดูเหมือนเธอยังไม่พอ เธอหยิบโทรศัพท์กดต่อสายหาใครบางคน ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงทุ้ม หยาบ และคุ้นเคยกับการใช้อำนาจข่มคน “…ว่าไงครับ" “ฉันมีเรื่องจะให้คุณช่วย” ญาดาวางน้ำเสียงเรียบหรู แต่เย็นเยียบ “ผู้หญิงที่ชื่อเพชรพลอย ทำงานที่คิรา กรุ๊ป เธอเป็นลูกหนี้บ้านคุณใช่ไหม?” “ใช่ครับ หนี้เก่าของแม่เธอ แต่ยังไม่เคลียร์กันดีๆ สักที บอกให้มาเป็นเมียผมก็จบเรื่อง” “งั้นดีเลย ฉันส่งที่อยู่ที่ทำงานให้แล้ว คุณก็รู้ว่าต้องทำอะไร” “จะให้ผมไปเก็บหนี้เลยมั้ยครับ? ไม่สิไปรับเมียกลับบ้าน” ญาดายิ้มแบบคนสั่งการหมากตัวเล็ก ๆ บนกระดาน “ดี...ทำยังไงก็ได้ให้มันออกจากที่ทำงานไวๆ ทำให้มันอับอายจนไม่กล้ามาเหยียบที่บริษัทนี้อีก” ปลายสายหัวเราะเบา ๆ แบบคนที่คิดว่าตนเหนือกว่าทุกอย่างถูกวางแผนไว้แล้ว...และเพชรพลอยไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น ━━━ ช่วงบ่ายของวันนั้น ล็อบบี้ชั้นหนึ่งของคิรา กรุ๊ปมีเสียงเอะอะขึ้นอย่างกะทันหัน พนักงานหลายคนชะเง้อมอง ก่อนจะเห็นชายร่างใหญ่ สักลายเต็มแขน ใส่เสื้อเชิ้ตลายเสือเปิดกระดุมสองเม็ด เดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทีกร่าง ๆ “เฮ้! ห้ามเข้าไปนะครับ ต้องแลกบัตร!” รปภ.รีบกันไว้ แต่ชายคนนั้นผลักไหล่รปภ.ออกแล้วตะโกนลั่นจนเสียงสะท้อนถึงแทบทุกชั้น “เพชรพลอย!! อยู่ไหน!? ออกมาคุยกับฉันหน่อย!” เสียงนั้นมันดัง… และน่าอับอายจนคนทั้งล็อบบี้ชะงักงัน เพชรพลอยที่กำลังจะขึ้นลิฟต์หยุดกึก ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอจำเสียงนั้นได้ดี…ลูกชายเถ้าแก่เจ้าหนี้เก่าของแม่เธอ หัวใจเธอแทบหล่น เขามาทำอะไรที่นี่…เพราะใคร…เพราะอะไร...เพื่อนร่วมงานเริ่มกระซิบกันเสียงเบาๆ แต่ทุกคำกระซิบเหมือนคมมีดที่กรีดใจเธอ “…ใครอะ มาโวยวายหาเพชรพลอย?” “…มีเรื่องหนี้เหรอ?” “…นี่มันบริษัทนะ ทำไมถึงมีคนแบบนี้มาบุกได้?” เพชรพลอยหน้าเริ่มซีด มือสั่น ไม่รู้จะหนีหรือสู้ดี แต่ไม่ทันที่เธอจะก้าวหนี เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นด้านหลั “เกิดอะไรขึ้น?” คิรินทร์เดินออกมาจากลิฟต์อีกด้าน ใส่สูทสีดำเข้ม สง่างาม… และตอนนี้กำลังดึงดูดทุกสายตาโดยไม่ต้องพยายาม เขามองภาพตรงหน้าแล้วใบหน้าหล่อเหลาฉายความเย็นยะเยือกขึ้นทันที สายตาคมของเขามองเพชรพลอยก่อน แล้วเลื่อนไปมองชายร่างใหญ่ที่กำลังตะโกนชื่อเธอ “คนของคุณเหรอ?” คิรินทร์ถาม น้ำเสียงต่ำจนเหมือนจะระเบิดได้ทุกวินาที เพชรพลอยส่ายหน้าแทบไม่ทัน “ม–ไม่ค่ะ! ไม่ใช่เลย เขา… เขาเป็น… คนรู้จักของแม่ แต่ว่า—” ยังไม่ทันอธิบาย ชายคนนั้นตะโกนขึ้นมาอีก “อ้าว! อยู่ตรงนี้นี่เอง!” เขาชี้หน้าเพชรพลอย “มานี่เลย! แกกับแม่แกยังค้างฉันอยู่นะเว้ย! แม่แกยกแกให้ฉันแล้ว” "ย...ยกให้หรอ" เสียงน่าอับอายทะลุทั้งชั้น เพชรพลอยตัวชา หูอื้อ และอยากหายไปจากตรงนี้ แต่คนที่ไม่คิดจะทนอีกต่อไปคือคิรินทร์ เขาหันไปทางลูกน้องสองคนที่ตามติดอยู่ตลอดเวลา เสียงเขาเย็นกริบจนคนรอบข้างขนลุก “ลากมันออกไป” “คุณคิรินครับ?” “ฉันบอกให้ลากมันออกไป" ทั้งตัว ทั้งเสียง ทั้งนิสัยของมัน—อย่าให้กลับเข้ามาเหยียบบริษัทฉันอีก” คำว่า “บริษัทฉัน” ทำเอาพนักงานหลายคนตาโตขึ้นทันที ตอนนี้ไม่มีใครกล้าซุบซิบแล้ว ทุกคนอยู่ในสภาพ “เงียบเป็นเป่าสาก” ลูกชายเถ้าแก่ยังไม่ทันเข้าใจอะไร ลูกน้องคิรินทร์สองคนก็จับแขนทั้งสองข้างลากออกไปโดยไม่ให้เขาตั้งตัว “เฮ้! ปล่อยนะเว้ย! นี่มันอะไรกัน!?” เสียงร้องถูกดึงออกไปพร้อมร่างของเขาที่ถูกลากเหมือนตัวตอมหึ่งไร้ค่า คิรินทร์ยืนมองด้วยสีหน้าไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว เงียบ นิ่ง ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเกลียดความวุ่นวาย แต่เพราะเขาไม่ทนให้ผู้หญิงของเขา—แม้ยังไม่ยอมรับออกมา—ถูกหยามในที่สาธารณะแบบนี้ เมื่อตัวปัญหาถูกลากออกไปแล้ว คิรินทร์จึงหันมามองเพชรพลอย สายตานั้นเต็มไปด้วยคำถามความหงุดหงิด และความเป็นห่วงปนโกรธที่เขาไม่อยากยอมรับว่ามันรุนแรงแค่ไหน “เขามาที่นี่ได้ยังไง” น้ำเสียงคิรินทร์นิ่ง แต่ทุกคำพูดคือกดดัน เพชรพลอยกำมือแน่น เสียงสั่น “ฉัน… ไม่รู้ค่ะ เขาไม่เคยมาที่นี่ เขา… เขาไม่ควรจะรู้ว่าฉันทำงานที่ไหนด้วยซ้ำ” “แล้วทำไมเขาต้องพูดเรื่องหนี้ต่อหน้าทุกคน?” เพชรพลอยก้มหน้า น้ำตาคลอ “มัน…เป็นเรื่องของแม่ค่ะ ฉันไม่ได้เกี่ยวเลย แต่เขา—” “คุณโดนรังแกอยู่ใช่ไหม” “ไม่ค่ะ ไม่… ฉัน—” “เพชรพลอย” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ครั้งแรกที่เธอเห็นแววโกรธแบบนี้ในดวงตาของเขามันไม่ใช่ความโกรธที่มีต่อเธอ แต่เป็นความโกรธที่กำลังปกป้องเธอจากสิ่งที่เขามองว่า “สกปรกและทำให้เธอเจ็บ” “ถ้าใครทำอะไรกับคุณอีก—บอกผม” ขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคำสั่งแต่ลึก ๆ มันคือคำขอร้องแบบที่เขาไม่แสดงออกมา เพชรพลอยไม่รู้จะตอบอย่างไร ไม่รู้จะยิ้มหรือจะร้องไห้ดี เพราะทุกคำของเขากำลังทำให้หัวใจของเธอสั่นและสับสนไปหมด เธอทำได้แค่พยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ…” คิรินทร์มองเธออีกนิด ก่อนจะหันกลับเข้าไปในลิฟต์ แต่ก่อนประตูลิฟต์จะปิด เขาหยุด มือยังกดประตูค้างไว้เล็กน้อย “เพชรพลอย” “…คะ?” “คืนนี้—ตอบแชตผมด้วย” น้ำเสียงเขานุ่มลงนิดหนึ่ง "ผมไม่ชอบความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับคุณ” แล้วประตูลิฟต์ก็เลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ ทิ้งให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบอยากทรุดลงกับพื้น ━━━ คืนนั้น… โทรศัพท์เพชรพลอยสั่น ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอคือ… คิรินทร์ เธอกดเข้าไป ภาพคือข้อความสั้น ๆ แต่เข้มกว่าที่เธอคิด > คุณโอเคไหม ถ้าไม่—บอกผมเดี๋ยวนี้ เขามายุ่งอะไรกับคุณ เพชรพลอยมองข้อความเหล่านั้นนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบด้วยมือที่ยังสั่น >ไม่เป็นไรค่ะ เขามาหาเรื่องเฉยๆ ฉันขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย… ไม่ถึงสามวินาที ข้อความของเขาก็เด้งขึ้นมา > อย่าพิมพ์คำว่าขอโทษกับผมอีก คุณไม่ผิด แล้วผมจะจัดการเรื่องนี้เอง หัวใจเพชรพลอยเต้นแรงแบบที่ไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือควรกลัวว่าจะพึ่งเขามากเกินไป ก่อนที่โทรศัพท์จะสั่นอีกครั้ง > พรุ่งนี้ ผมจะให้คนคอยดูคุณ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรคุณอีก เพชรพลอยจ้องข้อความนั้นพร้อมน้ำตาที่คลออยู่ปลายตา เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร แต่รู้เพียงว่า…การมีเขาอยู่ใกล้ๆ ทำให้โลกที่โหดร้ายใบนี้อันตรายน้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อและเธอ… กำลังกลัวเหลือเกินว่าจะหวั่นไหวมากเกินไปกับผู้ชายที่ไม่ควรจะเป็นอะไรกับเธอเลยแต่หัวใจกลับไม่ฟังเหตุผลแม้แต่นิดเดียว
บทล่าสุด
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่16 พอดีชีวิตนี้ไม่คิดจะมีผัว
เช้าวันแรกหลังกลับจากฮันนีมูนบรรยากาศในบริษัทกลับมาคึกคักตามปกติ แต่สำหรับเพชรพลอย ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป เธอก้าวเข้ามาในอาคารด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่แค่ในฐานะพนักงานแผนกออกแบบอีกต่อไปแต่ในฐานะ ภรรยาของคิรินทร์ “มาแล้ว ๆ เจ้าสาวหมาด ๆ”พลอยใสโบกมือจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะรีบเดินเข้ามา“มึงนี่ดังทั้งบริษัทเลยนะ”เพื่อนสนิทกระซิบ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันกันสายตาให้แล้ว”เพชรพลอยหัวเราะเบา ๆ แม้จะรู้สึกกดดันอยู่ลึก ๆ แต่เธอก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มทำงานเหมือนทุกวันเธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอได้อะไรมาเพราะสถานะ ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะโต๊ะเบา ๆ ก็ดังขึ้น “คุณเพชรพลอยครับ”เธอเงยหน้าขึ้นพนักงานฝ่ายบุคคลยืนอยู่พร้อมแฟ้มเอกสาร“มีเอกสารการอนุมัติงบออกแบบโปรเจกต์ใหม่ ขอให้คุณเซ็นรับทราบค่ะ”เพชรพลอยรับมาอย่างงุนงง “เอ๊ะ…โปรเจกต์นี้ยังไม่ผ่านบอร์ดไม่ใช่เหรอคะ”อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย “ในระบบขึ้นว่า…ผ่านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วค่ะ”เพชรพลอยขมวดคิ้วบางอย่างไม่ชอบมาพากลในขณะเดียวกันชั้นบนสุดของอาคาร คิรินทร์กำลังประชุมกับบอร์ดบริหาร สีหน้าจริงจังกว่าปกติ เมื่อรายงานบางอย่างถูกนำขึ้นจอ“มีการแ
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่15 คืนวิวาห์ NC+
ห้องสวีตเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นสลัว ๆ จากโคมข้างเตียง เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะหยุดยืนอยู่กลางห้อง ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเพชรพลอยยืนอยู่ตรงนั้น มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในอก คิรินทร์ถอดสูทวางพาดไว้ ก่อนจะหันมามองเธอ สายตาที่เคยมองอย่างสุขุม วันนี้กลับอ่อนโยนจนเธอเผลอหลบตา “ยังไม่ง่วงเหรอหนู” เสียงเขาทุ้มต่ำ แผ่วเบากว่าทุกครั้ง เพชรพลอยส่ายหน้าเล็กน้อย “หนู…ยังไม่ง่วงค่ะ” คิรินทร์ยิ้ม เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ อย่างให้เกียรติ ยกมือขึ้นแตะปลายคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “คืนนี้พี่ขอได้มั้ย”เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอ่อนลง มือของเธอค่อย ๆ วางลงบนอกเขา รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่ต่างกัน เขาก้มลงใกล้…ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน หน้าผากแตะกันเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะประสานกัน "เด็กดี" มือของคิรินทร์เลื่อนมาโอบเอวเธอไว้ เพชรพลอยหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง "พี่คิณ..." เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ใกล้หู คำเรียกชื่อที่ทำให้หัวใจสั่น "เพชรพลอย" คิรินทร์โน้มห
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่14 วันที่รอคอย
เช้าวันนั้น แผนกออกแบบยังคงวุ่นวายกับงานตามปกติเพชรพลอยนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ตรวจแบบงานชิ้นสุดท้ายด้วยสมาธิ แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้ากลับต่างจากทุกวัน“วันนี้อารมณ์ดีแปลก ๆ นะ”พลอยใส เพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะข้างกันเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองหน้าเพื่อน เพชรพลอยหันมายิ้ม ก่อนจะดึงกล่องสีขาวครีมใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก“มึง…กูมีอะไรจะให้”พลอยใสเลิกคิ้ว ก่อนจะเปิดฝากล่องภายในเรียงรายไปด้วยการ์ดงานแต่งดีไซน์เรียบหรู“เดี๋ยวนะ…”เธอหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านชื่อ แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“เพชรพลอย…กับ คิรินทร์?!”เพชรพลอยหน้าแดงทันที แต่พยักหน้าเบา ๆ“อืม…กูกำลังจะแจกการ์ด กูเป็นคนแรกนะ”เสียงกรี๊ดถูกกลั้นไว้แทบไม่อยู่ พลอยใสรีบลุกมากอดเพื่อนแน่น“ในที่สุด! กูรู้อยู่แล้วว่าคู่นี้ไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงวันแต่งเร็วขนาดนี้!”เพื่อนร่วมแผนกเริ่มหันมามอง บรรยากาศค่อย ๆ คึกคักเมื่อรู้ว่าเพชรพลอยกำลังแจกการ์ดงานแต่ง ข่าวก็กระจายไปทั่วชั้นอย่างรวดเร็ว“ยินดีด้วยนะ!”“งานนี้ต้องอลังการแน่!”“ออกแบบเก่ง แถมได้สามีเป็นท่านประธานอีก!”เพชรพลอยหัวเราะทั้งเขินทั้งดีใจ“ขอบคุณนะคะ ทุกคนมาได้นะคะ”ในจังหวะนั้นเอง ร่าง
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่13 ชุดสีขาวกับคำสัญญา
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องรับรองเพชรพลอยขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟลอยมาแตะจมูก เธอลุกขึ้นนั่งอย่างงง ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าคืนนี้เธอค้างที่บ้านคิรินทร์“ตื่นแล้วเหรอหนู”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู คิรินทร์ยืนอยู่ในชุดลำลอง สีหน้าผ่อนคลายกว่าที่เธอเห็นในบริษัทเสมอ มือหนึ่งถือถาดอาหารเช้า“พี่คิน…” เพชรพลอยรีบลุกจากเตียง “หนูหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เลยค่ะ”คิรินทร์ยิ้ม “หลับบนโซฟา พี่อุ้มหนูมานอนตรงนี้ ไม่อยากปลุก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอุ่นวาบ“แล้วพี่คินได้นอนบ้างไหมคะ”“นอน” เขาตอบทันที “แต่ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าหนูสบายดี”เขาวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง“แม่ให้พี่เอามาให้ หนูยังไม่ต้องรีบลุก กินรองท้องก่อน”เพชรพลอยมองอาหารเช้าเรียบง่ายแต่จัดอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“หนูรู้สึกเหมือนได้รับการดูแลมากเกินไปเลยค่ะ”คิรินทร์นั่งลงข้างเตียง สายตานุ่มลึก“ต่อไปนี้ หนูจะได้รับแบบนี้ทุกวัน พี่ตั้งใจแล้ว”เพชรพลอยหน้าแดง “พี่คินพูดเหมือนเราแต่งงานกันแล้วเลยนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“ก็อีกไม่นานนี่”หลังอาหารเช้าเพชรพลอยอ
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่12 คำมั่นสัญญา
ข่าวลือในบริษัทแพร่กระจายเร็วกว่าที่เพชรพลอยคิดแค่การที่เธอไม่มาทำงานหนึ่งวันเพราะอาการแฮงค์หนักหลังฉลองกีฬาสี กลับถูกต่อเติมเรื่องราวจนกลายเป็นคำถามที่ทุกคนไม่กล้าถามตรงๆ แต่กลับซุบซิบกันไม่หยุด“หรือว่า…เพชรพลอยไปอยู่กับท่านประธานที่คอนโด?”คำถามนั้นลอยไปถึงหูของผู้ใหญ่เร็วกว่าที่คิรินคาดไว้และในเช้าวันหนึ่ง เขาถูกเรียกเข้าไปพบท่านประธาน—พ่อของเขา—ในห้องทำงานที่เงียบขรึมกว่าทุกครั้ง“ข่าวมันเริ่มแรงแล้วนะคิรินทร์” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ถ้าลูกคิดจะจริงจัง ก็ต้องชัดเจน”คิรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างคนตัดสินใจแล้ว“ผมชัดเจนมานานแล้วครับพ่อ”---สุดสัปดาห์ถัดมา พนักงานทั้งบริษัทถูกประกาศว่าจะได้ไปฉลองโบนัสสิ้นปีที่ทะเลเพชรพลอยเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดเพียงว่าเป็นทริปพักผ่อนธรรมดา เธอเดินเล่นอยู่ริมชายหาดยามเย็น แสงแดดสีส้มสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับอย่างสวยงาม“วิวสวยจังค่ะพี่คิน” เธอยิ้ม พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพเก็บไว้“ถ่ายสิหนู” คิรินทร์ตอบเสียงนุ่ม ยืนอยู่ข้างหลังเธอเพชรพลอยย่อตัวลงเล็กน้อย จัดมุมกล้องให้เห็นเส้นขอบฟ้า ทะเล และท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี แต่ก่อนที่เธอจะ
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่11 ดาวเด่นประจำสนาม
สนามกีฬาของบริษัทเต็มไปด้วยเต็นท์สีสด เสียงพนักงานจากทุกบริษัทที่เข้าร่วมแข่งดังครึกครื้น ทุกคนสวมเสื้อทีมสีของแผนกตัวเองเพิ่มความคึกคัก เพชรพลอยในชุดกีฬาสีทีม แก้มขึ้นสีจากทั้งแดดและตื่นเต้น เธอสูดลมหายใจลึก พนักงานแผนกตัวเองเดินมาตบไหล่ให้กำลังใจไม่ขาด คิรินทร์ยืนอยู่ข้างสนามตามตารางแข่งของเธอทั้งวัน มือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นทุกครั้งที่เธอลงแข่งขันชนิดต่าง ๆ เขาไม่ได้พูด แต่ทุกคนรู้… เขาเป็นห่วงเธอสุดหัวใจ *** สนามแรก การแข่งขันวิ่งผลัด 4×100 เมตรกำลังจะเริ่มแดดยามเช้าส่องลงมาเต็มแรงจนพื้นลู่วิ่งสะท้อนแสงระยิบเพชรพลอยยืนวอร์มอยู่กับทีมในชุดกีฬาสีแผนกของเธอ ผิวขาวอมชมพูตัดกับแดดแรงจนเหมือนสว่างขึ้นเองเอวบางๆ กับท่ายืดเส้นทำให้คนแถวสนามมองจนลืมหายใจ คิรินทร์ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง แอบกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วหลบสายตาไปอีกทางแต่ก็ยังแอบมองอยู่ดี --- ฝ่ายบริษัทคู่แข่งยืนซุบซิบกันกลุ่มผู้ชายจากบริษัทญาดาและอีกสองบริษัทยืนมองเพชรพลอยแบบไม่ละสายตา “เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้น… ของบริษัทไหนวะ?” “ไม่รู้ แต่โคตรเก่ง ดูตอนวอร์มดิ ท่าวิ่งเป๊ะมาก” “สเปกกูชัด ๆ เลย… ขาวสวย ผอมเอวบาง—” “ถ้าชนะจะขอไลน์เลยว่
