ตอนที่4 ญาดา

แสงเช้าอ่อน ๆ สาดเข้ามาผ่านกระจกสูงของอาคารคิรา กรุ๊ป ทำให้ห้องประชุมและพื้นที่ทำงานของบริษัทเต็มไปด้วยแสงสีทองปนเงา ญาดานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใหญ่ เรียบหรูและสง่างามในชุดสูทสีขาวเข้ารูป ผมดำยาวตรงถูกจัดเรียงเรียบร้อย มือบางลูบเอกสารและรายงานบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบสอดส่องทุกหน้าจอคอมพิวเตอร์และทุกความเคลื่อนไหวของบริษัท รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้า เธอรู้สึกถึงความตึงเครียดและแรงกดดันที่ต้องควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในมือ

โทรศัพท์มือถือของเธอสั่น ญาดายกขึ้นกดหมายเลขของหัวหน้าทีมงานคนสนิททันที เสียงตอบรับของฝ่ายตรงข้ามเรียบร้อยและสุภาพ

“ตามเรื่องที่ฉันบอกไว้แล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงเรียบเย็นแต่เต็มไปด้วยอำนาจ

“ค่ะคุณญาดา ทีมงานกำลังตรวจสอบผู้หญิงคนนั้น…เพชรพลอยค่ะ เรากำลังรวบรวมข้อมูลทั้งหมด”

ดวงตาคมของญาดาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ แคบลง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความคิด “ดี…ฉันอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ—ที่อยู่ ครอบครัว การทำงาน ประวัติส่วนตัว และความสัมพันธ์กับคิรินทร์เมื่อคืนที่ผ่านมา…อย่าพลาดอะไรเด็ดขาด”

“เข้าใจค่ะคุณญาดา เราจะจัดให้ละเอียดที่สุด” เสียงตอบรับหนักแน่น ทำให้ญาดายิ้มบาง ๆ พอใจ

เธอวางสาย มือบางลูบเอกสารเบา ๆ ความคิดเย็นชากำลังวางแผนอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่การสืบหาเบื้องหลังของเพชรพลอย ไปจนถึงการวางกลยุทธ์ให้เธอกลายเป็นเป้าสนใจในที่ทำงาน และสุดท้าย…ขับเธอออกจากบริษัท ญาดาคิดถึงค่ำคืนก่อนหน้านี้…สายตาของคิรินทร์ที่จับจ้องเพชรพลอย ความสนใจที่ชัดเจน ความใกล้ชิด แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ แต่ก็เพียงพอทำให้หัวใจของญาดาร้อนวูบ เธอไม่สามารถยอมรับได้ที่จะถูกแบ่งความสนใจ

ทันทีหลังจากนั้น ญาดาเริ่มสั่งการทีมงานให้ลงมือสืบค้นข้อมูลของเพชรพลอยอย่างละเอียด ทุกที่อยู่ ครอบครัว ความสัมพันธ์เก่า งานเก่า ประวัติการศึกษา ทุกเรื่องถูกรวบรวมและตรวจสอบเพื่อหาจุดอ่อน ทีมงานแบ่งหน้าที่กันทำงานอย่างเป็นระบบ รายงานผลกลับไปอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ญาดาสามารถวางแผนต่อไปได้

“ดี…ต่อไป ทำให้แน่ใจว่าเธอไม่สามารถซ่อนตัวหรือปกปิดอะไรได้”

ญาดาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่แฝงความคมเหมือนใบมีด เธอไม่เพียงแต่ต้องการข้อมูลเท่านั้น แต่ต้องการสร้างแรงกดดันให้เพชรพลอยรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา

ในขณะเดียวกัน เพชรพลอยกลับมาทำงานในวันถัดมา ด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงคิรินทร์ แม้จะพยายามเก็บตัวเองให้เรียบร้อยและสงบ เธอก็ไม่สามารถหลบสายตาที่จับจ้องได้ง่าย ๆ ทุกสายตาที่มองมาที่เธอ ทำให้หัวใจเริ่มระแวงและวิตกกังวล

“เกิดอะไรขึ้นกันนะ…ทำไมทุกคนดูมองฉันแบบนั้น?”

เพชรพลอยคิดในใจ ความไม่สบายใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเหมือนหมอกหนา เธอจำคิรินทร์ได้ และหัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงกำไลและบทสนทนาของคืนก่อน แต่ตอนนี้ความสงสัยผสมกับความกังวลทำให้เธอแทบจะรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกสอดส่อง

เพื่อนสนิทของเพชรพลอยสังเกตเห็นอาการของเธอและกระซิบเบา ๆ

“มึง....ดูตื่นเต้นผิดปกติหรือเปล่า?”

เพชรพลอยส่ายหน้า แต่หัวใจเต้นแรงราวกับทุกคำกระซิบเป็นสัญญาณเตือนถึงภัยที่ยังไม่รู้ตัว

ช่วงสาย ญาดาเรียกลูกน้องเข้าห้องประชุมด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงอำนาจ

“ผลการสืบหาข้อมูลเพชรพลอยเป็นอย่างไร?”

หัวหน้าทีมงานย่อกายเล็กน้อย “ทุกอย่างกำลังดำเนินไปครับ ข้อมูลส่วนตัวและประวัติการทำงานเรากำลังจัดเรียงให้คุณตรวจสอบ”

ญาดาพยักหน้าเบา ๆ

“ดี…ทำให้เธอกลายเป็นคนที่น่าสงสัยในที่ทำงานให้ได้ และถ้าเป็นไปได้…ให้เธอเสียหน้าอย่างเหมาะสม”

เธอกวาดสายตามองลูกน้องทุกคนอย่างเข้มขรึม

“จำไว้…ฉันไม่ยอมให้ใครขวางความเป็นเจ้าของของฉัน”

ลูกน้องทุกคนรับทราบด้วยความเคารพและเงียบสนิท ความเยือกเย็นและอำนาจของญาดาแผ่ซ่านในห้องประชุม

เพชรพลอยเริ่มสังเกตถึงความผิดปกติรอบตัว ทั้งสายตาที่จับจ้อง กระซิบเบา ๆ ของเพื่อนร่วมงาน และความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนแอบติดตาม แม้ยังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่หัวใจเธอเริ่มเต็มไปด้วยความระแวง

คิรินทร์เองก็เริ่มจับสัญญาณบางอย่าง เขาสังเกตเพชรพลอยที่ทำงานด้วยความระมัดระวัง และสายตาของเธอที่มองรอบตัวเหมือนกำลังปกป้องตัวเอง เขารู้สึกได้ว่าคืนก่อนนั้นไม่ได้เพียงแค่เรื่องของร่างกายหรือความใกล้ชิด แต่มีบางสิ่งซ่อนอยู่ เงื่อนงำบางอย่างที่คาดเดาไม่ได้

เพชรพลอยนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง จับการ์ดที่คิรินทร์ให้ไว้ในมือ มันยังคงอุ่นและเต็มไปด้วยความทรงจำของค่ำคืนนั้น เธอสูดลึก พยายามตั้งสติ แต่สายตาที่จับจ้องจากรอบตัวทำให้เธอไม่อาจปล่อยใจว่าง ความวิตกกังวลและความสับสนปะปนกันจนหัวใจเต้นแรง

ญาดาใช้เวลาเช้านั้นในการประชุมวางแผนกับลูกน้องอย่างต่อเนื่อง เธอสั่งการให้ทีมงานตรวจสอบทุกมุมของบริษัท ตั้งแต่ห้องทำงาน ห้องประชุม ไปจนถึงการสังเกตพฤติกรรมเพชรพลอยอย่างใกล้ชิด ทุกคนต้องรายงานกลับทันทีหากพบสิ่งผิดปกติ

เพชรพลอยเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน แม้จะพยายามทำตัวเป็นปกติ เธอเริ่มสงสัยว่าทำไมทุกคนดูสนใจเธอเป็นพิเศษ ความระแวงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น และเธอเริ่มตระหนักว่า…นี่อาจไม่ใช่ความบังเอิญอีกต่อไป

ระหว่างพักกลางวัน พลอยใสแอบกระซิบ “กูว่า…มึงถูกใครบางคนสอดส่องแน่ ๆ”

เพชรพลอยพยักหน้าเบา ๆ แม้ใจจะเต้นแรง เธอรู้แล้วว่าการทำงานในบริษัทนี้ไม่ง่ายอีกต่อไป และทุกย่างก้าวของเธอจะต้องระมัดระวัง

ค่ำคืนแห่งแผนร้ายของญาดาเพิ่งเริ่มต้น แต่เพชรพลอยก็รู้ตัวแล้ว…ว่าเธอไม่สามารถหลบเลี่ยงความท้าทายครั้งนี้ได้ และทุกการเคลื่อนไหวของคิรินทร์ ญาดา และเพื่อนร่วมงานจะกลายเป็นตัวกำหนดชะตาของเธอในไม่ช้า

***

ณ ห้องทำงานของคิรินทร์

แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาในห้องทำงานของคิรินทร์ ทำให้ท่ามกลางความเรียบหรูของเฟอร์นิเจอร์สีเข้มและผนังกระจกสะท้อนเงา ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบที่มีแรงกดดันซ่อนอยู่ ญาดาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเรียบเฉียบ ผมดำยาวเรียบเข้ารูป เสื้อสูทสีขาวเข้ารูปตัดกับสายตาคมกริบของคิรินทร์

“สวัสดีคิรินทร์” ญาดาพูดพร้อมยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความเป็นมิตร แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจและความมั่นใจ

คิรินทร์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังตรวจสอบ เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาเข้มคมยังคงจับจ้องไปที่บางอย่างนอกหน้าต่างราวกับสนใจทุกสิ่งรอบตัว แต่ความจริงแล้วสายตานั้นจับจ้องไปยังเพชรพลอยที่เพิ่งเดินออกจากห้องประชุมเมื่อครู่

“ญาดา…มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบหรู แต่แฝงความสงสัยบางอย่าง

ญาดาไม่พูดพร่ำ ทำท่าทางเป็นมิตรและเริ่มพูดเรื่องงานทันที

“เราแค่แวะมาขอบคุณ ที่คิรินทร์ช่วยแนะนำในโปรเจ็คล่าสุดของเราทำให้สำเร็จได้เร็วขึ้น” เธอยกมือพิงโต๊ะบาง ๆ ริมหน้าต่าง รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่ดวงตาเริ่มสอดส่องและสังเกตท่าทีของคิรินทร์อย่างระมัดระวัง

คิรินทร์เพียงพยักหน้า มือเขายังคงวางอยู่บนเอกสาร แต่สายตาไม่ละจากภาพของเพชรพลอยที่เพิ่งเดินออกไป แม้ว่าญาดาจะอยู่ต่อหน้าด้วยความมั่นใจ แต่สายตาของเขาเย็นและคมชัด มีความสนใจที่ไม่สามารถปิดบัง

ญาดาเริ่มสังเกตความผิดปกติของเขา เธอหันหน้าไปมองอย่างละเอียด

“ทำไมเขาดู…ไม่ปกติ?” เธอคิดในใจ สายตาของคิรินทร์มองตรงไปข้างหน้าเหมือนมีใครบางคนอยู่ในความคิดของเขา ริมฝีปากกระตุกเล็กน้อยขณะมองไปยังประตูห้องที่เพชรพลอยเพิ่งออกไป

เธอพยายามเก็บรอยยิ้มและสังเกตอาการของเขาอย่างระมัดระวัง

“เขากำลังคิดอะไรอยู่? หรือว่า…มีใครอยู่ในใจเขา?” ญาดาคิด พลางพยายามอ่านความคิดของคิรินทร์ แม้ว่าจะยิ้มอยู่ แต่ดวงตาของเธอเริ่มแคบลง เธอจับสัญญาณบางอย่างได้

เมื่อเพชรพลอยออกไปจากห้องแล้ว ญาดาเอนตัวเข้ามาใกล้โต๊ะคิรินทร์มากขึ้น เสียงเธอเบาแต่ชัดเจน

“คิรินทร์…เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น…เพชรพลอย…คุณสนใจเธอหรือเปล่า?”

คิรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเรียบเย็น แต่มีประกายแปลก ๆ ที่สะท้อนความคิด

“ทำไมคุณถามแบบนั้น?” น้ำเสียงเขายังคงสงบ แต่แฝงความตึงเครียด

ญาดาไม่ถอย เธอเอนตัวเล็กน้อย กวาดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“เราเห็นคิรินทร์มองเธอ…ไม่เหมือนคนที่ปกติจะสนใจพนักงานทั่วไป”

คิรินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง มือเขายังคงวางอยู่บนเอกสาร แต่สายตาของเขาแวบไปยังหน้าต่างอีกครั้งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ญาดาสังเกตอย่างละเอียด การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของเขา แววตาที่จับจ้องและยามเวลาที่นิ่งสงบ เธอเริ่มมั่นใจว่าคิรินทร์มีอะไรที่ซ่อนอยู่ และผู้หญิงคนนั้น…เพชรพลอย…คือสาเหตุ

“คิรินทร์…เราอยากให้เธอบอกความจริง” ญาดาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงอำนาจ ดวงตาของเธอมองเขาอย่างไม่ว่างเว้น

คิรินทร์ยิ้มบาง ๆ เหมือนยอมรับบางสิ่งโดยไม่พูดออกมาเต็มคำ

“ญาดา…เรื่องบางอย่าง…ไม่ง่ายอย่างที่เธแคิด”

ญาดาพยักหน้าเบา ๆ แต่ใจเริ่มเต้นแรง เธอรู้แล้วว่าคิรินทร์ไม่ได้สนใจเธออย่างเดียว และผู้หญิงคนนั้น…เพชรพลอย…กำลังมีอิทธิพลต่อเขามากกว่าที่เธอคิด สายตาของคิรินทร์จับจ้องไปยังประตูห้องอีกครั้ง ราวกับรอใครสักคน แม้เพชรพลอยจะออกไปแล้ว แต่ความสนใจและแรงดึงดูดยังคงชัดเจน ญาดาเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง เธอไม่เพียงแต่สงสัย แต่ยังเริ่มวิตกกังวลว่า…ผู้หญิงคนนั้นอาจกลายเป็นภัยต่อแผนการของเธอ

“ฉันจะต้องระวังเธอให้มากขึ้นแล้วล่ะ” ญาดาพูดกับตัวเองเบา ๆ รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความคิดแผนร้าย

คิรินทร์ยังคงเงียบ มือวางเอกสารเรียบ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสนใจบางอย่างที่ไม่อาจปิดบัง ญาดาสังเกตทุกการเคลื่อนไหว พยายามอ่านความคิดเขาอย่างละเอียด และรู้แล้วว่าคืนนี้…หรือในไม่ช้า แผนการของเธอและความสนใจของคิรินทร์จะปะทะกับความจริงของเพชรพลอยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลังจากญาดาออกจากห้องทำงานไป ความเงียบเข้าปกคลุมสำนักงานของคิรินทร์ แต่เป็นความเงียบที่อึดอัดราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ สูดลมหายใจลึก คล้ายกำลังกดความรู้สึกคุกรุ่นในอกให้สงบลง

นิ้วมือเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างคนที่กำลังครุ่นคิด

ภาพเพชรพลอยเดินออกจากห้องประชุมมาเมื่อครู่ยังติดตา เขามองเห็นเธอชัดเจน—ท่าทีที่เก็บซ่อนความกังวล สายตาที่เหลือบมองรอบตัวอย่างระแวง เหมือนรู้ว่าอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองเธออยู่ และสายตานั้น…คิรินทร์รู้ดีว่าไม่ใช่เขา แต่เป็นใครอีกคนที่กำลังจะทำอะไรบางอย่าง

เขาหลับตาลงชั่วครู่ แล้วความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาโดยไม่ต้องมีเหตุผลรองรับ—นั่นก็คือ "ญาดา"

คนที่นิ่ง ยิ้มเรียบเกินไปเมื่อครู่ คนที่เอ่ยชื่อเพชรพลอยด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยใช้กับพนักงานคนไหนมาก่อน คนที่ซ่อนแววตาแข็งกระด้างใต้รอยยิ้มอ่อนหวานแบบคนที่กำลัง “รู้แล้วว่าใคร คือศัตรูของตัวเอง”

คิรินทร์เปิดตาขึ้นทันที ความรู้สึกบางอย่างกระตุกวูบในใจ—ความรู้สึกลางสังหรณ์อันคมกริบที่เขามักเชื่อเสมอ ถ้าญาดารู้ว่าเพชรพลอยคือคนที่เขาสนใจ เธอต้องลงมือแน่ๆ เขาไม่ต้องมีหลักฐาน ไม่ต้องมีคำยืนยัน แค่เพียงน้ำเสียงของญาดา…ก็เพียงพอแล้ว

คิรินทร์ยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ

“เธอต้องทำอะไรแน่ ๆ…ญาดา…อย่าให้มันเกินไปล่ะ”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แต่แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เขารู้จักคู่หมั้นของตัวเองดี ญาดาไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอย่างที่แสดงให้คนอื่นเห็น เธอเด็ดขาด ใจแข็ง รักศักดิ์ศรีมากกว่ารัก และที่สำคัญ—ไม่ยอมเสียสิ่งที่ตัวเองต้องการให้ใครโดยเด็ดขาด เพชรพลอย…ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มาจากครอบครัวที่แสนธรรมดา คงไม่มีทางรู้เลยว่าเธอไปแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะ

คิรินทร์ยืนขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองลงไปยังชั้นของฝ่ายออกแบบที่เพชรพลอยนั่งทำงานอยู่ เธอมีแฟ้มเอกสารกองไว้ข้างตัว ขมวดคิ้วเล็ก ๆ ขณะดูเอกสารอย่างตั้งใจ ใบหน้าเรียบง่าย แต่มีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขามองแล้วหยุดไม่ได้

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร ความอยากรู้สึก ความอยากปกป้อง หรือความรู้สึกบางอย่างที่ลึกกว่าคำว่า “สนใจ” มากนัก เขาไม่อยากให้เธอโดนทำร้าย ไม่ว่าจะทางกาย ทางงาน หรือทางจิตใจ