8

คำพูดแสลงหูที่ออกจากปากแม่เฒ่าทำให้เทียนเอ๋อร์สุดจะทนฟังต่อไปได้อีก

“ข้ากับเขาเลิกกันแล้วเจ้าค่ะท่านป้า อย่าพูดถึงอดีตอย่างเขาอีกเลยเจ้าค่ะ”

“หา! นี่เจ้าเลิกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมข้าถึงไม่รู้เล่า”

“ไม่ต้องพูดถึงเขาอีกแล้ว ข้าขอร้องนะท่านป้า ข้าไปเอาของก่อนนะเจ้าคะ ท่าน..อา ไปรอที่รถก่อนเถิด” แล้วแอบส่งสายตาเคือง ๆ ไล่เขาไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

ใบหน้าหล่อคมเข้มค่อย ๆ โน้มเข้าหาคนหน้าเชิดที่ทำให้ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เพราะความงามที่บาดใจอย่างจังอย่างจงใจ

“ขอรับ ๆ คุณหลานสาวคนงาม” เอ่ยขึ้นเนิบ ๆ ยิ้ม ๆ ในระยะห่างจากใบหน้าที่ดูตื่นแต่ไม่กล้าหลบไม่ถึงคืบ “รีบลงมา อย่าให้ข้าต้องขึ้นไปตาม ไม่เช่นนั้นเจ็บตัวแน่” ทิ้งคำพูดมีนัยแอบแฝงแล้วเดินอมยิ้มจากไป

“เสี่ยวเอ๋อร์ ๆ” แม่เฒ่าเจ้าของหอรีบกวักมือเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไปอีกคนเอาไว้

“ท่านป้า”

“ท่านอาของเจ้ารูปงามมากเลย หุ่นก็ทระนงองอาจ ขนาดข้าอายุห้าสิบแล้ว เห็นเขาแล้วยังใจเต้นรัว”

ต้าเทียนเอ๋อร์ร้องหึในใจ “ท่านป้าอยากให้ข้าบอกเขาไหม เดี๋ยวข้าจะบอกเขาให้”

“แหมเจ้านี่ล่ะก็ ถ้าข้าเกิดช้ากว่านี้สักยี่สิบปี อาของเจ้าต้องเสร็จข้าแน่ แต่ตอนนี้ข้าหมดสิทธิ์แล้ว” สตรีสูงวัยตอบไปหัวเราะไป

นางหัวเราะตามเล็กน้อย “ข้าไปก่อนนะเจ้าคะท่านป้า เดี๋ยวอาของข้าเขาจะหงุดหงิดใส่ข้าที่ต้องรอนาน” หญิงสาวตัดบท

“รีบไปเถิด”

....................

กริ๊ง ๆ ๆ

ซินหลางเขย่ากระดิ่งส่งสัญญาณเรียกสตรีที่เมียง ๆ มอง ๆ อยู่หน้าหอพัก

ต้าเทียนเอ๋อร์รีบเดินไปหาบุรุษสูงวัยเบ้าหน้าฟ้าประทานที่เปิดม่านประตูรถม้ามองนาง เมื่อเห็นเขาทำท่าเหมือนจะลงจากรถม้า

“มุดศีรษะเข้าไปในรถท่านเถิด” สะบัดเสียงใส่แล้วรีบก้าวขึ้นไปนั่งในรถ เพราะกลัวจะมีสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนในหอมาเจอเข้า

ซินหลางกระดกหางคิ้วหนาเล็กน้อย ปิดม่านแล้วมองใบหน้างามที่เชิดมองเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง.. ยิ่งได้เห็นใกล้ ๆ แบบนี้ก็ยิ่งมองเห็นถึงความงดงามชวนให้หลงใหลชัดเจน

“ไปโรงเตี๊ยมกันเลยนะ” ไม่ถามพร่ำให้เสียเวลา เข้าประเด็นตามที่ใจปรารถนาทันควัน

“จะบ้าหรือ! วันนี้ข้าแค่มาทำข้อตกลงกับท่านเท่านั้นนะ”

“ข้าก็บอกไปชัดเจนแล้วว่าไม่รับข้อตกลงอื่นนอกจากยอม ไม่อย่างนั้นพี่ชายของเจ้าก็เตรียมตัวเข้าคุกหลวงได้เลย.. จะเอายังไงก็ว่ามา ยอมเป็นของข้าหรือยอมให้พี่ชายติดคุก” หนุ่มใหญ่ถามเสียงเย็นหน้าตาขึงขัง

“ท่าน..ท่านมันเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ จิตใจไร้ความปราณีที่สุด” อยากจะยกมือฟาดใส่ใบหน้าหล่อเหลานั่นให้น่วม แต่เพราะความที่เขาตัวสูงใหญ่กว่ามาก และยังเป็นคนที่กำชีวิตพี่ชายของนางไว้ในมือ จึงทำได้แค่ต่อว่าเขาด้วยความโกรธแค้นใจ

“ถ้าข้าไร้ความปราณีจริง พี่ชายของเจ้าคงได้เข้าไปอยู่ในคุกหลวงแล้วสาวน้อย”

“ข้าชื่อเทียนเอ๋อร์ อย่ามาเรียกข้าว่าสาวน้อย ข้าไม่ชอบ!” สะบัดเสียงใส่ไม่พอใจ

“เสี่ยวเอ๋อร์ เอ่อร์เอ๋อร์”

“เทียนเอ๋อร์! แค่เทียนเอ๋อร์ ไม่ต้องเรียกอย่างอื่น ถ้าอยากจะให้เกียรติกันก็เรียกกูเหนี่ยง เทียนเอ๋อร์กูเหนี่ยง แต่อย่ามาเรียกข้าเหมือนข้าเป็นสาวน้อยของท่าน”

ดวงตาได้รูปใต้คิ้วเข้มหนาหรี่ตามเสียงแวด ๆ ของสตรีรุ่นลูกที่เขาไม่เคยคิดจะเอ็นดูแบบลูก แต่อยากเอ็นดูแบบถึงพริกถึงขิงบนเตียงนอนมากกว่า.. เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วโน้มหน้าไปหานาง อมยิ้มนิด ๆ กับอาการรีบถอยหลังร่นหนีจนหลังไปชิดผนังรถม้าจนถอยต่อไม่ได้

“แต่เดี๋ยวก็ต้องใช่ไม่ใช่หรือ” ตาลุ่มลึกหรี่ถามในระยะห่างไม่ถึงศอก

หัวใจดวงน้อยของสตรีวัยใสเต้นโครมครามผิดจังหวะ ประหม่าด้วยความกลัวและอายในเวลาเดียวกัน

เห็นสายตาลุ่มลึกมองจ้องไม่กะพริบ.. สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหลบเสียเอง

“เอาหน้าออกไปให้ห่าง ๆ เลย” ไม่พูดเปล่าแต่ยังเอาฝ่ามือดันใบหน้าคมที่ทำให้ใจกระตุกนั้นออกไปด้วย

เห็นนางประหม่าก็ยิ่งได้ใจ ใบหน้าที่เซไปตามแรงผลักจึงวกไปหานางอีกครั้ง ใกล้จนจมูกชนแก้มนุ่มอย่างจงใจ และอาศัยจังหวะที่นางหันมาจะต่อว่าด้วยท่าทางตกใจนั้นจูบกลีบปากนุ่มเสียเลย แม้นางทำท่าจะขัดขืนแต่เขาก็อาศัยความชำนาญกดหน้านวลเอาไว้อยู่หมัด

เมื่อใบหน้าไม่อาจขยับหนีไปไหนได้แล้วเพราะถอยร่นจนหมดทางหนี หญิงสาวที่กำลังตกใจกับการกระทำแสนอุกอาจก็ยกมือจิกมวยผมที่รวบตึงของเขา กระชากเต็มแรงจนใบหน้าคมหงายตาม

“โอ๊ย!” ซินหลางร้องลั่น รีบตะปบมือบางที่ยังออกแรงดึงไม่เลิก “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” ข่มความเจ็บได้แล้วจึงใช้โทนเสียงเข้มแต่ทุ้มต่ำ หน้าตาเอาเรื่องข่มขู่สาวเจ้า แต่นางกลับไม่ยอมเชื่อฟัง มือที่จับมือนุ่มจึงบีบแรงขึ้น

“โอ๊ย!” ต้าเทียนเอ๋อร์ร้องลั่นด้วยความเจ็บ พยายามจะคลายมือที่ขยุ้มมวยผมเขาไว้ แต่ก็ถูกมือใหญ่กำไว้แน่นจนคลายไม่ออก “ข้าเจ็บนะ! ปล่อยสิ!!!”