9

“เจ็บเหรอ ทีทำคนอื่นทำไมไม่คิดบ้าง”

“ก็ท่านมาทำรุ่มร่ามใส่ข้าก่อนทำไมเล่า!” ตะคอกหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย

“ถ้าแค่นี้เรียกรุ่มร่ามแล้วเรื่องที่เราต้องทำด้วยกันจะเรียกว่าอะไรเล่าสาวน้อย”

“..อุบาทว์ที่สุด!” ต่อว่าหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

“อ้อ! เรียกว่าอุบาทว์หรือ งั้นเรารีบไปทำอะไรอุบาทว์ ๆ กันดีกว่านะสาวน้อย” มือใหญ่ยอมปล่อยมือเล็กเป็นอิสระ ดีดนิ้วส่งสัญญาณให้คนสนิทที่ทำหน้าที่ขับรถม้าออกเดินทาง

มือที่เพิ่งถูกปล่อยให้เป็นอิสระรีบหาหลักยึด “นี่! ออกรถแรงแบบนี้จะฆ่ากันให้ตายหรือไง!”

“หึ!” หนุ่มใหญ่สบถในลำคอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ไม่สนใจเสียงแวด ๆ ของนาง จิตใจพุ่งเป้าไปที่โรงเตี๊ยมที่เช่าไว้เรียบร้อยแล้ว จึงไม่สั่งให้คนของตนชะลอความเร็วลง

....................

โรงเตี๊ยม

“ปล่อยข้า ข้าไม่ลงนะ!” เทียนเอ๋อร์ฝืนตัวเอาไว้เต็มที่ เมื่อถูกเขาพยายามจะดึงมือให้ลงจากรถม้า

“ดังอีกหน่อยสิ เอาดัง ๆ กว่านี้อีก” ซินหลางประชดใส่เมื่อชาวบ้านที่เดินผ่านมองมาทางพวกเขาอย่างสนใจ “ถ้าอยากให้เขารู้ว่ามานอนกับข้าเพื่อลดความผิดให้พี่ชายก็ร้องดัง ๆ เลย” กระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนอย่างข่มขู่กลาย ๆ

คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวสะอึกไปเลยทีเดียว เหลือบมองสตรีวัยกลางคนที่ชะลอฝีเท้ามองมา แล้วค่อย ๆ ฝืนยิ้มส่งให้นาง

“มีอะไรให้ข้าช่วยไหมแม่หนู” สตรีวัยกลางคนคลางแคลงใจกับท่าทีของหญิงสาว ไม่ยอมจากไปง่าย ๆ “บอกข้าได้นะ สามีข้าเป็นทหารตรวจเมืองอยู่ในเมืองนี้แหละ”

หญิงสาวหน้าบานด้วยความยินดีเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นแววตาลุ่มลึกหรี่มองพร้อมรอยยิ้มมุมปากก็หน้าหดเหลือเท่าเดิม ฝืนยิ้มกว้างส่งให้ชาวบ้านผู้หวังดี

“ขอบคุณท่านป้า แต่ข้ากับเขาแค่ผิดใจกันนิดหน่อยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

“อ้อ” แม้จะสงสัยแต่ผู้หวังดีก็พยักหน้ายอมรับ และมองหน้าบุรุษหน้าตาดี แต่งกายดี แต่ทำตัวแปลก ๆ อย่างถี่ถ้วน

“นางยังเด็กก็เลยแสนงอนไปหน่อยเท่านั้นเอง นิสัยแบบนี้ถือว่าปกติมากสำหรับนาง ข้าชินแล้วเหล่าเหนียง”

ได้ยินคำพูดและท่าทางนอบน้อมของชายหนุ่ม ผู้หวังดีก็เริ่มให้ความเชื่อถือ

“ถ้าไม่มีอะไรก็แล้วไป”

“ไม่แปลกหรอก ก็ข้ากับคนรักต่างกันขนาดนี้” เขาหมายถึงอายุที่ห่างกันมากจนเหมือนตาเฒ่าหัวงูหนีเมียมาล่อลวงเด็ก “จริงไหมเอ่อร์เอ๋อร์ของข้า”

หญิงสาวแอบถลึงตาใส่เขาก่อนจะรีบกลบเกลื่อนด้วยการฝืนยิ้มส่งให้ผู้หวังดี

“เจ้าค่ะท่านป้า ข้าแค่งอนเขาเท่านั้นจริง ๆ ยังไงก็ขอบคุณท่านแม่นะเจ้าคะ” โค้งศีรษะขอบคุณที่อีกฝ่ายอุตส่าห์มีน้ำใจและมีลางสังหรณ์ที่แม่นยำ แต่นางก็ไม่อาจเผยความจริงออกไปได้

“เป็นธรรมดาของคู่รักแหละแม่หนู ข้ากับสามีแก่จนปูนนี้แล้วก็ยังงอนกันอยู่บ่อย ๆ ขอให้รักกันนาน ๆ นะ ข้าไม่รบกวนแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

“โชคดีเหล่าเหนียง” ซินหลางบอกลาตามหลัง มองตามจนผู้หวังดีเดินห่างออกไปมาก จึงใช้จังหวะที่หญิงสาวเผลอฉวยข้อมือพานางลงมาจากรถม้า

“นี่ท่าน!”

“รอบนี้คนในโรงเตี๊ยมทั้งหมดเลยนะ อยากเด่นอยากดังก็ร้องดัง ๆ เลยนะ แต่ข้าไม่สนใจหรอก ส่วนคนที่เดือดร้อนคือพี่ชายเจ้าแน่ ๆ ข้าไม่ปล่อยเขาลอยนวลหรอกนะ ข้าแนะนำให้นึกถึงพี่สะใภ้กับหลานไว้บ้างนะ” คำขู่ของเขาทำให้อาการดิ้นรนแข็งขืนเปลี่ยนเป็นโอนอ่อนได้เกือบจะทันที “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิสาวน้อยของข้า..ดีมาก”

แม้แทบจะไม่ได้ดีขึ้นจากหน้าเดิมแต่เขาก็ชมเชยอย่างนึกเอ็นดูระคนยั่วเย้า ก็นางกำลังโกรธอยู่นี่นา ถ้ายิ้มหน้าระรื่นได้ทันทีเขานี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายคิดมาก เพราะนั่นแสดงว่านางต้องเป็นสตรีที่มีมารยาสาไถ ไม่ใช่ใสซื่อ

“ไปกัน.. มัวแต่ชักช้าลีลาก็เสียเวลาเปล่า ยังไงมันก็ต้องจบลงที่เตียงอยู่ดีแหละนะ” ค้อมตัวไปพูดใกล้ ๆ หูนางแล้วออกแรงจูงมือที่ฝืนไว้ให้เดินตาม

เทียนเอ๋อร์ใจเต้นรัวขณะที่ก้าวเท้าเดินตามเขาไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจ เกิดอาการแข็งขืนขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเปิดประตูบานหนึ่งบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม

“ทำไม มาถึงขั้นนี้แล้วข้าไม่ยอมให้เปลี่ยนใจแล้วนะเอ่อร์เอ๋อร์” เสียงทุ้มไม่ได้พูดด้วยความหงุดหงิดแต่อย่างใด แต่กลับเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนหลอกล่อ “ไปคุยกันข้างในถ้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา”

นางยอมก้าวเท้าเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย เมื่อเห็นสตรีชาวยุทธ์แต่งตัวแบบบุรุษห้องข้าง ๆ เปิดประตูออกมา มองนางอย่างสนใจก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา

ซินหลางเขม้นใส่สาวน้อยวัยละอ่อนในคราบบุรุษ บุ้ยใบด้วยสายตาว่าให้รีบไปตามทางของเจ้าก่อนจะปิดประตูหนีหน้า

เข้ามาในห้องแล้วเขาก็เดินนำนางไปที่ตั่งตัวยาวข้างประตู

“นั่งสิ” ชี้นำให้นั่งก่อนจะชี้ไปที่กาสองใบ

“ดื่มอะไรดี น้ำชา เหล้า”

“น้ำเปล่าก็พอ”

หนุ่มใหญ่อมยิ้มกับน้ำเสียงไม่เป็นมิตรและคำตอบ หยิบน้ำเปล่าในขวดน้ำเต้ารินให้นางและรินเหล้าให้ตัวเอง นั่งลงเผชิญหน้ากับนางด้วยท่าทางสบาย ๆ ผิดกับนางที่แม้แต่ท่าดื่มน้ำยังดูสั่น ๆ ไม่เป็นธรรมชาติ