ตอนที่ 4

" เจ้าไม่ต้องป้อนพุทราเชื่อมให้ข้าแล้ว " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยบอกกับคนข้างกาย

นับตั้งแต่เขาสัญญากับนางว่าจะรื้อคดีขึ้นมาใหม่ นางก็คอยตามติดเขายิ่งกว่าเงา จนกลายเป็นภาพชินตาของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ในความรู้สึกของคนพวกนั้น อาจมองว่าเขากับนางรักใคร่กลมเกลียวดี ทว่าแท้จริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ด้วยว่าฟู่หยางกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันระงับอารมณ์อยู่ต่างหาก

คนร่างเล็กยืดกายนั่งตรง นัยน์ตากลมโตหรี่มองคนที่กำลังทำสีหน้าเบื่อหน่ายใส่นาง " ทนอีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ เห็นหรือไม่ว่าไท่ฮูหยินกำลังดีใจมากแค่ไหนที่เห็นเราสองคนเข้ากันได้ดี " นางยกไท่ฮูหยินขึ้นมาอ้าง เพื่อทำให้อีกฝ่ายยอมคล้อยตาม

ดวงตาคมกริบปรายตามองคนร่างเล็ก ริมฝีปากสีระเรื่อเผยยิ้มจางๆ นัยน์ตาสีหวานกำลังจ้องมองมาที่เขา ซึ่งเขารู้ดีว่าสิ่งที่นางทำลงไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะมีใจให้เขา แต่เป็นเพราะต้องการจะใช้ประโยชน์จากเขาต่างหาก ในแววตาของนางแฝงไปด้วยความมืดมนไม่หลงเหลือความจริงใจอยู่ในนั้นสักนิด ทั้งยังมีนิสัยเยือกเย็นเจ้าแผนการ คำพูดคำจาเหมือนคิดคำนวณมาอย่างถี่ถ้วน

ซึ่งพอลองพิจารณาดูดีๆ นางไม่มีส่วนคล้ายคลึงกับจวงอวี้ถงที่เขาเคยรู้จักเลยสักนิด นอกจากหน้าตาและรูปร่างเท่านั้นที่เหมือน

" จวงอวี้ถง ข้ารู้ดีว่าเจ้าไม่ได้จริงจังกับข้าตั้งแต่แรก แล้วก็ไม่ได้ชอบพอในตัวข้าดังเช่นสตรีชื่นชอบบุรุษ เรื่องคดีของพ่อแม่เจ้า ข้ารับปากไปแล้วว่าจะจัดการให้ ฉะนั้นหยุดทำพฤติกรรมเช่นนี้เสียที เพราะมันทำให้ข้ารำคาญ " ฟู่หยางกล่าวความในใจออกมาอย่างขุ่นเคือง เขาพยายามตีตัวออกห่างจากนาง แต่นางก็ใช้วิธีการสารพัดเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา บางครั้งบางคราวก็ทำตัวเกินงามจับเนื้อต้องตัวเขาตามอำเภอใจ อย่างเช่นครั้งนี้ก็ด้วย

มือเรียวยกขึ้นมาลูบไล้ต้นแขนกำยำของชายหนุ่ม ดวงตาอ่อนหวานจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลา เรียวคิ้วคมเข้มดั่งคมกระบี่กำลังขมวดยุ่ง สายตาของอีกฝ่ายมองนางอย่างยากจะเข้าใจ ราวกับหวั่นไหวในการกระทำของนาง แต่กลับไม่ใช่เช่นนั้นเสียทีเดียว เพราะอีกนัยหนึ่งก็คล้ายอยากจะฉีกร่างของนางออกเป็นชิ้นๆ

" จะโกรธทำไมเจ้าคะ พวกเรายังต้องร่วมมือกันทำงานใหญ่อยู่อีกนะเจ้าคะ" นางลูบแขนอีกฝ่ายให้ใจเย็น แต่เหมือนว่าเขาจะฟังภาษาคนไม่เข้าใจ ร่างกำยำสะบัดตัวออกห่างจากสตรีร่างบาง

" อย่ามาจับข้า! " เขาพูดเสียงดังลั่นคล้ายกับตะคอก

จวงอวี้ถงเผยยิ้มน้อยๆ ตรงมุมปาก นึกหมั่นไส้ในความหวงเนื้อหวงตัวของอีกฝ่าย จนอยากจะแกล้งให้เขาช้ำใจตาย

สตรีร่างเล็กขยับเข้าใกล้คนร่างสูง ยิ่งเขาถอยห่าง นางก็ยิ่งรุกล้ำเข้าไป กระทั่งแผ่นหลังกำยำแนบติดไปกับผนังเก้าอี้ที่นั่งทำงาน ใบหน้างามโน้มเข้าใกล้คนที่ทำหน้าตื่น เขากำลังจ้องนางตาเขียวตาขวางราวกับข่มขู่ไม่ให้ขยับเขยื้อนกาย

" ท่านอา ท่านกลัวข้ามากเลยรึเจ้าคะ? " หลังมือนุ่มลูบไล้สันกรามคมชัด ลากลงมาเรื่อยๆ จนถึงปลายคางมน ราวกับกำลังยั่วยุโทสะของอีกฝ่าย

ฟู่หยางรีบเบือนหน้าหลบ พลางพูดลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมว่า " สตรีไร้ยางอายเช่นเจ้า มีอะไรให้ต้องกลัวมิทราบ!? "

มือหนาเอื้อมไปจับต้นแขนของหญิงสาวทั้งสองข้าง ก่อนจะออกแรงผลักจนร่างเล็กซวนเซถอยห่างออกไป จวงอวี้ถงรีบจับขอบโต๊ะเพื่อค้ำยันร่างกาย ครั้นทรงตัวได้แล้ว นางก็รีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังทำสีหน้าถมึงทึงใส่กัน

" รุนแรงไปแล้วนะเจ้าคะ " นางพูดพลางแสยะยิ้มยียวน

" ออกไป! " ฟู่หยางชี้นิ้วไล่สตรีหน้าหวานออกไปจากห้องทำงาน น้ำเสียงของเขาฟังดูเดือดดาลจนยากจะควบคุมตนเองได้