ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

หนึ่งชั่วยามไม่ขาดไม่เกิน หลี่ปิงเฉิงพาร่างไร้สติที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตกลับมาถึงตำหนักซ่างหยางของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับร้อนรนไม่น้อย

“หลิ่วกงกง เร่งตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!”

‘หลิ่วเหวินจิ้ง’ ขันทีผู้ดูแลใกล้ชิดของท่านอ๋องแปดพลันแตกตื่นที่ผู้มีศักดิ์เป็นหลานชาย เพราะมารดาของอีกฝ่ายคือน้องสาวแท้ ๆ ของตนกลับมาพร้อมสตรีในอาภรณ์บุรุษที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต แต่ไม่บังอาจถามหลานชายนอกจากทำตามที่อีกฝ่าย ‘สั่งการ’ ไปเท่านั้น

“ฉงหลินไปเตรียมน้ำสะอาดกับผ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้” 

ขันทีหนุ่มนาม ‘ฉงหลิน’ วัยสิบเก้าหนาวกระวีกระวาดไปจัดหาสิ่งที่ ‘ท่านอ๋องแปด’ ต้องการทันใจ เพราะรับใช้ใกล้ชิดมากว่าหกหนาวย่อมรู้ใจผู้เป็นนายเหนือหัวดี

ถึงภายในใจว้าวุ่น แต่ภายนอกสีหน้าของหลี่ปิงเฉิงยังคงดุดันเย็นชาไม่เปลี่ยน มือแกร่งปลดอาภรณ์ของคนตัวเล็กว่องไวเสร็จสิ้น ก็พอดีกับฉงหลินที่กลับมาพร้อมอ่างทองเหลืองบรรจุน้ำสะอาดต้มสุก และผ้าสะอาดมาวางลงข้างเตียงหลังโต

“ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” ฉงหลินเอ่ยเสียงแผ่ว เพราะกลิ่นอำมหิตเข้มข้นพร้อมสังหารคนของท่านอ๋องแปดขณะนี้ช่างน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง

“อืม เสร็จแล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหน้า หากข้าไม่เรียกก็ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด!” 

“!!!” จบเสียงดุดันกราดเกรี้ยว ฉงหลินก็หายลับไปว่องไวกว่าสายลม สมกับเป็นผู้รับใช้ใกล้ชิดท่านอ๋องแปดมานาน

หลี่ปิงเฉิงเห็นบาดแผลก็รู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก นึกโทษคนอวดดีที่ฝีมือไม่ได้ความแล้วยังหลบหนีออกจากจวนโดยไม่นำคนคุ้มกันออกมาด้วย นางไม่รู้หรือไรว่าการเป็นพระชายาของท่านอ๋องแปดนั้นไม่ง่าย

“อวดดีทั้งที่ไม่มีส่วนดีให้อวด!” 

ยิ่งอารมณ์เสีย เขายิ่งลงน้ำหนักไปกับการเช็ดตัวไม่ยั้ง จนคนบาดเจ็บได้สติฟื้นจากอาการหวาดกลัวเลือดเสียเดี๋ยวนั้นนั่นเอง

“อูย…ซี้ด…” 

คนตัวเล็กยังไม่ทันลืมตากลับส่งเสียงเจ็บปวดออกมาเสียก่อน ทำให้หลี่ปิงเฉิงยิ่งหมั่นไส้ เลยเพิ่มน้ำหนักลงไปอีกสามส่วน

“โอ้ว!…ซี้ด บัดซบ! เบามือมิได้หรือไร หม่อมฉันเป็นสตรีบอบบางนะ ตัวท่านอ๋องใหญ่ถึงเพียงนี้หม่อมฉันยากจะรับไหว ท่านเอาแต่กระแทกลงมาไม่ยั้งแรงเช่นนี้ได้อย่างไร” 

ถานเมิ่งจีเจ็บสาหัสจึงต่อว่าออกไปไม่ไหว้หน้าฐานะท่านอ๋องแปดแม้แต่น้อยก็คิดดู นางสลบยังต้องฟื้นเพราะอีกฝ่ายกระแทกกระทั้นลงไปไม่ปรานีสตรีบอบบางเช่นตนเองเลยสักนิด

“ถึงข้าจะตัวโต เจ้าเป็นภรรยาก็ต้องยอมรับให้ได้สิ เจ้าจะมาต่อว่าต่อขานขัดขืนไปไย ข้าตั้งอกตั้งใจทำให้เจ้าถึงเพียงนี้ หนึ่งคำขอบคุณล้วนไม่มี” 

หลี่ปิงเฉิงมีหรือจะยอมให้อีกฝ่ายต่อว่าอยู่ฝ่ายเดียว ยิ่งเป็นนางที่เขาชิงชังอย่างยิ่ง จะยอมลงให้เห็นจะยากกว่าฝึกสุกรบินขึ้นท้องฟ้าเสียเป็น

“หลี่-ปิง-เฉิง!…โอ้ว…ซี้ด…ข้าจะไม่ไหวแล้วนะ ทำให้เบาลงหน่อยท่านจะตายหรือไร” 

“ทำเบามันจะไปสาแก่ใจได้เช่นไร” 

ภายในห้องถกเถียงตึงเครียดแทบจะฆ่ากันตาย ทว่าภายนอกห้องที่มีหลิ่วเหวินจิ้ง ฉงหลิน และยังมีซ่งจินต่างเหลียวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หันไปมองท่านหมอหลวงกับผู้ช่วยด้วยสีหน้ายากจะบรรยาย เพราะล้วนคิดไปไกลแล้วกับเสียงเอ็ดอึงจากการโต้เถียงที่มาพร้อมเสียงครวญครางดังชวนให้คิดดีไม่ได้ ไหนจะยังมีเสียงของเตียงไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดจนขันทีอายุน้อยที่สุดเช่นฉงหลินหน้าแดงหูแดงไปหมด

“หลิ่วกงกงเอาอย่างไรกันดี?” 

เป็นซ่งจินที่เปิดปากถามออกไป แต่หลิ่วกงกงนั้นก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะปกติท่านอ๋องแปดก็ไม่เคยอดอยากปากแห้งขนาดว่าที่พระชายาบาดเจ็บมาไม่น้อยก็ยังไม่หักห้ามใจ ‘ข่มเหง’ คนป่วยได้ลงคอเช่นนี้

“จะทำอย่างไรเล่า ก็คงต้องรอให้ท่านอ๋องแปดกับคุณหนูสี่นั้น ‘เสร็จธุระ’ เสียก่อนเท่านั้น ขืนเข้าไปขัดคอมีกี่ศีรษะจะพอให้เขาตัดหรือไร” 

ทุกคนพร้อมใจกันส่ายศีรษะราวกับเป็นโรคระบาดก็มิปาน เนื่องจากในต้าเซิ่งมีผู้ใดบ้างไม่ทราบว่าท่านอ๋องแปดใจร้ายใจดำอำมหิตเพียงใด นอกจากฮ่องเต้แล้วเขาเคยไว้หน้าผู้ใดบ้างเล่า?

หลังภายในห้องสงบลง เพราะเช็ดคราบโลหิตหมดสิ้นและนำเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหลี่ปิงเฉิงมาสวมให้กายเล็กเอาไว้เท่านั้น หลิ่วกงกงจึงเป็นทัพหน้าออกไปท้าทายความตาย เคาะประตูด้วยมืออันสั่นเทาไม่สมกับที่ตนเองเป็น ‘ท่านลุง’ แท้ ๆ ของเจ้าเด็กชั่วร้ายภายในห้อง แต่กลับเป็นเขาเสียเองที่หวาดกลัวหลานชายราวกับอีกฝ่ายบิดาคนที่สองก็มิปาน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ท่านอ๋องแปด ท่านหมอหลวงจางมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” 

เสียงก็สั่นจนทุกชีวิตด้านหลังจับสังเกตได้กันถ้วนหน้า แต่หลิ่วกงกงเกรงใจหลานชายนั้นไม่แปลกเลย ก็ท่านอ๋องแปดแสนจะร้ายกาจอำมหิตเกินผู้ใด แม้แต่ฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาแท้ ๆ ยังโหดเหี้ยมเด็ดขาดไม่ได้กึ่งหนึ่งของบุตรชายลำดับที่แปดผู้นี้

“เข้ามาได้” 

ทั้งห้าชีวิตต่างพากันถอนหายใจโล่งอกพร้อมกันราวกับนัด จากนั้นผู้ใดมีหน้าที่ใดล้วนต่างแยกย้ายไปทำอย่างเคร่งครัด พอเห็นหมอหลวงถานเมิ่งจีก็หมดอาลัยตายอยากทันที บาดแผลที่เอวด้านซ้ายกับหัวไหล่ขวาต่อให้ท่านอ๋องแปดนั้นห้ามเลือดให้แล้ว แต่เพราะแผลนั้นทั้งยาวและกว้างเพราะดาบคมกริบทำจากเหล็กเนื้อดี นับจากนี้นางคงได้รู้ซึ้งกับการแพทย์ยุคโบราณที่ไร้ยาชาเป็นแน่แล้ว

“แผลลึก หากไม่เย็บปิดปากแผลเห็นทีเลือดคงหยุดได้ยากพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” 

แล้วคำของท่านหมอหลวงก็หาได้ผิดจากที่ถานเมิ่งจีคาดเดาเอาไว้เสียเมื่อใด ยิ่งเห็นผู้ช่วยของท่านหมอแซ่จาง คนที่กลัวเลือดกลัวเข็มถึงกับเหงื่อตกหน้าตาซีดเซียวอีกครั้ง

“ก็จัดการรักษาไปตามที่ท่านหมอจางเห็นสมควรก็แล้วกัน” 

หลี่ปิงเฉิงถอยออกไปยืนห่าง ๆ พร้อมกอดอกทอดสายตามองดูการเย็บแผลของท่านหมอจางผู้มี

“มียาระงับปวด หรือยาบรรเทาความเจ็บปวดหรือไม่ท่านหมอจาง” 

ถึงดูสิ้นหวัง แต่ถานเมิ่งจีก็อยากหวัง เพราะในยามถูกคมดาบบนหลังอาชานั้นนางเจ็บครู่เดียวก็ชาหนึบ แต่นี่ผ่านมาร่วมสองชั่วยาม อาการชาหนึบย่อมจางหาย ความเจ็บปวดหนุบหนับที่ปากแผลกำลังเล่นงานนางแล้วบัดนี้ แล้วหากต้องเย็บแผลสด ๆ มองด้วยสายตาประมาณแล้วคงเย็บเกินสามสิบ หรืออาจเลยไปถึงสี่สิบเข็มก็เป็นไปได้ เพียงคิดเด็กสาวก็แทบอยากหาก้อนหินสักก้อนมาทุบศีรษะตนเองให้สลบไปเสียจริง ๆ 

“มียาระงับปวดขอรับคุณหนูสี่ แต่คงต้องเคี่ยวสองชั่วยามจึงดื่มได้” 

ถานเมิ่งจีอยากกรีดร้อง แต่ก็ยากจะทำได้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงรับเอาผ้าสะอาดมากัดเอาไว้แล้วเตรียมตัวเตรียมใจรับความเจ็บปวดเท่านั้น

“ลงมือแล้วนะขอรับ” 

“อื้อ” 

พยักหน้าแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ความรู้สึกเจ็บจี๊ดในยามที่ปลายเข็มทิ่มแทงลงบนเนื้อหนังทำเอานางต้องสูดลมหายใจเข้าลึก พอท่านหมอหลวงจางดึงเส้นไหมแล้วมันเสียดสีกับเนื้อหนัง แก้วหูของถานเมิ่งจีก็พลันลั่นอื้ออึง พอเข็มที่สองผ่านพ้น นางก็เพียงซาบซึ้งกับคำว่า ‘เจ็บปวดจนเห็นดาวเห็นเดือนเป็นเช่นไร’ นางเจ็บปวดจนตัวสั่นระริก เหงื่อกาฬซึมออกมาเต็มใบหน้าที่ขาวซีดราวกับซากศพ

“ข้าอยากสลบไปช่วยทุบข้าทีโอ๊ย!!!” 

พอนางเอาผ้าออกจากปากแล้วบอกความต้องการออกไป แต่ท่านหมอหลวงจางกลับหยุดมือไม่ทัน ถานเมิ่งจีจึงหยุดเสียงร้องเจ็บปวดออกมาจนน่าสงสาร ทั้งท่านหมอจาง ผู้ช่วย กับฉงหลินที่ยืนรอรับคำสั่งเผื่อว่าจะถูกเรียกใช้ต่างก็สงสาร และนับถือความเข้มแข็งของคุณหนูสี่ที่อดทนจนเย็บสำเร็จไปแล้วหนึ่งแผลจำนวนยี่สิบห้าเข็มไม่ขาดไม่เกินจึงค่อยร้องขอให้ทุบนางจนหมดสติไปเสีย

“เสี่ยวเมิ่ง เอ่อ ถวายพระพรท่านอ๋องแปดพ่ะย่ะค่ะ” 

ถานหมิงฮ่าวที่ทราบความจากคนสนิทของท่านอ๋องแปดจึงเร่งมาหาบุตรสาวกลางดึก ไม่สนใจมารยาทใดทั้งสิ้น พอเห็นสภาพของถานเมิ่งจี ผู้เป็นบิดาจึงพุ่งเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้ทันที กว่าจะมองเห็นว่าภายในห้องนี้นั้นมีท่านอ๋องแปดยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องภายหลัง

“เสี่ยวเมิ่ง เกิดอันใดขึ้นเร่งบอกท่านพ่อมาเร็ว ผู้ใดคิดทำร้ายเจ้ากัน” 

ภาพของบุตรสาวที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับซากศพ ไหนจะยังบาดแผลใหญ่ถึงสองแห่งที่ท่านหมอหลวงกำลังเริ่มเย็บบาดแผลที่สองตรงต้นแขนเกือบถึงหัวไหล่ใจของผู้เป็นบิดาก็ให้เจ็บปวดนัก

“เจ็บเจ้าค่ะ…ท่านพ่อ…โอ๊ย!…” 

น้ำตาไหลเต็มใบหน้ากับกายเล็กที่สั่นระริกของบุตรสาวทำเอาถานไท่เว่ยปวดใจราวกับถูกมีดกรีดเฉือน เขาดึงผ้าออกมาส่งแขนตนเองไปให้บุตรสาวพร้อมกับลูบไล้ศีรษะเล็กด้วยกิริยาทะนุถนอมอย่างยิ่ง

“กัดแขนของพ่อแทนผ้าเถิด ความเจ็บปวดนี้พ่ออยากช่วยเจ้าแบ่งปัน” 

“ท่านพ่อ…” 

ถานเมิ่งจีซาบซึ้งต่อความรักที่บิดามีให้จนน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ก่อนจะได้สติคิดได้ว่านางก็บุตรสาวและน้องสาวของแม่ทัพใหญ่ผู้หนึ่ง จะมาอ่อนแออยู่เช่นนี้มิได้ เด็กสาวจึงส่งยิ้มบิดเบี้ยวออกไปแล้วใช้แขนอีกข้างที่ไม่บาดเจ็บกอดเอวของบิดาเอาไว้แน่น ทุกฝีเข็มที่ทิ่มแทงคราวนี้ถึงเจ็บแทบขาดใจ หากแต่นางไม่มีเสียงใดหลุดลอดพ้นมาจากเรียวปากลิ้มจิ้มที่ซีดขาวไร้สีโลหิต ทั้งที่ไม่มีผ้าเอาไว้ให้กัดอีกต่อไป

ทุกฝีเข็มที่ทิ่มแทงทำเอาเรือนกายอรชรสั่นเทา เพราะพยายามอดทนไม่กรีดร้องกลับยิ่งทำให้ถานไท่เว่ยปวดใจ จนน้ำตาของบุรุษชาตินักรบไหลออกมาเต็มสองแก้ม ภายในใจคิดแค้นจนอยากสับผู้ที่บังอาจแตะต้องแก้วตาดวงใจของตนเช่นนี้ บุตรสาวของเขาถึงจะดื้อดึง นิสัยไม่ดีจนคนทั่วซั่วหยางต่างเรียกนางว่า ‘นางมารน้อยเมิ่งจี’ แต่เขาผู้เป็นบิดากลับไม่เคยมองว่าบุตรสาวคนเล็กที่กำเนิดจากสตรีที่เขารักที่สุดเป็นคนไม่ดี

ถานเมิ่งจีในสายตาของเขาก็เพียงขาดมารดามาตั้งแต่เด็ก จึงเอาแต่ใจ เพราะถูกเขากับมารดาและพี่ชายคนรองของนางตามใจเกินไป หากจะผิดก็ล้วนเป็นพวกเขา ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับ ‘เสี่ยวเมิ่ง’ แม้แต่น้อย สำหรับพวกเขาถานเมิ่งจีนั้นเปรียบดังเทพธิดาตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูอยู่เสมอ ถึงนางนิสัยเสีย แต่คิดเอาชีวิตกันเช่นนี้มันออกจะเกินไปหรือไม่?!

“ยาระงับปวดได้แล้วขอรับคุณหนูสี่” 

ฉงหลินหายออกไปครู่ใหญ่ กลิ่นยาสมุนไพรฉุนจัดจนแสบจมูกก็ลอยมาก่อนตัวเสียอีก ถานเมิ่งจีที่อดทนจนแทบสิ้นเรี่ยวแรงจึงค่อยยิ้มซีดเซียวออกมาหนึ่งสาย ถานไท่เว่ยรับเอาถ้วยยามาตักป้อนบุตรสาวด้วยกิริยาอ่อนโยนเหลือเกิน ถึงเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่พอเห็นสายตาแสนจะห่วงใย ถานเมิ่งจีกลับมีกำลังใจรู้สึกว่าการเย็บแผลสด ๆ นี้ก็หาได้เท่าใดนัก

“ใกล้เสร็จแล้วขอรับคุณหนูสี่” ท่านหมอหลวงจางที่ใบหน้าเต็มใบด้วยหยาดเหงื่อจนผู้ช่วยของเขาต้องคอยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับให้อยู่ตลอดเวลาหันมาบอกแก่สาวน้อยที่เขาเริ่มชื่นชมนางจากใจทีละน้อย เพราะนับจากเป็นหมอหลวงมาหกหนาว เขายังไม่เคยพบพานเด็กสาววัยนี้อดทนไม่กรีดร้องทั้งที่สองแผลรวมกันก็เกินห้าสิบฝีเข็มเข้าไปแล้ว

“ต่อเลยเถิดท่านหมอ ข้ายังไหว” 

พอกินยาระงับปวดไปได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ความง่วงก็เข้าครอบงำนางอีกครั้ง ถานไท่เว่ยถึงอยากสอบถามบุตรสาวใจแทบขาด แต่มองดูสภาพของ ‘เสี่ยวเมิ่ง’ แล้วเขากลับปิดปากสนิทไม่ซักไซ้อันใดคนบาดเจ็บในยามนี้ อีกครู่ใหญ่ยาออกฤทธิ์เต็มที่ถานเมิ่งจีก็ค่อย ๆ หลับไปทั้งที่แขนข้างหนึ่งยังกอดเอวของบิดาเอาไว้แน่น

“……” 

บุรุษวัยสี่สิบห้าหนาวก้มลงมองใบหน้าน้อย ๆ ที่หลับใหลด้วยดวงใจแสนปวดร้าว เขาเลี้ยงนางมาสิบหกหนาว ถนอมราวไข่ในหิน บัดนี้นางเกือบเอาชีวิตไม่รอดจะไม่ให้เจ็บปวดอย่างไรไหว

“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด ถานไท่เว่ย” หลังจากเย็บปิดปากแผลทั้งสองไปถึงหกสิบห้าเข็ม เพราะเห็นว่าคุณหนูสี่นางเป็นสตรี จะให้แผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวคงไม่สมควร เขาจึงต้องเพิ่มฝีเข็มให้ถี่กว่าในยามเย็บบาดแผลปกติทั่วไป

“ส่วนนี่คือเทียบยาทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ” 

เพราะ ‘ข่าว’ สมรสพระราชทานระหว่างท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงกับคุณหนูสี่สกุลถานดังไปทั่วมหานครซั่วหยาง เขาจึงมอบเทียบยาให้แก่ว่าที่สามีของคุณหนูสี่ แทนที่จะมอบให้บิดาเช่นถานไท่เว่ย

“ซ่งจินส่งท่านหมอหลวงจางกับผู้ช่วยของเขากลับจวนได้แล้ว” 

คนที่ยืนมองทุกสิ่งนิ่งมานานเอ่ยสั่งการคนของตนเองเสียงเรียบ ซ่งจินรับคำแล้วพาท่านหมอหลวงจางกับผู้ช่วยของเขาจากไปเร็วไว ไม่นานทั้งห้องก็เหลือเพียงท่านอ๋องแปดและถานไท่เว่ยเท่านั้นที่มีสติ ส่วนถานเมิ่งจีนั้นหลับสนิทเพราะฤทธิ์ของยาสมุนไพรระงับปวดไปแล้ว

“ทราบว่าคนของท่านอ๋องแปดจับมือสังหารและรักษาชีวิตของพวกมันเอาไว้ได้” 

ถานหมิงฮ่าวหันไปถามบุรุษรุ่นลูกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ยากจะคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายนั้นพึงใจบุรุษตรงหน้าหรือไม่

“มิผิด” หลี่ปิงเฉิงเอ่ยตอบแสนสั้น

“กระหม่อมต้องการร่วมสอบสวนด้วย มิทราบท่านอ๋องแปดคิดเห็นเป็นประการใดพ่ะย่ะค่ะ” 

“เช่นนั้นก็เชิญท่านพ่อตาตามมาก็แล้วกัน” 

กล่าวจบเรือนกายสูงใหญ่ก็หันกายเดินนำหน้าออกจากห้องไป ไม่หันไปดูว่าที่พระชายาที่หลับสนิทบนเตียงสักน้อยถานหมิงฮ่าวถึงกับกำหมัดกัดฟัน แต่ด้วยฐานะของตนต่ำต้อยด้อยศักดิ์กว่าบุรุษหนุ่มรุ่นลูกเช่นหลี่ปิงเฉิง จึงทำอันใดอีกฝ่ายมิได้ ทั้งที่ภายในใจของเขานั้นมันเดือดดาลราวกับมีกองไฟนับร้อยสุมทรวงอยู่ภายใน เพราะที่เขาทราบเจ้าเด็กสมควรตายนั่นมันดูดาย ปล่อยจนบุตรสาวของเขาเสียทีแล้วจึงค่อยลงมือช่วย คนเช่นนี้จะให้บิดาเช่นเขายินดียกบุตรสาวที่เป็นแก้วตาดวงใจได้อย่างไร?!

หากแต่สุดท้ายยินยอมหรือไม่นั้น สิทธิ์นั้นเกรงว่าจะไม่ใช่เท่าที่ตัดสินใจได้อีกต่อไป ‘เสี่ยวเมิ่ง พ่อละอายใจยิ่งนัก’ กล่าวกับบุตรสาวภายในใจขณะที่เขาจัดการเหน็บชายผ้าห่มให้อีกฝ่ายเช่นที่เขาชอบทำเสมอในยามที่ถานเมิ่งจีนั้นกำลังหลับ จะในอดีตจนถึงทุกวันนี้ ถานหมิงฮ่าวก็รักบุตรสาวผู้นี้อย่างยิ่ง หรือจะกล่าวให้ถูกก็คือเขารักบุตรทุกคนไม่แตกต่างกันต่อให้ผู้ใดจะสารเลวไปบ้าง หากแต่บิดาเช่นเขาก็มองว่าบุตรของตนเองไม่ผิดอยู่ดี…