เหตุใดตัวร้ายถึงเอาแต่คลั่งรักข้า

เหตุใดตัวร้ายถึงเอาแต่คลั่งรักข้า

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-15
โดย:  Tuk Kungจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
107บท
9.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

บลสาวออฟฟิศธรรมดาได้สิ้นชื่อลาเพราะความประมาท เธอเดินตกท่อระบายน้ำระหว่างทางกลับบ้าน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาเธอกลับพบว่าตนเองได้กลายเป็นตัวประกอบในนิยาย อนุตัวประกอบผู้แสนอาภัพ (จริงหรือ?) “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ขอให้เมียแกไม่รัก ไม่สิ หากเป็นไปได้ขอให้หนิงเซียนมีชีวิตใหม่ แล้วให้แกตามง้อเธอ หลงเธอหัวปักหัวปำ เป็นเหมือนหมาที่ถูกเจ้านายจูงไปไหนก็ได้ สมควรแล้วที่ถูกพระเอกจับกรอกยาพิษตาย เฮอะ!!” ร่างบางทุบหมอนระบายความไม่พอใจ นึกโมโหชายที่ชั่วช้าเป็นตัวร้ายแบบเต็มขั้น แต่นักเขียนดันสร้างให้ดูดีรูปหล่อพ่อรวยมีชีวิตเลิศหรูอยู่สุขสบาย ในขณะที่ภรรยาต้องทนรองมือรองเท้าหมดประโยชน์แล้วก็เฉดหัวทิ้ง *เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น*

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย [1]

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Otaku_Chan
Otaku_Chan
สนุกมากค่ะ
2026-01-29 03:10:03
0
0
Kom Kom
Kom Kom
เป็นนิยายที่สนุกมากค่ะ อ่านแล้ววางไม่ลงเลยค่ะ
2025-07-21 13:17:05
0
0
107
บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย [1]
“หนิงเซียน นั่นเจ้าทำอะไรอยู่หรือ” นางจิวสตรีรูปร่างท้วมวัยกลางคนยืนเกาะขอบรั้วชะเง้อคอมองอย่างสงสัย เพราะเห็นหญิงสาวที่ตนเอ็นดูเหมือนลูกหลาน กำลังง่วนทำบางอย่างที่นางก็ไม่รู้จัก“ท่านป้าจิวเองหรือ ข้ากำลังจะเพาะเห็ดเอาไว้กินเจ้าค่ะ” คนที่กำลังนั่งเพาะเชื้อเห็ดตอบแทบจะทันที ท่านป้าจิวคนนี้มักจะแวะเวียนมาคุยเล่นกับนางเป็นประจำ เพียงแค่ได้ยินเสียงหนิงเซียนก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร“ดี ทำไว้เยอะ ๆ เลยนะ ป้าจะเป็นลูกค้าประจำเจ้าเอง” นางจิวพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ได้แต่นึกเอ็นดูในความขยันทำมาหากินของอีกฝ่าย บริเวณพื้นที่รอบเรือนท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ เต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิดจากการเพาะปลูกของเจ้าตัว ถึงแม้จะไม่ออกไปหางานทำ ก็สามารถอยู่ได้โดยที่ไม่อดตาย กระนั้นหนิงเซียนก็ยังคงสรรหาสิ่งของมาขายให้กับชาวบ้านแทบทุกวัน จะว่าไปแล้วก็น่าสงสารถูกสามีขับไล่ ต้องระหกระเหินหาเลี้ยงตัวเองอย่างยากลำบาก“ได้เลยเจ้าค่ะท่านป้า ข้าจะแถมให้ท่านมากกว่าคนอื่นเลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มร่าแม้ว่านางยังไม่มีผลผลิตออกมาขาย ก็มีลูกค้าขาประจำมารอรับซื้อเสียแล้ว และยังเป็นคนที่คอยแนะนำให้ชาวบ้านคนอื่น ๆ มาซื้อผัก เห็ด และของป่า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย [2]
หนิงเซียนเป็นตัวละครหนึ่งที่ทั้งจืดจาง อ่อนแอ และหัวอ่อน เดิมทีหญิงสาวเป็นอนุชั้นปลายแถวในจวนเหลียงอ๋อง ที่ได้ร่วมเตียงเพียงครั้งเดียวก็ถูกเฉดหัวทิ้ง เมื่อสองเดือนก่อนนางได้ถูกขับออกจากวังอ๋อง ทั้งที่ตนเองนั้นก็มิได้ทำผิดอะไรจากนั้นก็ถูกพามาทิ้งไว้หมู่บ้านแห่งหนึ่งอันแสนห่างไกลจากเมืองหลวง ผ่านไปไม่นานหลังจากที่ถูกส่งมาใช้ชีวิตอยู่ที่ชนบทอันแสนยากลำบาก หนิงเซียนก็รู้ตัวว่าตนเองตั้งได้ครรภ์เสียแล้ว เมื่อเรื่องราวรู้ไปถึงหูท่านอ๋องตัวร้าย นางกลับถูกสั่งให้เอาเด็กออกเพราะไอ้ตัวร้ายสารเลวนั้นไม่ต้องการให้บุตรคนแรกที่เกิดจากอนุ ตำแหน่งซื่อจื่อจะต้องเป็นบุตรที่เกิดจากแม่นางเอกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ทำให้หนิงเซียนต้องตกเลือดแล้วสิ้นใจตายในที่สุดแค่ไม่กี่บรรทัดเท่านั้นที่หนิงเซียนมีชีวิตอยู่ในนิยายเรื่อง ‘บุปผาซ่อนใจ’ จากนั้นนางก็ได้ตายไปทันที ราวกับผู้แต่งสร้างขึ้นมาเพียงเพราะนักเขียนคิดอะไรไม่ออก จึงใช้ตัวละครที่ไร้บทบาทมาขั้นเวลาระหว่างคิดบทของตัวเอกในตอนถัดไปก็เท่านั้นเองนักเขียนนี่ก็กระไรอย่าให้ข้ากลับไปได้จะตามไปตบถึงบ้านเลยเชียว คิดอะไรไม่ออกก็ให้เหล่าตัวละครตายได้อย่างไรหนิงเซียนเป็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 แอวลั่นปั๊ด [1]
ทุกอย่างได้ดำเนินไปตามเนื้อเรื่องที่นักเขียนกำหนดไว้ แต่ที่ดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เบลเข้ามาอยู่ในร่างของหนิงเซียน ร่างกายที่เคยอ่อนแอขี้โรคตากแดดได้เพียงไม่กี่ชั่วยามต้องจับไข้นอนซมไปหลายวันบัดนี้มันกลับแข็งแรงขึ้นมาก ไม่ว่าจะต้องลม ตากแดดร้อน ๆ หรือแม้แต่ตากฝนจนตัวเปียกโชกก็ไม่เป็นไร มิหนำซ้ำนางยังสามารถเดินขึ้นเขาเพื่อหาของป่าได้อย่างสบายหลายวันมานี้หนิงเซียนเริ่มรู้สึกว่าตนเองเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน ถึงเวลาที่จะต้องออกไปยืดเส้นยืดสายแก้เบื่อสักหน่อย อีกทั้งในโลกแห่งนี้มิได้มีสิ่งอำนวยความสะดวก ที่พอจะช่วยแก้เบื่อได้บ้าง การออกหาของป่าจึงเป็นกิจกรรมหนึ่งที่แก้เบื่อได้ดีที่สุดร่างบางคว้าเอากระบุงสะพายขึ้นหลังเตรียมตัวเข้าป่า ของที่ได้จะนำมาเก็บไว้ขายและกินในแต่ละวัน ถึงแม้จะมีพืชผักที่ปลูกไว้ในสวนหลังบ้านไม่จำเป็นต้องลำบากเข้าป่า แต่ครั้นจะให้อยู่เฉย ๆ ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะตนนั้นเคยชินกับการต้องทำงานไปเสียแล้ว จากเดิมคิดว่าจะเอาแต่นอนและกินอยู่อย่างสตรีเกียจคร้าน แต่พอรู้ตัวอีกทีก็สรรหางานมาทำให้ลำบากตนเองเสียทุกทีความเป็นจริงแล้วตั้งใจจะทำตัวเป็นสตรีเกียจคร้าน ไม่ทำการทำ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 แอวลั่นปั๊ด [2]
“หืมมม มีแต่ลูกสวย ๆ ทั้งนั้นเลย” หนิงเซียนเอื้อมมือขึ้นไปเด็ดมาหนึ่งผล จัดการเช็ดทำความสะอาดเล็กน้อย จากนั้นจึงกัดเข้าเต็มปากคำโตรสเปรี้ยวอมหวานนิด ๆ ทำเอาหนิงเซียนชอบใจเป็นการใหญ่ หากได้พริกเกลือจิ้มคงจะดีไม่น้อย“ซี๊ดดด เปรี้ยวสะใจข้ามาก ดีเลยกลับถึงบ้าน ข้าจะจิ้มพริกเกลือกินให้หายอยากไปเลย” หญิงสาวเก็บใส่กระบุงให้มากหน่อย เผื่อว่าวันหลังอยากกินขึ้นมาอีก จะได้ไม่ต้องลำบากเดินไกลมาเก็บถึงในป่า แต่เมื่อกำลังเก็บผลไม้อย่างเพลิดเพลิน นางบังเอิญเหลือบไปเห็นผักกูดขึ้นตามริมลำธารเต็มไปหมด ช่างเป็นวันดี ๆ โดยแท้ ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็เจอแต่ของกิน“เจอของดีเข้าแล้วเรา แบบนี้ต้องเก็บไปเยอะ ๆ” ที่บ้านยังเหลือปลาอีกสองสามตัว คืนนี้จะทำผักลวกจิ้มน้ำพริกปลากินดีกว่าหลังจากที่เก็บแอปเปิลได้ตามต้องการ สิ่งที่หมายตาต่อไปคือผักกูดต้นอวบอ้วนที่กำลังแตกยอดอ่อนน่าทาน ยอดอ่อนที่ใหญ่และกรอบ ยิ่งเด็ดก็ยิ่งมันมือเผลอแป๊บเดียวนางก็ได้ผักมาหอบใหญ่ เมื่อนำผักเก็บใส่กระบุงเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็เตรียมออกเดินทางต่อ ส่วนในมือก็ยังคงมีแอปเปิลสุกกำลังดีกัดกินไปตลอดทางอย่างเอร็ดอร่อย แม้มันจะเปรี้ยวมากกว่าหวานเจ้าต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 รอยปริศนา [1]
หนิงเซียนกลับมาถึงกระท่อมหลังน้อย หญิงสาวจัดการคัดแยกของที่หามาได้แต่ละอย่างเพื่อให้เหมาะแก่การเก็บรักษา เห็ดที่ได้มานางจะยังไม่ล้างเพราะจะทำให้เน่าเสียได้ง่าย ส่วนผลแอปเปิลและมะยมก็แยกใส่ตะกร้าเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยนำมาดองและแช่อิ่มเก็บไว้กินได้อีกนานผักกูดดูเหมือนว่าจะนำมาเยอะเกินไป หญิงสาวจึงได้แบ่งส่วนหนึ่งเอาไว้ให้ท่านป้าจิวในวันพรุ่งนี้ ส่วนที่เหลือนางก็จะเก็บไว้ทำกินเอง ในส่วนของอาหารเย็นหนิงเซียนจะทำผักกูดลวกกินคู่กับน้ำพริกปลาเผ็ด ๆ แซ่บ ๆเสียงการทำอาหารดังออกมาจากกระท่อมหลังน้อยในยามพลบค่ำ ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เป็นอันพร้อมทาน กลิ่นหอมของอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ มันช่างหอมเหลือเกิน พานทำให้หิวเสียจนท้องร้อง ในระหว่างนำอาหารขึ้นโต๊ะ หนิงเซียนได้ฉุกคิดขึ้นมาได้ มีเรื่องให้แปลกใจอยู่อย่างหนึ่งตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านหลังนี้ ล้วนเต็มไปด้วยข้าวสาร แป้ง ธัญพืช เครื่องปรุง เนื้อตากแห้ง และของใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน มันมีมากพอที่นางจะอยู่ตัวคนเดียวโดยไม่ต้องอดตายได้ทั้งปีบางอย่างดูจะคลาดเคลื่อนจากเนื้อหาในนิยายไปสักหน่อยหรือไม่นะ จากที่อ่านนางจำไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 รอยปริศนา [2]
ยิ่งคืนนี้สายลมพัดเอื่อยเย็นสบายกว่าทุกคืน และยังหมดแรงไปกับงานอดิเรกอย่างทำสวนและหาของป่า ทำให้หนิงเซียนหลับลึกกว่าทุกวัน อีกทั้งเจ้าตัวยังตื่นสายกว่าปกติ เมื่อรู้สึกตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงดังโหวกเหวกจากการพูดคุยของผู้คนด้านนอก ร่างบางก็ถึงกับสะดุ้งตื่นตกใจ“สายป่านนี้แล้วหรือ ไม่น่าโลภมากเก็บผลไม้มาเยอะเลยเรา ปวดเนื้อปวดตัวเมื่อยขาอย่างไรไปหมดเลยเรา” หญิงสาวก้าวลงเตียงด้วยอาการขาสั่นปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับว่าตนโหมทำงานหนักมากเกินไป จนร่างกายรับไม่ไหว ทั้งที่ก็แค่หาของป่าตามปกติเหมือนที่เคยทำ เห็นทีว่าต่อไปนี้ต้องออกกำลังกายบ้างเสียแล้ว ร่างกายจะได้แข็งแรงไม่ล้มป่วยได้ง่ายเมื่อตั้งหลักได้ร่างบางบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะลงจากเตียงเก็บที่นอนให้เข้าที่ แต่ก็มิวายมองไปเห็นรอยคราบเลอะเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอน หนิงเซียนได้แต่สงสัย“หรือว่าข้าจะนอนน้ำลายไหลแล้วดิ้นมาถึงกลางเตียง” แต่ว่ามันดูคุ้นเคยเหมือนเคยเห็นรอยคราบเช่นนี้ที่ไหนมาก่อนกันนะ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก หญิงสาวหยิบเอาชุดใหม่และผ้าปูที่นอนออกไปด้านนอก อาบน้ำชำระร่างกายสักหน่อยจะได้สดชื่นขึ้น ส่วนผ้าปูที่นอนคงต้องรีบซักไม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 รอยปริศนา [3]
‘หรือว่าข้าจะละเมอจนออกมารดน้ำผักเอง ไม่ใช่สิข้ามิใช่คนขยันเช่นนั้น’ หญิงสาวใช้ความคิดอย่างหนัก กระท่อมที่นางอาศัยอยู่ห่างจากบ้านเรือนของชาวบ้านออกมาไกล ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ชาวบ้านจะมีน้ำใจช่วยเหลือ เห็นทีคงจะต้องเฝ้าสังเกตสักหน่อยแล้ว มันดูแปลกเกินกว่าจะคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติในเมื่องานทุกอย่างของเช้านี้นางไม่ต้องทำแล้วจึงกลับเข้ามาในเรือนอีกครั้ง หญิงสาวตรงเข้าไปค้นลังไม้ที่ใช้เก็บข้าวของส่วนตัว หลังจากที่ถูกพาออกมาจากวังอ๋องนางจำได้ว่าหนิงเซียนคนเดิมนำสมุดและพู่กันมาด้วย ไหน ๆ ก็ว่างแล้ว เป็นโอกาสดีที่จะจดบันทึกเนื้อเรื่องเอาไว้เท่าที่จะจำได้ กลัวว่านานวันเข้าตนจะลืมเนื้อเรื่องทั้งหมดเอาได้ ถึงอย่างไรก็ไม่รู้วิธีกลับไปโลกเดิม หากต้องติดอยู่ในโลกนิยายขึ้นมาจริง ๆ เพื่อความอยู่รอดนางก็ควรจะหาทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนหลังจากได้อุปกรณ์การเขียนมาครบ ร่างบางจึงได้เริ่มเขียนเรื่องราวที่พอจะจำได้ออกมาเป็นข้อ ๆ แม้จะจดจำไม่ได้ทุกอย่าง แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางจำได้ไม่เคยลืมนั้นก็คือสามีตัวร้าย ที่สั่งให้เมียตนเองดื่มยาแท้งบุตร จนทำให้สตรีตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรและลูกต้องตายอย่างอนาถ“หึ!! เห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 แดนสวรรค์ [1]
0ฃในทุก ๆ เช้าหนิงเซียนมักจะใช้เวลาอยู่กับพืชผักสวนครัวหลังบ้านเป็นประจำ หญิงสาวว่าจ้างสามีของท่านป้าจิวช่วยสร้างโรงเพาะเห็ดให้ และยามนี้เห็ดที่เพาะไว้ในโรงเพาะเห็ดหลังเล็ก ๆ กำลังได้ผลผลิตเป็นที่น่าพอใจ การได้ลองทำเกษตรพอเพียงเป็นชีวิตที่นางใฝ่ฝันมาตลอดตอนที่ยังเป็นเบลมีเพียงคุณยายที่เป็นเสาหลักเพียงหนึ่งเดียว ท่านเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพื่อสู้ต่อในแต่ละวัน เวลานั้นอยากมีที่ที่ต่างจังหวัดสักผืนและมีเงินเก็บสักก้อน จากนั้นก็ย้ายไปใช้ชีวิตอันแสนสงบสุขด้วยกันสองคนยายหลานแต่ยังไม่ทันจะทำตามความฝันได้สำเร็จ คุณยายญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ก็มาสิ้นใจไปก่อน ผ่านงานศพไปได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ตัวเบลเองก็ดันมาประสบอุบัติเหตุเดินตกท่อตายอย่างช่วยไม่ได้ในเมื่อโลกใบเดิมไม่มีใครรอนางอยู่และไม่มีใครที่นางอยากจะกลับไปพบเจอ จึงไม่จำเป็นจะต้องขวนขวายหาทางกลับให้เหนื่อย ขอเพียงแค่เอาชีวิตรอดให้ได้ก็พอ แต่สิ่งที่รู้สึกผิดอยู่ในใจมันคือการเข้ามาสวมร่างของหนิงเซียน ในเมื่อนางเข้ามาสวมร่างแทนแล้วหนิงเซียนตัวจริงไปอยู่ที่ใด แล้วเจ้าตัวจะอยากกลับคืนสู่ร่างเดิมหรือไม่ถ้าหากว่าการทะลุมิติเข้ามาในโลกของนิย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 แดนสวรรค์ [2]
“ท่านป้าจิวข้านำเห็ดมาฝากเจ้าค่ะ” หนิงเซียนแวะไปบ้านท่านป้าจิวก่อนจะเข้าป่า โชคดีที่วันนี้ท่านป้าอยู่บ้านพอดี จึงไม่ได้มาเสียเที่ยว“ขอบใจเจ้ามากนะ เห็ดนี้เท่าไรหรือ รอป้าประเดี๋ยวนะ ป้าจะไปเอาเงินมาให้”“อุ๊ย ไม่ต้องเจ้าค่ะท่านป้า พอดีข้าลองเพาะแล้วได้ผลดีเกิดคาดเจ้าค่ะ ข้ากินเองคงไม่หมดก็เลยเอามาฝากท่านป้าด้วยเจ้าค่ะ ไม่คิดเงิน” หญิงสาวรีบห้ามปรามคนแก่เอาไว้ เพราะนางนำมาให้ด้วยใจไม่ได้จะเอามาขายให้เสียเมื่อไรกัน“ไม่ได้สิ เจ้าอุตส่าห์ลงทุนไปตั้งเท่าไร ให้โดยไม่คิดเงินได้อย่างไร ขาดทุนกันพอดี” ป้าจิวรีบปฏิเสธไม่เห็นด้วยที่จะให้โดยไม่คิดเงิน อย่างน้อยเอาไปสักอีแปะก็ยังดี ยิ่งเป็นแค่สตรีใช้ชีวิตเพียงคนเดียวไม่มีบุรุษคอยหาเลี้ยง ลำบากแค่ไหนนางเข้าใจดี“ข้าไม่รับเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านป้าก็ช่วยกระจายข่าวว่าข้ามีเห็ดขายราคาถูก ๆ ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะได้มีลูกค้าเพิ่ม ถือเสียว่าเห็นนี่เป็นค่านายหน้า”“อุบ๊ะ! ได้ เรื่องกระจายข่าวเชื่อมือนางจิวคนนี้เถอะ” หนิงเซียนให้ของนางมาก็มาก รู้สึกเกรงใจไม่น้อย ครั้นจะให้เงินหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่เคยจะรับสักครั้ง สตรีนิสัยดี ๆ เช่นนี้ไม่รู้ว่าสามีชั่วคนไหนทิ้งภรร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 แดนสวรรค์ [3]
หลังจากที่ได้ของตามต้องการ ในตอนที่นางกำลังจะกลับหมู่บ้าน แต่กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำและดินโชยตามลมมาทำให้หนิงเซียนถึงกับชะงักเท้า ก่อนจะเดินตามกลิ่นและเสียงน้ำตกไปอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดดด มีน้ำตกด้วยหรือ เหตุใดข้าเพิ่งจะรู้” ร่างบางกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ก่อนจะใช้มือวักน้ำขึ้นมาดื่มล้างหน้า น้ำเย็น ๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นเหลือเกินน้ำตกที่ร่วงลงมาเป็นชั้น ๆ ไหลเอื่อยตามลำธารไปจนสุดลูกหูลูกตา เสียงน้ำกระทบหินพร้อมกับกระเซ็นเมื่อตกลงมากระทบกับโขดหิน หนิงเซียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรับอากาศอันบริสุทธิ์ หญิงสาวรีบวางสัมภาระทั้งหมดลง ก่อนจะนั่งลงข้างลำธารใช้มือกอบเอาน้ำใสสะอาดขึ้นมาดื่มกินเพื่อดับกระหายน้ำที่เย็นกำลังดีทำให้นางรู้สึกสดชื่นและหายเหนื่อย น้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นด้านล่าง ภายในลำธารมีทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา ทำเอาหนิงเซียนจ้องมองปูและหอยตาเป็นมัน พลางคิดเอาไว้ว่าของพวกนี้นางจะเอาไปทำอะไรกินดี“หืม ตรงนั้นมีถ้ำด้วยหรือเนี่ย” ในระหว่างมองดูรอบ ๆ เพื่อชมธรรมชาติให้เต็มอิ่ม ก็ได้บังเอิญเหลือบไปเห็นถ้ำที่อยู่หลังน้ำตกเข้าพอดี ร่างบางไม่รอช้า รีบเข้าไปสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็นน้ำตกชั้นล่างไ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status