LOGINเมื่อไฟริษยาที่สุมใจมากๆเข้านางไม่เคยผิดหวังเช่นนี้มาก่อนและไม่เคยที่ไม่ได้อะไรดังที่ใจนางปรารถนา หยางลี่ผิงจึงวางแผนการณ์ที่จะจัดการแก้แค้นหลินอิงฮัว ยิ่งตอนนี้หลินอิงฮัวมาเปิดร้านค้าขายของที่บางอย่างคล้ายๆกับร้านของนาง นำเข้าสินค้าจากเรือสินค้าเช่นนางมาขาย ทำให้ลูกค้าของนางหดหายไปเป็นจำนวนมาก ยิ่งทำให้นางคุมแค้นเพิ่มไม่ได้เข้าใจว่าชีวิตมันต้องมีเรื่องเช่นนี้เสมอ ต้องมีบางอย่างที่เราอยากได้แต่เราไม่อาจที่จะได้มา หรือต้องมีคู่แข่งบ้างในทุกๆอาชีพการงาน แต่นางซึ่งเป็นบุตรีคนเดียวถูกตามใจมาจนเคยตัวและไม่เคยมีอะไรที่อยากได้แล้วไม่ได้ดังใจ
นางผิดหวังครั้งนี้นางคิดว่านางถูกท่านแม่ทัพหลอกลวงให้มีความหวังแล้วก็พังความหวังนางลงในทันที แถมยังคิดว่าอิงฮัวหลอกลวงนางเข้าไปอีกว่าไม่ได้คิดอะไรกับท่านแม่ทัพ ทั้งๆที่อิงฮัวไม่เคยพูดกับนางเรื่องนี้ตรงๆเลยสักครั้ง พูดแค่เพียงแนะนำตัวว่าอิงฮัวคือเด็กในอุปการะของแม่ทัพเฉินเท่านั้น แต่หยางลี่ผิงเข้าใจไปเองว่านั่นคือการเสแสร้งของอิงฮัวที่จะเรียกร้องความสนใจจากแม่ทัพเฉินจึงแสร้งหนีออกไปจากจวน เพื่อแม่ทัพเฉินจะได้ยอมตบแต่งกับนางเสียที (นางไม่ได้คิดในมุมที่ว่านางมาทีหลังไม่รู้ความเป็นมาระหว่างแม่ทัพเฉินกับอิงฮัวว่าเขาแอบรักกันมานานแล้วเพียงแต่ไม่กล้าเปิดตัวเท่านั้นเอง)
เมื่อวางแผนการณ์ได้แล้ว นางจึงให้คนสนิทหาจ้างวานคนที่จะลักพาตัวอิงฮัวไปข่มขืนแล้วให้นำไปขายที่ซ่องนางโลมที่แคว้นอื่น จะได้หมดเสี้ยนหนามตำใจ เพราะนางเจ็บใจคิดว่าอิงฮัวยั่วยวนแม่ทัพเฉินจนเขาลุ่มหลงยอมตบแต่งอิงฮัวเป็นฮูหยิน จึงได้คิดแก้แค้นอิงฮัวรุนแรงถึงเพียงนี้ อีกทั้งอิงฮัวมาทำกิจการค้าคล้ายๆนางยิ่งคิดไปใหญ่ว่าอิงฮัวต้องการแย่งทุกอย่างไปจากนาง
เมื่อนางได้คนที่จะรับจ้างนางทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้แล้ว นางจึงนัดหัวหน้าโจรกลุ่มนั้นมาเพื่อจะปรึกษากันเรื่องแผนการนี้ นางจะให้พวกมันเฝ้าจับตามองอิงฮัวเมื่อมาดูแลงานที่ร้านค้า และเมื่อนางจะเดินทางกลับนางต้องเดินออกไปขึ้นรถม้าเพื่อจะกลับจวนแม่ทัพนั้น จะให้ชิงลงมือขณะนั้นแล้วพานางขึ้นรถม้าอีกคันนอกเมืองไปจัดการตามแผนการที่จะหาที่ลงมือข่มขืนอิงฮัวแล้วพานางไปขายที่ซ่องนางโลมที่แคว้นอื่นเพื่อไม่ให้ท่านแม่ทัพเฉินตามหานางเจอ
สายของโจรนั้นเฝ้าจับตามองชีวิตประจำวันของอิงฮัวว่านางออกมาที่ร้านวันไหนบ้าง มากี่โมงและกลับกี่โมงมีใครมากับนางบ้าง เฝ้าจับตานางมาเกือบเดือนเพื่อจะหาจังหวะที่สามีนางออกไปนอกเมืองและนางนั้นก็มาที่ร้านและกลับเวลาเย็นย่ำหน่อย เมื่อจับตามาหลายวันจนสบโอกาสที่จะลงมือในวันหนึ่งพอดีวันนั้นท่านแม่ทัพออกจากเมืองไปราชการที่เมืองอื่นซึ่งไม่ไกลมานักไปเช้าเย็นกลับเช่นเคย อิงฮัวเมื่อไม่มีใครให้ต้องดูแลนางจึงไปที่ร้านเพื่อตรวจงานตามปกติไปกับคนขับรถม้าและซื่อหลันแค่สามคน นางสั่งให้คนขับรถม้ากลับจวนไปก่อนก็ได้เพราะนางจะอยู่ที่ร้านทั้งวัน ให้มารับนางตอนเย็นๆ รอนางที่จุดเดิมที่เคยรอรับเวลาเดิม
จากนั้นอิงฮัวก็เดินผ่านตลาดที่มีผู้คนผลุกพล่านแล้วเดินผ่านร้านพ่อค้าซาลาเปาและหมั่นโถที่มีซาลาเปาเรียงในซึ้งไม้ใบใหญ่มาก ซาลาเปาวางเรียงรายน่ากินเต็มซึ้งไม้นั้นมีควันฉุยลอยกรุ่นขึ้นมาน่ากิน นางจึงเลือกซื้อมาหลายสิบลูกแบ่งใส่ห่อหลายๆห่อเพื่อนำไปฝากบ่าวที่ทำงานที่ร้านด้วย และแบ่งไว้กินกับซื่อหลัน
จากนั้นจึงเดินตรงไปที่ร้านของนาง เมื่อถึงร้านซื่อหลันแจกจ่ายซาลาเปาไส้หมูแดงหมูสับที่น่ากินนั้น ให้บ่าวที่ทำงานที่ร้านและคนส่งของทั้งชายและหญิง จากนั้นนางจึงจัดใส่จานไปให้ฮูหยินในห้องพักผ่อนด้้านหลัง แล้วชงชาใส่ในป้านน้ำชานำไปวางบนโต๊ะใกล้ๆที่ฮูหยินกำลังนั่งตรวจบัญชีของร้านอยู่ อิงฮัวนั่งกินซาลาเปาเจ้าอร่อยนั้นมันอร่อยสมกับคำล่ำลือ นางกินซาลาเปาและรินชาจิบไปด้วยอย่างมีความสุข เมื่อกินซาลาเปาเสร็จแล้ว นางก็ตรวจบัญชีต่อไปจนเสร็จลงเมื่อยามบ่าย จากนั้นนางก็นั่งพิงเก้าอี้โยกในห้องนั้นเพื่อพักผ่อนสักครู่
ตื่นมาอีกครั้งเมื่อบ่ายคล้อยลงมาก นางจึงคิดว่าจะกลับจวนเลยดีกว่าเพราะว่านางจะไปเตรียมอาหารให้สามีเย็นนี้ นางอยากทำปลาย่างกับน้ำจิ้มสูตรของนางที่สามีชอบให้เขากินในวันนี้เพราะเขากลับค่ำมืดกินปลาอาหารจะย่อยง่ายไม่อึดอัดเวลาจะเข้านอน จากนั้นนางจึงชวนซื่อหลันกลับและแวะหาซื้อปลาน้ำจืดตัวใหญ่ๆที่ตายใหม่นั้นกลับจวนไปด้วยจะได้เอาไปให้พ่อครัวที่จวนย่างให้เลย จากนั้นจึงพากันเดินไปรอรถม้าที่หน้าตลาด ขณะที่นางยืนใต้ร่มไม้รอรถม้านั้นอยู่ก็มีมือใหญ่สกปรกที่ถือผ้้ามาปิดปากนางแล้วนางก็สลบลงไป
จากนั้นชายตัวสูงใหญ่นั้นก็รีบอุ้มนางเข้าไปในรถม้าที่จอดแอบไว้ที่ข้างกำแพงนั้น ส่วนซื่อหลันท่ี่ถูกยาสลบเช่นกันก็ถูกมันอุ้มไปด้วยเป็นของแถม ทั้งสองนอนอยู่บนรถม้านั้น รถม้าเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองไปคนขับรถม้าและคนนั่งข้างๆแต่งตัวดังเช่นพ่อค้าเร่ที่มาเร่ขายสินค้าเมืองต่างๆ จึงไม่ได้มีผู้ใดสนใจ รถม้านั้นวิ่งออกจากเมืองไปเรื่อยๆตามทางที่จะออกไปนอกเมือง
ฝ่ายหยางลี่ผิง นางก้าวออกมาจากซอกตึกระหว่างร้านค้าที่ใกล้ๆจุดที่อิงฮัวกับซื่อหลันถูกจับตัวไป นางมองเห็นการณ์มาตั้งแต่แรกที่อิงฮัวมายืนรอรถม้ากับซื่อหลันและมีชายย่องมาด้านหลังโปะยาสลบนางกับซื่อหลันแล้วจับตัวไป นางเฝ้ามองคนเหล่านั้นลงมือตามแผนการณ์ที่นางวางไว้เมื่อสำเร็จเรียบร้อยรถม้านั้นเคลื่อนตัวออกไปจากปากทางเข้าตลาดแล้ว นางยกยิ้มอย่างยินดีที่แผนการณ์ขั้นแรกเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้เหลือเพียงพวกโจรเหล่านี้พาอิงฮัวและซื่อหลันไปขมขืนและจับตัวนางไปขายที่ซ่องนางโลมต่างแคว้นถึงจะเสร็จสิ้นแผนการร้ายนี้ นางเป็นหญิงรูปงามที่จิตใจดำอำมหิตมาก ทำร้ายผู้หญิงด้วยกันโดยที่ไม่มีความเมตตาเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่คนผู้นั้นขัดแย้งกับนางหรือมาขวางทางในสิ่งที่นางหมายมาดเพียงเท่านี้ก็คิดจะล้างผลาญทำลายผู้อื่นโดยที่นางไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
ฝ่ายคนขับรถม้ามาถึงไม่เห็นฮูหยิน เขาตกใจมากเขากระโดดขึ้นไปบนหลังคาร้านค้าแล้ววิ่งบนหลังคาไปอย่างผู้มีวรยุทธมุ่งตรงไปยังร้านค้าของนายหญิงถามบ่าวที่ยืนหน้าร้านพวกบ่าวบอกนายหญิงไปได้พักใหญ่แล้วน่าจะไปยืนรอรถม้านานแล้ว เขาขอกระดาษและพู่กันมาเขียนจดหมายอย่างรีบด่วนสองฉบับแล้วออกไปยืนที่หน้าร้าน ยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาทำเป็นวงกลมใส่ในปากเป่าออกมาทำให้เกิดเสียงหวีดแหลมๆดังขึ้น
สักพักนกก็โฉบลงมาจับแขนที่ยกขึ้นของเขา เขาผูกจดหมายไว้กับขานกนั้นแล้วโยนมันขึ้นฟ้าไป มองมันบินไป แล้วทำเช่นเดิมอีกครั้งมีนกตัวใหม่โฉบลงมาจับแขนเขาอีกครั้ง เขาผูกจดหมายไว้กับขานกแล้วโยนมันขึ้นฟ้าไปอีกครั้งยืนรอนกบนไปอีกทางหนึ่งของฟากฟ้า เขาส่งข่าวนี้ให้ท่านแม่ทัพและพี่น้องทหารทั้งหลาย ตัวเขาเป็นองครักษ์ขั้นสองที่รับหน้าที่ขับรถม้าให้ฮูหยินนั่งเท่านั้น เพราะต้องคุ้มกันแต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนกล้าทำร้ายฮูหยินหรือลักพาตัวฮูหยินท่านแม่ทัพไป
จากนั้นเขากระโดดขึ้นหลังคาและกระโดดข้ามหลังคาร้านค้าต่างๆกลับไปยังรถม้านั้น แล้วขับมันกลับไปที่จวน แล้วจูงม้าสีดำคู่กายโหนขึ้นคล่อมมันแล้วขี่มันออกจากจวนอย่างรวดเร็วเพราะต้องตามรถม้าที่ขับออกจากเมืองให้ทัน เขาตรวจดูพบรอยรถม้าที่่ข้างๆต้นไม้ที่นายหญิงมักจะยืนรอรถม้าประจำ เขาจึงเสี่ยงขี่ม้าไปเพื่อตรวจสอบดูและได้ส่งข่าวล่วงหน้าไปให้ทุกคนรู้แล้ว
เมื่อไฟริษยาที่สุมใจมากๆเข้านางไม่เคยผิดหวังเช่นนี้มาก่อนและไม่เคยที่ไม่ได้อะไรดังที่ใจนางปรารถนา หยางลี่ผิงจึงวางแผนการณ์ที่จะจัดการแก้แค้นหลินอิงฮัว ยิ่งตอนนี้หลินอิงฮัวมาเปิดร้านค้าขายของที่บางอย่างคล้ายๆกับร้านของนาง นำเข้าสินค้าจากเรือสินค้าเช่นนางมาขาย ทำให้ลูกค้าของนางหดหายไปเป็นจำนวนมาก ยิ่งทำให้นางคุมแค้นเพิ่มไม่ได้เข้าใจว่าชีวิตมันต้องมีเรื่องเช่นนี้เสมอ ต้องมีบางอย่างที่เราอยากได้แต่เราไม่อาจที่จะได้มา หรือต้องมีคู่แข่งบ้างในทุกๆอาชีพการงาน แต่นางซึ่งเป็นบุตรีคนเดียวถูกตามใจมาจนเคยตัวและไม่เคยมีอะไรที่อยากได้แล้วไม่ได้ดังใจนางผิดหวังครั้งนี้นางคิดว่านางถูกท่านแม่ทัพหลอกลวงให้มีความหวังแล้วก็พังความหวังนางลงในทันที แถมยังคิดว่าอิงฮัวหลอกลวงนางเข้าไปอีกว่าไม่ได้คิดอะไรกับท่านแม่ทัพ ทั้งๆที่อิงฮัวไม่เคยพูดกับนางเรื่องนี้ตรงๆเลยสักครั้ง พูดแค่เพียงแนะนำตัวว่าอิงฮัวคือเด็กในอุปการะของแม่ทัพเฉินเท่านั้น แต่หยางลี่ผิงเข้าใจไปเองว่านั่นคือการเสแสร้งของอิงฮัวที่จะเรียกร้องความสนใจจากแม่ทัพเฉินจึงแสร้งหนีออกไปจากจวน เพื่อแม่ทัพเฉินจะได้ยอมตบแต่งกับนางเสียที (นางไม่ได้คิดในมุมที่ว่าน
หลังจากแต่งงานกันแล้ว อิงฮัวก็ช่วยดูแลจัดการจวนเป็นอย่างดี นางรับเอาบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนจากพ่อบ้านเหยามาจัดการตามหน้าที่ของฮูหยินจนเรียบร้อย ด้วยนางมีนิสัยที่ละเอียดรอบคอบจึงทำงานนี้ได้ดีไม่มีปัญหาอะไร การจัดการบ่าวไพร่นั้นพ่อบ้านเหยาก็ทำได้ดีแล้วนางแค่ดูอยู่ห่างๆ และสั่งการแค่บางเรื่องเพราะทุกอย่างในจวนงานเป็นระบบที่ดีอยู่แล้ว และนางคุ้นเคยกับจวนนี้ดังบ้านของตนเองมาเนิ่นนานเพราะอยู่มาตั้งแต่สิบขวบ จึงสนิทสนมและรู้จักบ่าวไพร่ทุกคน จึงไม่ได้ปรับตัวอะไรเลย ผ่านการแต่งงานมาหลายวัน สามีก็เริ่มไปทำราชการข้างนอกบ้างตามปกติ ไปราชการต่างเมืองเป็นบางครั้งคราว แต่เป็นการไปกลับเช้าเย็นหรือบางครั้งก็ค่ำมืดแต่ไม่ได้นอนค้างที่ไหนเลยสักคืนเขาจะกลับมานอนกอดอิงฮัวทุกวันบางวันก็นอนกอดกันเฉยๆแล้วหลับไป อิงฮัวนอนซุกอกแกร่งนั้นนอนหลับฝันดีสบายทุกคืน สามีก็นอนหลับสบายนอนกอดนางไว้อย่างมีความสุขแต่มีคนผู้หนึ่งที่ในอกกลัดหนองมีความทุกข์และมีไฟริษยาสุมในอกเป็นอย่างมากกับชีวิตที่ลงตัวของทั้งสอง คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหยางลี่ผิง นางแม้จะเพิ่งรู้จักแม่ทัพเฉินเพียงไม่นานแต่นางหลงรักเขาอย่างจริงจัง นางเห็น
หลังจากที่อาบน้ำชำระกายให้กันและกันแล้ว ร่างหนาอุ้มคนตัวเล็กออกมาเช็ดตัวให้แล้วสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขาให้นาง เมื่อเขาจัดการตนเองแล้ว ก็จูงมือพากันออกไปกินข้าวที่ห้องโถงกลางเรือน พ่อบ้านเหยาทักทายอิงฮัวอย่างดีใจ“ นายหญิงกลับมาแล้ว ข้าดีใจจริงๆขอรับ ต่อไปอย่าไปจากที่นี่อีกนะขอรับ สงสารนายท่านตามหานายหญิงแทบทุกวันไม่ได้พักผ่อนเลย นายท่านดื่มสุราจนเมามายแทบทุกวันที่ตามหานายหญิงไม่พบ อย่าไปจากนายท่านอีกเลยนะขอรับ ”พ่อบ้านเหยาบอกกับนาง อิงฮัวเพิ่งรู้ว่าแม่ทัพเฉินดื่มเหล้าเมามายเพราะตามหานางไม่เจอ นางหันไปมองใบหน้าคมคายนั้น หน้าเขาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที กระแอมเบาๆ พ่อบ้านเหยาจึงรีบขอตัวออกไปทำงานที่ค้างอยู่ทันที สาวใช้ลำเลียงอาหารมาวางจนเต็มโต๊ะ และตักข้าวใส่ถ้วยวางตรงหน้าของทั้งคู่ และรินน้ำชาวางให้ทั้งคู่ที่ด้านซ้ายมือ แล้วไปยืนรอที่ด้านหลังเผื่อจะมีใครเรียกใช้ แม่ทัพเฉินคีบหมูทอดวางในถ้วยให้นาง“ อิงฮัวกินข้าวเถอะสายป่านนี้เจ้าน่าจะหิวมากแล้ว หมูทอดนี่อร่อยนะ เจ้าชอบกินไม่ใช่หรือ ”อิงฮัวเงยหน้ายิ้มให้เขา นางหายโกรธเขาตั้งแต่พ่อบ้านเหยาบอกว่าเขาตามหานางทุกวันและไม่เจอก็ดื่มเหล้าเมามา
แม่ทัพเฉินก้มลงหอมแก้มนวลปลั่งนั้นอย่างคิดถึงเหลือแสน เขาดีใจที่ได้นางกลับคืนมา เขาคิดว่านางคงยังมิมีบุรุษใดมากล้ำกลายคืนนี้เขาเห็นนางนอนในห้องเล็กๆนั้นโดยมีซื่อหลันนอนในห้องเดียวกัน และเขาให้คนไปสืบมาว่าเจ้าของร้านเป็นผู้ใดกันจนรู้ว่าคือหยางลี่ผิงเขาจึงรู้ว่านางจิ้งจอกร้ายนี่หลอกลวงเขาอย่างหน้าตายว่าไม่รู้ว่าอิงฮัวไปที่ใด นางซ่อนอิงฮัวเอาไว้จากเขาอย่างมิดชิดหากเขาไม่ให้คนตามเฝ้าเหลียวจงฝานจนได้รู้ความจริงก็จะหานางไม่เจออีกนาน เพราะนางไม่ยอมออกจากร้านแห่งนี้เลย ใบหน้าคมซุกไซร์ซอกคอหอมกรุ่นแล้วไล้เลียใบหูเล็กๆนั้นอย่างมันเขี้ยว แล้วยกตัวนางขึ้นถอดชุดนอนของนางออกจนพ้นตัวหมดไม่เหลือเสื้อผ้าติดกายนางแม้เพียงชิ้นเดียวเขาสำรวจร่างกายอวบอิ่มนั้นว่ามีใครมากล้ำกลายร่างอวบที่เป็นของเขานี้หรือไม่ นิ้วแกร่งสอดเข้าไปในรอยแยกของร่องอวบว่ามันยังคงคับแน่นอยู่หรือไม่ เขาพบว่านิ้วแกร่งของเขาสอดเข้าไปได้ยากยิ่งเหมือนมันไม่ได้มีอะไรเข้าไปกล้ำกรายมานานแล้ว คงจะมีเพียงเขาผู้เดียวที่ยังเป็นเจ้าของมันอยู่เหมือนเดิม ร่างหนายิ้มอย่างพอใจ เขาอ้าปากดูดดึงผลอิงเถาสีชมพูเข้มนั้น ดูดมันเข้าไปจนแก้มตอบ ดูดดึงเล
หลินอิงฮัวตะลึงงันที่เห็นเหลียวจงฝาน นางอึกอักไม่รู้จะตอบคำถามเข้าเช่นไร“ ข้ามาทำงานน่ะ เพราะว่าข้าไม่ได้อยู่ที่จวนแม่ทัพเฉินอีกแล้ว ท่านก็รู้ข้าเป็นเด็กกำพร้าท่านแม่ทัพเขาอุปการะมาตั้งแต่เด็กแต่บัดนี้ข้าเติบโตแล้ว อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตนเองจึงออกมาทำงานอย่างที่ท่านเห็นนี่แหละ ”เหลียวจงฝานอึ้งไปที่นางบอกว่าต้องการทำงานเลี้ยงตนเอง และเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า“ แล้วเจ้าทำไมต้องมาเป็นลูกจ้างเขาเล่าเงินได้เพียงน้อยนิดเมื่อไหร่จะตั้งตัวได้กัน ทำงานทั้งชีวิตเจ้าก็ไม่มีเงินซื้อจวนหรือบ้านเล็กๆเป็นของตนเองหรอก ” อิงฮัวถอนหายใจน้อยๆ“ ท่านพูดเหมือนไม่รู้ว่าข้าไม่มีสมบัติใดติดตัวเลยจะเอาทุนที่ไหนมาทำการค้าเล่า แถมยังไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ข้าไม่มีความรู้ว่าจะไปหาสิ่งของที่ไหนมาขาย ” เหลียวจงฝานรีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า“ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มาเป็นหุ้นส่วนกับข้าสิ ข้าออกทุนให้เจ้าและหาของมาเข้าร้านให้เจ้าด้วยเลย เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นบุตรชายคหบดีใหญ่ของเมืองนี้ ย่อมมีเงินทองและช่องทางหาสินค้าเข้าร้านให้เจ้าขายมากมายอยู่แล้ว แถมข้ายังมีตึกแถวมากมายหลายที่ให้เจ้าไปทำการค้าได้สบายเลือกได้เลยว่าอยากจะไปอยู่ที
จากนั้นเขาไปรอฟังข่าวที่จวน เมื่อถึงจวนสั่งให้ค้นทั่วทั้งเมืองว่ามีผู้ใดเห็นหญิงที่มีลักษณะเหมือนเมียเขาที่หายไปหรือไม่ จากนั้นเรียกทุกคนในจวนมาสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นว่ามีใครเห็นอะไรผิดปกติหรือไม่ให้พูดออกมาให้หมดเผื่อสิ่งที่ลอดสายตานั้นอาจจะเป็นประโยชน์บ้างก็ได้ แต่ก็ไม่มีใครเห็นอะไรนอกจากที่พ่อบ้านเหยาเล่าให้แม่ทัพเฉินฟังไปแล้ว เมื่อสอบถามบ่าวไพร่จนอ่อนใจแต่ไม่ได้ความคืบหน้าอะไร เขาหันหลังกลับเข้าไปในเรือนใหญ่ทรุดนั่งลงที่ในห้องโถงหน้าเรือน ในใจร้อนรุ่มกระวนกระวายเป็นที่สุด ห่วงเมียกลัวเกิดอันตรายขึ้นกับนาง และอีกอย่างกลัวมีบุรุษพานางหนีจากเขาไป ข้อนี้ยิ่งคิดขึ้นมาเขายิ่งโมโหอย่างมาก คิดจะมีชู้จะให้ชู้พาหนีหากเรื่องที่เขาคิดเป็นจริงจะจัดการให้หนักทั้งชายโฉดหญิงชั่วนั่น หลายวันผ่านไปก็ยังไร้วี่แววของนาง แม่ทัพเฉินกลุ้มใจอย่างมากแทบไม่เป็นอันทำอะไร งานราชการเขากลั้นใจทำไปตามหน้าที่ แต่เมื่อกลับจวนเขาเป็นดังเช่นนกปีกหัก อย่างนี้แล้วจะหาเมียที่ออกหน้าแล้วให้นางเป็นเมียลับอย่างนั้นหรือ ตอนนี้หากนางจะเป็นเมียออกนอกหน้าเขาก็ไม่สนใจคำผู้ใดแล้วหากได้นางกลับมาเขาจะยกย่องนางเป็นฮูหยินเพี
หลังจากแม่ทัพเฉินเสร็จราชการที่นอกเมืองก็รีบกลับจวนทันที ด้วยเขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของอิงฮัวเหมือนนางกำลังหลบหน้าเขา ตั้งแต่วันนั้นที่มีอะไรกัน เขายังไม่พบหน้านางเลย ให้บ่าวไปตามที่เรือนเล็กนางก็อ้างว่ามีเรื่องนั้นเรื่องนี้ต้องทำมากมายหากเสร็จงานแล้วจะไปหาเขาที่เรือนเอง แต่นางก็ไม่เคยมาเลยสักครั้งเ
ถึงแม้เขาจะยกย่องอิงฮัวให้เป็นฮูหยินของเขาออกหน้าออกตามิได้ แต่เขาก็จะรักให้หนักหนารักให้มากกว่าสตรีทุกคนของเขาอยากได้อะไรยกเว้นดาวและเดือนเขาจะหาให้นางให้ได้ ส่วนหยางลี่ผิงเขาจะให้นางเป็นฮูหยินออกหน้าของเขาเพื่อป้องกันการครหาของผู้อื่น เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ตกลงใจจะที่จะหาฤกษ์หมั้นหมายหยางลี่ผิ
แม่ทัพเฉินมองเด็กสาวใบหน้าหวานปานจะล่มเมือง ที่เอ่ยเชิญชวนให้เขาดื่มน้ำแกงของนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนหวานเขาจึงอดใจอ่อนไม่ได้ ยอมดื่มน้ำแกงของนางขณะที่อิงฮัวเดินไปด้านข้างโต๊ะที่ท่านแม่ทัพกำลังนั่งอยู่นางยกโถเทน้ำแกงลงในถ้วยเพื่อจะให้ท่านแม่ทัพดื่มนั้น นางสะดุ้มล้มนั่งลงบนตักของเขา นางตกใจตะลึงงัน
หลินอิงฮัวอายุได้เพียงสิบปีบิดาก็มาด่วนจากไปเพราะการออกไปรบคราหนึ่ง ด้วยสาเหตุที่เขาพุ่งเข้าไปรับลูกธนูแทนท่านแม่ทัพเฉินอี้หรานผู้บังคับบัญชาของเขาแล้วเสียชีวิตทันที ทิ้งหลินอิงฮัวเด็กอายุสิบปีไว้ผู้เดียวนางมีบิดาเพียงผู้เดียวเพราะว่ามารดาทิ้งนางและบิดาไปตั้งแต่ยังเล็กๆนางแทบจำมารดามิได้เลยด้วยซ้ำ







