บทที่ 5 เมียในความลับเช่นนั้นหรือ

ถึงแม้เขาจะยกย่องอิงฮัวให้เป็นฮูหยินของเขาออกหน้าออกตามิได้ แต่เขาก็จะรักให้หนักหนารักให้มากกว่าสตรีทุกคนของเขาอยากได้อะไรยกเว้นดาวและเดือนเขาจะหาให้นางให้ได้  

ส่วนหยางลี่ผิงเขาจะให้นางเป็นฮูหยินออกหน้าของเขาเพื่อป้องกันการครหาของผู้อื่น เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ตกลงใจจะที่จะหาฤกษ์หมั้นหมายหยางลี่ผิงเพื่อจะตบแต่งกับนางในอนาคต

แต่เขาก็มิได้เร่งรีบอันใดเพราะเขามีเมียอยู่แล้วเพียงแต่ไม่ได้บอกให้คนนอกรู้เท่านั้น จะมีแต่พ่อบ้านและบ่าวในจวนของเขาที่รู้ว่าอิงฮัวเป็นเมียของเขา เป็นเมียรักคนเดียวที่เขารักมากเท่านั้น

แต่นั่นมันเป็นความเข้าใจของแม่ทัพเฉินเพียงคนเดียว อิงฮัวมิได้เข้าใจง่ายๆเช่นบุรุษแบบเขา นางมิคิดอยากมีสามีร่วมกับผู้ใดหรอก หากสามีของนางมีนางเพียงคนเดียวมิได้นางก็จะไม่เอาบุรุษผู้นั้นมาเป็นสามีเด็ดขาด  

เมื่อคิดเช่นนั้นนางก็ทำตัวห่างเหินกับแม่ทัพเฉิน ไม่เคยไปหาเขาที่เรือนใหญ่เลย และพยายามออกไปนอกจวนให้มากไปก่อนที่เขาจะตื่นนอนด้วยซ้ำและกลับหลังจากที่เขาเข้านอนแล้ว ถึงกลับก่อนนางก็จ้างบ่าวดูต้นทางให้นางที่จะกลับเข้าจวนเพื่อไม่ให้แม่ทัพเฉินเห็นนาง 

บ่ายในวันหนึ่งหยางลี่ผิงได้มาหาแม่ทัพเฉินที่จวนแต่พ่อบ้านบอกว่าเขาออกไปราชการตั้งแต่เช้าแล้ว ขณะที่นางกำลังจะหันกลับไปสายตามองไปเห็นหลินอิงฮัวนั่งอยู่ที่ศาลาริมบึงบัว จึงถามพ่อบ้านว่าหญิงสาวที่งดงามผู้นั้นเป็นใครกัน พ่อบ้านบอกว่าหลินอิงฮัวเป็นเด็กในอุปการะของท่านแม่ทัพตั้งแต่เด็กๆแล้วแม่ทัพเลี้ยงนางเช่นหลานสาวผู้หนึ่ง

หยางลี่ผิงจึงเดินข้าไปหาเพื่อแนะนำตัวกับหลินอิงฮัว เมื่อนางเดินเข้าไปในศาลาริมบึงบัวนั้น อิงฮัวก็หันมาสบตากับนางเข้าพอดี หยางลี่ผิงจึงแนะนำตัวว่าเป็นคู่หมายของแม่ทัพเฉินที่บิดาและมารดาของแม่ทัพเฉินและบิดาของนางตกลงว่าจะหมั้นหมายไว้ให้กันแต่พอดีบิดามารดาของท่านแม่ทัพเสียชีวิตไปก่อน นางจึงเพิ่งมาหาท่านแม่ทัพ และท่านแม่ทัพก็จะหมั้นหมายกับนางในอีกไม่นานนี้ อิงฮัวตะลึงงันนางเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ ขนาดว่าท่านอาจะหมั้นหมายกับหญิงคนนี้อยู่แล้วก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับนาง ก็ใช่สินะนางไม่ได้เป็นอะไรกับเขานี่นา 

เมื่ออิงฮังคิดได้เช่นนี้นางยิ้มตอบหยางลี่ผิงน้อยๆ แล้วบอกว่านางเป็นเด็กในอุปการะของท่านแม่ทัพ ตอนนี้กำลังจะหาบุรุษเพื่อตบแต่งออกไป หยางลี่ผิงมีใครท่ีเหมาะสมพอจะแนะนำนางให้นางได้หรือไม่ หยางลี่ผิงยิ้มกว้างอย่างยินดี ตอนแรกนางระแวงและสงสัยในความสัมพันธ์ของท่านแม่ทัพกับเด็กในอุปการะ แต่เมื่อเด็กสาวบอกว่าต้องการตบแต่งออกจากจวนไปนางก็ยินดียิ่งนักอาจจะเป็นเพราะนางคิดมากเกินไป หญิงสาวที่งดงามผู้นี้คงจะเป็นแค่เด็กสาวในอุปการะจริงๆนั้นแหละ

“ ถ้าอย่างนั้นข้าจะแนะนำบุตรชายคหบดีที่ร่ำรวยให้เจ้าก็แล้วกันนะ แต่จะให้ดีเจ้าเคยได้ร่ำเรียนศาสตร์ทั้งสี่ของสตรีจนเชี่ยวชาญแล้วหรือไม่ เพราะมันสำคัญกับหญิงเช่่นเรามากนะ ถ้าหากอยากได้สามีที่มีตำแหน่งใหญ่โตหรือมีฐานะที่ดีเราต้องมีคุณสมบัติของสตรีที่ดีของยุคนี้ด้วย เจ้าเข้าใจหรือไม่ ”  อิงฮัวพยักหน้ารับ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ข้าจะหาครูที่เก่งและมีชื่อเสียยงเรื่องนี้มาสอนเจ้าเอง เจ้าจะออกไปเรียนกับครูที่บ้านของเขาสะดวกหรือไม่ ”

อิงฮัวก็พยักหน้ารับอีก นางอยากจะหาเรื่องออกไปจากจวนบ่อยๆอยู่แล้วจึงยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปติดต่อครูผู้นั้นให้เจ้าเองค่าเล่าเรียนข้าจะออกให้ด้วยเจ้าไม่ต้องกังวลอะไรเตรียมตัวไปเรียนอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าหากทุกอย่างพร้อมแล้ว ข้าจะให้คนมาส่งข่าวอีกครั้งนะ ”  อิงฮัวยิ้มอย่างยินดี

“ ขอบคุณท่านมากที่กรุณาช่วยเหลือข้า ข้าเป็นเด็กกำพร้ามิมีญาติผู้ใหญ่ สิ้นไร้ไม้ตอกหากท่านจะกรุณาช่วยหางานให้ข้าทำจะได้หรือไม่ หากว่ามีที่พักด้วยก็จะดีมากเลย ”

อิงฮัวถือเป็นโอกาสที่นางจะได้ออกไปจวนแม่ทัพแห่งนี้ “ 

หยางลี่ผิงยินดีอย่างยิ่ง นางต้องการกำจัดสตรีที่งดงามเช่นนี้ออกไปจากชีวิตของท่านแม่ทัพเฉินอยู่แล้ว นางไม่ต้องการให้หญิงใดอยู่ใกล้ท่านแม่ ยิ่งสวยงามปานจะล่มเมืองขนาดนี้เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

” งานอย่างนั้นหรือ ข้าพอจะมีร้านค้าที่เปิดใหม่ต้องการคนไปดูแลจัดการให้ ข้ามีบ่าวทำงานให้แล้ว เพียงแต่ต้องการคนไปควบคุมดูแลบ่าวที่ร้านแห่งนั้น และชั้นสามนั้นมีห้องว่างอยู่จะให้เจ้าไปอยู่ได้ฟรีโดยไม่คิดเงินเลย และให้เงินเดือนในการทำงานแก่เจ้าด้วย เจ้าอยากจะทำงานนี้หรือไม่ “

อิงฮัวยินดีอย่างยิ่ง นางพยักหน้าตอบรับทันที

” ข้าอยากทำ ท่านจะให้ข้าไปทำงานนี้ได้เมื่อไหร่ และขอย้ายไปนอนที่นั่นเลยได้หรือไม่" หยางลี่ผิงพยักหน้ารับ

“ งานนี้พร้อมให้เจ้าไปทำได้เลยทันที หากเจ้าสะดวกจะย้ายข้าวของในวันนี้ก็พร้อมข้าจะให้รถม้าที่ข้ามาด้วยนี้ไปส่งเจ้าถึงร้านเลย ” อิงฮัวพยักหน้ารับอย่างยินดี

“ ถ้าอย่างนั้นท่านรอสักครู่ข้าจะไปเก็บข้าวของและไปกันท่านเลย ”

จากนั้นอิงฮัวก็เดินไปที่เรือนหลังเล็กของนางแล้วเก็บรวบรวมข้าวของและบอกซื่อหลันให้เก็บข้าวของไปด้วยกันเลย ซื่อหลันอยากจะห้ามปราบแต่ด้วยเห็นความตั้งใจจริงที่จะอยากไปจากที่นี่ของอิงฮัวก็ห้ามไม่ลงนางจึงช่วยลงมือเก็บข้าวของอย่างรีบด่วน จากนั้นสองนายบ่าวก็เดินรวบรวมข้าวของทั้งหมดออกไปขึ้นรถม้าที่จอดรอที่หน้าจวนแม่ทัพทันที

เมื่อไปถึงร้านของหยางลี่ผิง ทั้งสองและบ่าวของหยางลี่ผิงช่วยกันขนข้าวของทั้งหมดขึ้นไปเก็บไว้บนห้องที่ชั้นสาม เมื่อขนข้าวของเรียบร้อยจนหมด หยางลี่ผิงมอบเงินให้อิงฮัวห้าตำลึงให้นางเบิกล่่วงหน้าจากค่าแรง เพื่อนางจะได้เอาไว้ใช้ซื้อหาข้าวของที่จำเป็นต้องใช้วันนี้

ส่วนของใช้ในครัวให้ใช้ในครัวด้านหลังของร้านได้เลยทุกอย่างใช้ได้ตามสบายเพราะคนที่นอนที่ร้านนี้มีเพียงอิงฮัวกับซื่อหลันเพียงสองคนเท่านั้น ส่วนบ่าวหญิงสองคนและชายหนึ่งคนให้ไปนอนที่จวนของนาง ถึงตอนเช้าก็เดินมาทำงานตอนเย็นก็กลับไปกินอาหารและนอนที่จวนของนางได้เลย มันสะดวกดีกับทุกฝ่าย

อิงฮัวชอบใจอย่างยิ่งนางมีห้องที่กว้างแม้จะไม่สะดวกสบายเท่าที่จวนของแม่ทัพเฉินแต่นางก็ไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว นางอยากออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยพยายามหลีกเลี่ยงการพบหน้าท่านแม่ทัพเฉินอีกไม่นานเขาจะตบแต่งกับหยางลี่ผิงแล้วคงจะลืมนางไปในไม่ช้า ซึ่งก็ดีกับทุกฝ่ายแล้วที่นางตัดสินใจเช่นนี้ อิงฮัวจึงเอ่ยบอกหยางลี่ผิงว่า

“ ขอแม่นางลี่ผิงอย่าได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย แม้แต่ท่านแม่ทัพเฉินได้ไหมเจ้าคะ หากมีผู้ถามก็บอกว่าข้าขอติดรถม้าของท่านไปลงที่ตลาดแล้วจะหารถไปนอกเมืองเอง ไม่ได้บอกท่านไว้ว่าจะไปที่ไหน ไม่ว่าใครถามก็อย่าบอกนะเจ้าคะ ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ข้าเป็นเด็กกำพร้าพึ่งพาผู้อื่นมาหลายปีแล้ว แต่ข้าไม่ได้เป็นญาติกับท่านแม่ทัพจึงไม่อยากรบกวนอะไรอีก อยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตนเอง ”  หยางลี่ผิงก็งง ๆ อยู่แต่ก็รับปากนางไป