ตอนที่ 24 สถานะ

❤️90%

"พี่นายณ์! พี่ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ!" ธีร์กระตุกตัวเล็กน้อย เหมือนโดนจับได้

"ตอนแรกก็ยืนถ่ายนอกหน้าต่างอยู่นั่นแหละ แต่พอเห็นธีร์เดินลงมา ก็เลยหันกล้องมาทางนี้แทน" นายณ์ตอบอย่างสบายๆ

"ลบออกเดี๋ยวนี้นะ! น่าอายจะตาย" ธีร์รีบลุกพรวดจะเข้าไปแย่งกล้อง แต่ถูกเมษาดึงแขนธีร์ให้นั่งลงข้างๆเหมือนเดิม

"เดี๋ยวก่อน... เมื่อกี้ภาพมันก็ไม่ได้แย่นะ ฉันว่าน่ารักดีออก มันคือความจริงใจของธีร์ ดูเป็นธรรมชาติกว่าฉากที่ตั้งใจแสดงหรือข้อความที่พิมพ์เอาตั้งเยอะเลย"

"เกิดอะไรขึ้นหรอครับ" โชเดินออกมาจากประตูห้องตัดต่อที่อยู่ไม่ไกล มองหน้าคนอื่นสลับไปมาด้วยสายตางงงวย

"มาถูกเวลาเลย เอาคลิปในนี้ไปตัดต่อให้หน่อย เย็นนี้ฉันจะเอาลงโซเชียลเลย" นายณ์ส่งกล้องให้โชทันที

"อ่อ... ได้เลยครับ" โชรับกล้องมาแบบงงๆ

"มันจะดีจริงๆ หรอครับ" ธีร์กระซิบเมษาอย่างไม่มั่นใจ

"รอดูเองเถอะน่า... ธีร์ไม่ได้แสดงซะหน่อย จะกลัวอะไรล่ะ"

"อืมม... จะนั่งใกล้กันอีกนานไหม ธีร์ถอยออกมาหน่อยสิ ชิดกันเกินไปแล้ว" นายณ์พูดขึ้นด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าธีร์กับเมษานั่งชิดกัน แถมมือของเมษายังวางอยู่ที่แผ่นหลังธีร์อีกด้วย

"ธีร์ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับพี่เมษานี่ครับ" ธีร์งงกับคำพูดนั้น

"แต่มันใกล้ชิดเกินไปหน่อยไหม พี่หวงนะ"

"แหมๆๆ... น้องน้อยของเราออกจะน่ารักขนาดนี้ แบ่งๆกันบ้างไม่ได้หรือไง" เมษาหัวเราะในลำคอ แกล้งเลือนมือไปโอบเอวธีร์แน่นขึ้นเล็กน้อย

"มานี่เลย!"

บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที นายณ์ก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทางท้าทายบวกหงุดหงิดนิดๆ เอื้อมมือดึงข้อมือของธีร์ขึ้นมา แล้วพาคนน้องเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของตนอย่างรวดเร็ว ทิ้งเมษาที่มีความงุนงงและรอยยิ้มสะใจไว้เบื้องหลัง

ภายในห้องของนายณ์

ประตูไม้สีเข้มปิดลงเบาๆ ตัดขาดเสียงจากภายนอก เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุม

นายณ์ก้าวผลักร่างธีร์จนหลังติดผนังเรียบ ก่อนจะกางแขนทั้งสองข้างคล่อมล้อมรอบร่างบางไว้อย่างแน่นหนา ไม่ให้หลบหนีไปได้

ธีร์สบตากับคนตรงหน้าด้วยแววตางุนงง ปะปนกับความตื่นกลัวเล็กน้อย

"พี่นายณ์... พาธีร์มาที่ห้องพี่ทำไม…" น้ำเสียงหลุดลอยแผ่วเบา

"ธีร์... ถึงพี่จะสะกดอารมณ์ได้ดีแค่ไหน แต่พี่ก็ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นธีร์โดนคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว" นายณ์กระซิบใกล้ๆใบหน้า "พี่รู้ตัวดีว่าตอนนี้พี่ยังไม่มีสิทธิ์หึงหวง แต่ความรู้สึกข้างใน... มันทนไม่ได้จริงๆ"

"พี่นายณ์..." ธีร์ตกใจในคำพูดที่ตรงไปตรงมา

"อย่าให้ใครมาใกล้ชิดโอบกอดธีร์อีก... เข้าใจไหม พี่ขอร้องล่ะ" เสียงทุ้มต่ำสั่นไหว เผยให้เห็นความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเข้มแข็ง

"พี่นายณ์... ไว้ใจธีร์ได้ไหมครับ" ธีร์ถามกลับอย่างนุ่มนวล พยายามมองทะลุสายตาคนข้างหน้า

"พี่... ไว้ใจธีร์สิ" นายณ์ตอบทันที "แต่พี่ไม่ไว้ใจคนอื่นมากกว่า"

ธีร์เม้มริมฝีปากบางเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง

"ธีร์สัญญาว่าจะระวังตัว จะพยายามไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก... โอเคไหมครับ"

"พี่ขอโทษด้วยนะ"

นายณ์ถอนหายใจระบายความตึงเครียดออกมา มือที่กางอยู่ข้างลำตัวคนน้องคลายความบีบคั้นลง

"พี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ จนเผลอใส่อารมณ์ออกไปเมื่อกี้ พี่ขอโทษ"

"พี่นายณ์….ชอบธีร์... มากขนาดนั้นเลยหรอครับ" ธีร์กลั้นหายใจชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจ

นายณ์หลับตาพลางยิ้มจางๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นสบตาคนน้องตรงหน้า

"ใช่... พี่ชอบธีร์มาก และก็หวงมากด้วย ถึงตอนนี้ธีร์อาจจะยังไม่มั่นใจในตัวพี่ แต่พี่อยากให้รู้ไว้ว่า... ทุกคำพูด ทุกการกระทำของพี่ ล้วนมาจากความจริงใจทั้งหมด"

คำพูดของนายก้องอยู่ในหัวธีร์ หัวใจพองโตที่ได้รับรู้ความรู้สึกลึกซึ้งของอีกผ่ายที่มีให้ตน

"ขอบคุณมากนะครับ" ธีร์กระตุกยิ้มมุมปาก ร่างบางก้าวเข้าหาคนพี่จนปลายจมูกชนกัน ธีร์กลั้นหายใจแน่น หลับตาลงสนิทก่อนจะยืดตัวสูงขึ้นเล็กน้อย ให้กลีบปากอ่อนนุ่มแตะเบาๆที่ริมฝีปากของนายณ์ เป็นจูบแรกที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก

นายณ์ชะงักนิ่งไปชั่วขณะ เหมือนหัวใจหยุดเต้นจากความประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าคนขี้อายจะกล้าจูบตนก่อนแบบนี้

ธีร์รีบถอยกลับมาทันทีเมื่อรู้ตัว ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาคนพี่ ความอายล้นเหลือจนแทบจะหายใจไม่ออก

"เดี๋ยวนี้…ใจกล้าขึ้นแล้วนะ" นายณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ สายตามองคนน้องด้วยความหลงใหล พลางยกมือขึ้นประคองคางกลมของอีกฝ่าย ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะบังคับให้ใบหน้านั้นเงยขึ้นมาสบตาตน

นายณ์ก้มหน้าลงประกบริมฝีปากอีกครั้ง กลีบปากค่อยๆเคลื่อนไหวลูบไล้อย่างนุ่มนวล มืออีกข้างเลื่อนลงไปโอบเอวบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ระยะห่างเกิดขึ้น ขณะที่บดขยี้กลีบปากน้อยๆด้วยจูบที่หอมหวาน ปลายลิ้นสอดเข้าไปในปากของอีกฝ่าย ล้วงเลื่อยสัมผัสกันไปมาราวกับต้องการกันและกัน เรียกร้องการตอบรับอย่างกระหาย

บรรยากาศที่อบอุ่นรอบกาย มีเพียงเสียงหายใจที่ถี่กระชั้นและความผูกพันที่เพิ่มขึ้น จูบดำเนินต่อไปในช่วงเวลาที่แสนหวาน ราวกับเวลาหยุดนิ่งอยู่ที่พวกเขาทั้งสองคน

นายณ์ถอนริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบา นิ้วมือยังลูบไล้แก้มเนียนอย่างนุ่มนวล สายตาคมกริบจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา เห็นธีร์หน้าแดงระเรื่อจนไล่ขึ้นถึงใบหู ความเขินอายที่ซ่อนไม่มิดทำให้คนพี่ดูจะประทับใจมาก

"ธีร์...คบกับพี่นะครับ?" นายณ์ใช้น้ำเสียงอ่อนโยน คำพูดที่ฟังดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้หัวใจของธีร์เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา

"ธีร์ทำอะไรไม่ค่อยเป็น แถมยังอ่อนแออีก พี่นายณ์รับธีร์ได้หรอครับ" ธีร์ถามเสียงแผ่ว มือบีบปลายเสื้อของตัวเองแน่น ไม่มั่นใจในตัวเอง

นายณ์ส่ายหน้าเบาๆ ก้มลงมองตาคนน้องตรงๆ เพื่อให้มั่นใจที่สุด

"ขอแค่เป็นธีร์ พี่รับได้ทุกอย่าง ถ้าธีร์ทำอะไรไม่ได้ขอให้บอก พี่จะทำให้เอง แล้วธีร์ก็ไม่ได้อ่อนแอ ธีร์เป็นคนเข้มแข็งมาก แต่พี่ก็จะคอยดูแลและปกป้องธีร์เอง พี่จะไม่ทำให้ธีร์เสียใจ พี่สัญญา"

"พี่นายณ์ต้องรักษาสัญญาด้วยนะครับ" ธีร์ตอบเสียงสั่นคลอนนิดๆ แต่แฝงไปด้วยความหวัง

"พี่จะรักษาสัญญาไปจนวันตายเลย"

"อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ! พึ่งจะคบกัน พี่ก็จะทิ้งธีร์แล้วหรอ" ธีร์รีบห้าม ท่าทางดูตกใจเล็กน้อยกับคำพูดที่ฟังดูหนักหน่วงเกินไป

นายณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ รู้สึกเอ็นดูจนห้ามไม่อยู่

"ธีร์ตกลงแล้วใช่ไหม"

"อืม..ธีร์ตกลงครับ..." คำตอบแผ่วเบาแต่ชัดเจนเพียงพอที่จะทำให้โลกของอีกฝ่ายสดใสขึ้นทันที

นายณ์ดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น ทั้งความดีใจและความรักที่สะสมมานานแผ่ซ่านออกมาทั้งตัว ธีร์กอดกลับ ราวกับว่าความสุขโอบล้อมร่างกายและหัวใจของทั้งคู่ไว้ และยากจะจากกัน

หลายวันต่อมา

ห้องประชุม

ในห้องที่ใช้ในการระดมความคิด แสงแดดยามสายสาดส่องลงมาที่พื้นใกล้กับโต๊ะไม้อัดใหญ่สีน้ำตาลอ่อน สมาชิกทุกคนนั่งประจำที่ ไอแพดของแต่ละคนเปิดจอค้างไว้พร้อมข้อมูลงาน ขวดน้ำดื่มเรียงรายเคียงข้างกับซองขนมที่เหลืออยู่ไม่มาก ทุกคนนั่งหันหน้าเข้าหากันรอฟังเรื่องที่นนท์กำลังจะกล่าว

นนท์เอื้อมมือเคาะเบาๆ บนโต๊ะเพื่อดึงความสนใจ ก่อนจะหันหน้ามองทุกคนรอบโต๊ะ

“เดือนนี้ยอดวิวของเราสูงขึ้นมาก ฉันคุยกับนายณ์แล้ว เราจะให้โบนัสกับทุกคน ที่ช่วยกันทำงานหามรุ่งหามค่ำ และคนที่เราต้องขอบคุณมากที่สุดก็คือธีร์” นนท์ยิ้มกว้างแฝงความภูมิใจ “ตั้งแต่ธีร์มาร่วมงานกับเรา ทริปของพวกเรามีสีสันและสนุกขึ้นมาก ต้องบอกไว้ก่อนว่า ดังแล้วห้ามแยกช่องไปไหนน้าา อยู่ร่วมงานกันไปนานๆ”

ธีร์รู้สึกเขินอาย ขยับตัวเล็กน้อยราวกับอยากหลบสายตาทุกคน

“พูดเกินไปแล้วครับ พวกพี่ๆเก่งกันต่างหาก”

“รับๆไปเหอะน่า ธีร์เป็นสีสันของพวกเราจริงๆนั้นแหละ” เมษาเอียงคอยิ้มกว้าง แววตาแสดงความเห็นด้วยอย่างชัดเจน

“ธีร์ไม่แยกช่องแน่นอนครับ” ธีร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเผลอเหลือบมองไปยังอีกฝั่งของโต๊ะ ทันทีที่สายตาพบกับนายณ์ หัวใจก็พลันเต้นแรงขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เป็นความเข้าใจที่สื่อถึงกันได้เพียงสองคน

“เรื่องสุดท้าย พี่จะถามความสมัครใจธีร์ ชวนธีร์มาเป็นหุ้นส่วนของเรา ธีร์โอเคไหม” นนท์เปลี่ยนอากัปกิริยาเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย แม้น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล

“หุ้นส่วน… มันจะดีหรอครับ” ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจ

“อืม…ฉันว่าก็ดีนะเพราะตอนนี้ธีร์เหมือนจะออกกล้องเยอะพอๆกับพี่นนท์ แถมแฟนคลับก็เยอะกว่าของไอ้นายณ์อีก ฉันไม่ขัดเลย” เมษาเอียงตัวพิงพนักเก้าอี้ มองธีร์ด้วยสายตาที่ชื่นชมอย่างเปิดเผย

“ธีร์อย่ามองด้อยค่าตัวเองสิ มองในมุมของคนอื่นบ้าง ตอนนี้นายเป็นคนดังคนนึงเลยนะ ไม่รู้ตัวหรอ” โชพูดแทรกขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ต้องการปลุกความมั่นใจ

“แต่ธีร์มีชื่อเสียงได้เพราะช่องของพวกพี่นะครับ ธีร์ไม่กล้าคิดว่ามันเป็นของธีร์เองหรอก” ธีร์กัดริมฝีปากเบาๆ พูดอย่างความอ่อนน้อม

“พี่ว่าธีร์คิดมากไปแล้ว” นายณ์เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล สายตาจับจ้องอยู่ที่คนรักด้วยความอ่อนโยน “พวกเราเป็นหุ้นส่วนกันหมดนั้นแหละ ธีร์ทุ่มเทกับการทำงานมาก พวกเราเห็นกันหมด ที่ชวนร่วมหุ้นไม่ได้เพราะธีร์ดังขึ้น แต่เพราะอยากให้ธีร์มองว่าช่องนี้ก็เป็นของธีร์เหมือนกัน เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”

ความกังวลในใจค่อยๆ จางหาย ธีร์หลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกลับ

“พี่นายณ์ว่าไง ธีร์ก็ว่างั้นครับ” น้ำเสียงฟังดูเขินอายจนแก้มแดงระเรื่อ

“งั้นก็เอาตามนี้ หลังจากนี้ธีร์จะไม่ได้เป็นเงินเดือนตายตัวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ แต่จะได้เป็นส่วนแบ่งที่เท่ากับทุกๆคน โอเคไหม” นนท์สรุปประเด็นสำคัญด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

“ครับ”

“ตอนนี้งานตัดต่อก็เหลือไม่มากแล้ว หลังจากเสร็จงานใครจะหลับบ้านก็กลับได้ มีเวลาว่างให้หนึ่งอาทิตย์ โอเคนะ”

“ครับ!!” เสียงตอบรับดังพร้อมเพรียงกัน ตามมาด้วยเสียงเฮฮาแห่งความดีใจที่ได้พักผ่อน

บรรยากาศในห้องอิ่มเอมไปด้วยความสุข พวกเขาต่างรู้ข่าวดีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของธีร์กับนายณ์ที่พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น มองทั้งสองคนด้วยสายตายินดี คิดว่าทั้งคู่คือคู่ที่เหมาะสม และความรักนี้ยิ่งทำให้ทีมของพวกเขาแน่นแฟ้นราวกับสายใยเดียวกันมากยิ่งขึ้น

2 วันต่อมา

หลังจากเสร็จงาน โช เมษา และนนท์ต่างแยกย้ายกลับบ้านเพื่อพักผ่อน เหลือเพียงนายณ์ที่อาสาอยู่เป็นเพื่อนธีร์ที่บ้าน ฝนยังคงตกกระหน่ำติดต่อกันหลายวันจนถนนและพื้นที่รอบบ้านข้างนอกดูเปียกชื้นและมืดครึ้ม ธีร์จึงไม่ได้ออกไปไหน ใช้เวลาทั้งหมดอยู่แต่ภายในบ้าน

ยามสายวันนั้น

เสียงฝนกระทบกระเบื้องหลังคาดังเป็นจังหวะเบาๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นหอมของข้าวสวยที่เพิ่งหุงกระจายไปทั่วครัว

“พี่นายณ์ทำอะไรกินหรอครับ” ธีร์เดินลงมาจากห้อง เข้ามายืนอยู่ข้างหลังนายณ์ มองท่าทางคล่องแคล่วของอีกฝ่ายด้วยสายตาไคร่รู้

“พี่กำลังหุงข้าวน่ะ ธีร์อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่ทำให้” นายณ์หันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดมือให้แห้ง

“ธีร์กินอะไรก็ได้ครับ”

“พี่สั่งเค้กสตอเบอรี่มาให้ อยู่ในตู้เย็นนะ”

“ขอบคุณครับ” ธีร์เดินลิ่วๆ เข้าไปเปิดตู้เย็น กำลังจะหยิบกล่องเค้กออกมาอย่างว่องไว

“ไม่รอกินหลังข้าวรึไง” นายณ์ท้วงขึ้นเบาๆ

“ธีร์กินตอนนี้เลยไม่ได้หรอคร้าบบ… น้าาาา พี่นายณ์…” ธีร์หันหน้ามาทำตาแป๋ว ขยับหน้าเข้าใกล้เล็กน้อย ในท่าทางออดอ้อนน่ารัก จนยากจะปฏิเสธ

“อ้อนน่ารักแบบนี้ พี่จะใจร้ายได้ยังไงล่ะ”

นายณ์ยิ้มยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะปลายจมูกคนน้องเบาๆ แพ้ทางความน่ารักโดยสมบูรณ์

“เดี๋ยวพี่ชงกาแฟให้”

“ขอบคุณครับ” ธีร์ถือจานเค้กไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ไม่นานนายณ์ก็ยกแก้วกาแฟที่ส่งควันอ่อนๆ มาวางตรงหน้า

“นี่กาแฟ ระวังร้อนนะ จิบเบาๆ”

“ถ้าไม่มีพี่นายณ์อยู่ด้วย ธีร์คงต้องสั่งข้าวกินทุกมื้อแน่เลย ไม่งั้นธีร์คงอดตาย” ธีร์พูดขณะจิ้มส้อมตัดเนื้อเค้กช้าๆ น้ำเสียงฟังดูเหงาๆ

“พี่ไม่ทิ้งให้ธีร์ลำบากหรอกน่า”