เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท

ข่าวลือเรื่องนักฆ่าลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทอีกครั้ง ทำให้แม่ทัพหยางได้รับโทษตามคำสัตย์ที่ได้ให้ไว้กับองค์ฮ่องเต้ การปกป้ององค์รัชทายาทจึงตกไปเป็นของหัวหน้าองครักษ์หย่งแทน

ศาลากลางสระบัวในเขตสวนบุปผาเป็นสถานที่อันงดงาม และเป็นสถานที่โปรดปรานขององค์รัชทายาทที่มักจะมานั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่

แต่สถานที่อันงดงามนี้กลับเป็นจุดนัดพบของคนสองคน ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าพวกเขาจะมานั่งอยู่ด้วยกันได้

ชาร้อนถูกกลืนลงสู่ลำคอระหง ลมวสันต์พัดผ่านส่งกลิ่นหอมดอกสาลี่ที่ปลูกบริเวณโดยรอบแถวนั้น

ตุบ

หลี่หลิ่งฟางวางจอกชาลงบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์องค์รัชทายาท นางมอบรอยยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุดให้กับชายหนุ่ม แต่ทว่า...

“พระชายาได้โปรดอย่ายิ้มแบบนั้น”

หลี่หลิ่งฟางหุบยิ้มลงทันควันราวกับเมื่อกี้ไม่มีอันใดเกิดขึ้น นางยกจอกชาขึ้นจิบดับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นในใจ

“องค์รัชทายาทมีเรื่องอันใดจะตรัสกับหม่อมฉันหรือเปล่าเพคะ ถึงได้เรียกหม่อมฉันมาเข้าเฝ้าพระองค์”

หวังจิ้งเสวียนเม้มปากมองจอกชาของตนตรงหน้า เขามีหลายคำถามมากมายที่อยากจะตรัสถามออกไป แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน อีกอย่างความสัมพันธ์ของพวกเขาที่ผ่านมาไม่ดีเท่าใดนัก

หลี่หลิ่งฟางเห็นว่าชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งเงียบ พอลองดูจากท่าทางก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง และความสัมพันธ์ของสองตัวละครนี้ไม่มีอันใดดีเลย

‘เจ้านี่พอเจอความเปลี่ยนแปลงก็ไปไม่เป็นสินะ เด็กน้อยจริง ๆ’

หลี่หลิ่งฟางไม่ได้เร่งให้ชายหนุ่มถามหรือพูดคุยกับตน เพราะว่าถ้านางได้กลับไปที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ตอนนี้ นางก็คงรู้สึกเบื่อหน่ายที่ไม่รู้จะทำอันใด เลยเลือกที่จะนั่งจิบชาเงียบ ๆ รอให้อีกฝ่ายตรัสขึ้นมาแทน

ทว่าความเงียบงันนี้กลับทำให้หวังจิ้งเสวียนวิตกกังวล จนเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาเหมือนสมองกำลังจะระเบิด

หลี่หลิ่งฟางที่รับรู้การเปลี่ยนแปลงของอารมณ์จากประสบการณ์ของตน นางจึงเป็นฝ่ายชวนคุยแทนเรื่องจะได้ดำเนินต่อไปอย่างง่ายดาย

“องค์รัชทายาทมิชอบชาสาลี่หรือเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนได้สติ “เปล่า เรามิได้มิชื่นชอบ”

“ถ้าเช่นนั้นพระองค์ทรงลองจิบชาสักนิดก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันมีเวลาว่างเหลือเฟือสามารถนั่งอยู่ตรงนี้ได้ตลอดทั้งวัน”

“อย่างงั้นหรือ...”

หลี่หลิ่งฟางมองพระพักตร์ยามสงบนิ่งของหวังจิ้งเสวียน แม้จะไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของตัวละครนี้ เพราะเป็นตัวประกอบที่จะโผล่มาช่วงที่นางเอกนิยายทุกข์ใจ และคนที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนแรกก็ คือ หวังจิ้งเสวียน

“...”

‘ช่วยเหลือนางเอกทุกอย่างตลอดที่มีปัญหา น่าจะได้บทพระรองสองก็ได้นะ คนเขียนก็ออกจะใจร้ายหน่อย ๆ ที่แต่งให้หมอนี่ไม่ได้รับความรักจากนางเอกเลย’

หลี่หลิ่งฟางนั่งทบทวนเนื้อเรื่องในหนังสือ และจากความทรงจำอันน้อยนิดของร่างนี้

ตัวประกอบถ้าถูกกำหนดให้รอดก็รอด แต่ถ้าถูกกำหนดให้ตายก็ตายง่ายดาย ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ล้วนเกิดขึ้นจากปลายนิ้วของนักเขียน โดยรังสรรค์เรื่องราวเพื่อชูบทให้กับตัวละครนำ และหน้าที่ชูบทจะเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ตัวประกอบมากมายในเรื่อง

หลี่หลิ่งฟางคิดแล้วก็พอทำใจได้ประมาณหนึ่ง ตอนนี้เรื่องราวของนิยายเรื่องนี้กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป เพราะตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ตายกลับยังมีชีวิตอยู่ถึงสองคน และดันเป็นตัวประกอบที่มีอำนาจเสียด้วย

ฉะนั้นเรื่องราวหลังจากนี้คงต้อง...

“...ยา พระชายา!”

หลี่หลิ่งฟางหลุดจากภวังค์ความคิดของตน ดวงตาดอกท้อช้อนขึ้นสบตากับดวงตาหงส์ของหวังจิ้งเสวียน

“พระชายาเป็นอันใดหรือเปล่า เราเห็นเจ้านั่งเหม่อลอยนานมาก หรือว่าเจ้ารู้สึกมิดีงั้นหรือ ให้เราตามหมอหลวงให้ดีหรือไม่?”

หลี่หลิ่งฟางส่ายหน้าตรัสกลับไปว่า “หม่อมฉันสบายดีเพคะ องค์รัชทายาทมิต้องทรงเป็นห่วง หม่อมฉันเพียงแค่นั่งคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยเพลินเฉย ๆ เพคะ”

“เป็นเช่นนั้นหรือ?”

“เพคะ” หลี่หลิ่งฟางยิ้มกลับ

หวังจิ้งเสวียนจ้องมองนิ่งตรัสขึ้นมาว่า “พระชายาเรื่องที่เราอยากจะพูดคุยกับเจ้ามีหลายเรื่องมาก จนเรามิรู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี แต่ว่าเราอยากพูดอย่างหนึ่งกับเจ้า”

หลี่หลิ่งฟางคล้ายจะเดาคำตอบออก แต่นางยอมทำเป็นไม่รู้เรื่องตรัสกลับไป “เรื่องอันใดหรือเพคะ?”

“เรา...เราขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา เรื่องที่เราใส่ร้ายเจ้าด้วย แล้วก็เรื่องที่เราเป็นพระสวามีที่แย่ยิ่งกว่าสุนัข”

หลี่หลิ่งฟางยังคงนั่งจ้องมองนิ่ง แต่ภายในใจกลับ...

‘ในชีวิตก่อนน่าจะเดาหวยให้ถูกแบบนี้บ้าง เผื่อข้าถูกรางวัลที่หนึ่งนอนตีพุงขึ้นอืดอย่างสบายใจเฉิบได้เลยนะ’

หลี่หลิ่งฟางคิดแล้วก็เศร้าใจเงียบ ๆ คนเดียว

หวังจิ้งเสวียนเห็นว่าไม่มีเสียงตอบกลับมา เขาก็พอจะเดาความรู้สึกของพระชายาออก หวังจิ้งเสวียนรู้ว่าพระชายานั้นรักตนอย่างจริงใจ ทว่าเขากลับทำลายความรักอันบริสุทธิ์ของนางกับมือของตนเอง

หวังจิ้งเสวียนไม่กล่าวโทษพระชายา หากนางต้องการที่จะหย่ากับเขา หวังจิ้งเสวียนจะทำทุกวิถีทางที่จะให้เสด็จพ่อออกราชโองการหนังสือหย่าให้กับนาง

“พระชายาหากเจ้าอยากจะหย่า เรายินดีจะ...”

“อยากถูกหวย”

“...”

หลี่หลิ่งฟางสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ดวงหน้างามขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู รีบพูดแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก

“มะ...หม่อมฉันหมายถึง...เอ่อ...มิใช่เพคะ! คือว่าองค์รัชทายาททรงตรัสว่าอันใดนะเพคะ?!”

หวังจิ้งเสวียนนั่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนตรัสขึ้นว่า “พระชายาหมายถึงเสี่ยงดวงงั้นหรือ?”

หลี่หลิ่งฟางไม่รู้ว่าเสี่ยงดวงที่องค์รัชทายาทหมายถึงคืออันใด นางจึงเออออตามน้ำไป

“ชะ...ใช่แล้วเพคะ! หม่อมฉันอยากเสี่ยงดวงมากเลยเพคะ”

“อ๋อ งั้นพระชายาตามเรามาสิ”

หลี่หลิ่งฟางยิ้มกลับไปให้ โดยไม่ได้ซักถามอันใดกับหวังจิ้งเสวียน และนั่นจึงเป็นความคิดที่ผิดอย่างมหันต์

-----

ณ ร้านเสี่ยงดวงฝูฝู

หลี่หลิ่งฟางยืนจ้องมองป้ายหน้าร้านมาครึ่งก้านธูปน่าจะได้แล้ว ก่อนหน้านี้ที่ให้กลับไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ ก็เผลอคิดว่าอาภรณ์ที่ตนสวมใส่ตั้งแต่เช้าคงเปรอะเปื้อนดินโคลนตอนถอนหญ้า

แต่ที่ไหนได้กลับพาออกมาข้างนอกวังหลวง และยังพามาสถานที่ที่ดูแล้วไม่น่าไว้ใจอีก

“เอ่อ...องค์รัชทายาทเพคะ ที่นี่มัน...”

“ร้านเสี่ยงดวงที่เราตรัสถึงไง เมื่อห้าวันก่อนเราเดินผ่านร้านนี้เห็นผู้คนต่อแถวกันยาวเหยียด เราว่าร้านนี้น่าจะให้โชคพระชายาได้นะ”

‘ไม่ๆๆ ไม่ใช่แล้ว มันเป็นพวกนักต้มตุ๋น นี่เจ้าดูไม่ออกหรือไงเนี่ย!’

หลี่หลิ่งฟางไม่ทันจะเอ่ยขึ้นมาห้าม ร่างของชายหนุ่มก็เดินนำลิ่วเข้าร้านไปแล้ว

กรี๊ดดดด!

หลี่หลิ่งฟางกรีดร้องอยู่ภายในใจ หันไปตรัสกับนางกำนัลของตนว่า “อันฉีพวกเราก็รีบตามเสด็จเข้าไปกันเถอะ”

“เพคะ”

กริ๊ง ~

กระดิ่งดังขึ้นทันทีที่มีผู้คนเดินเข้ามาภายในร้าน หลี่หลิ่งฟางนึกแปลกใจที่สมัยนี้มีสิ่งของแจ้งเตือนพ่อค้าแม่ค้าด้วย หรือไม่นักเขียนคงจับเขียนใส่เข้ามาให้สมเป็นร้านหลอกลวงชาวบ้าน

“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางมองเห็นหญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังร้าน นางเดินยิ้มแป้นมาที่หน้าโต๊ะที่ดูเหมือนเคาน์เตอร์ต้อนรับ

“มิทราบว่าคุณชายและคุณหนูทั้งสองต้องการสิ่งใด ร้านเรามีของให้คุณชายคุณหนูได้เลือกสรรมากมาย มิว่าจะเป็นของนำเข้าจากเมืองฝูฉี หรือของชิ้นนี้ที่นำเข้าจากเมืองจิน หรือว่าจะเป็นของชิ้นนี้ที่นำเข้ามาจากแคว้นเสวี่ยอิง”

หวังจิ้งเสวียนหันมากวักมือเรียกหญิงสาวที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง “ฮูหยินมาลองดูของพวกนี้สิ เราว่าเจ้าน่าจะชื่นชอบ”

หลี่หลิ่งฟางเดินไปยืนข้างพระวรกายขององค์รัชทายาท สายตาไล่มองของสามชิ้นที่แม่ค้าหยิบมานำเสนอ

‘ชอบอะไรล่ะ ของปลอมชัด ๆ’

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านข้างทำให้หลี่หลิ่งฟางหันไปมอง

“เป็นอย่างไร เจ้าชอบชิ้นไหนเราจะซื้อให้กับเจ้าเอง”

หลี่หลิ่งฟางได้แต่ยิ้มกลับไปให้และตรัสขึ้นมาว่า “หม่อมฉันอยากเดินชมบรรยากาศของเมืองหลวงก่อน ไว้พวกเราค่อยแวะกลับมาใหม่ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

หวังจิ้งเสวียนคิดตามก่อนจะผงกศีรษะให้

“เอาสิ เราตามใจฮูหยิน”

หลี่หลิ่งฟางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มเดินหายออกจากร้านไป

“อาฉีเจ้าก็ตามนายท่านออกไปก่อนเถิด”

อันฉีไม่รู้ว่าผู้เป็นนายของตนต้องการจะทำสิ่งใด นางจึงตอบรับและขอตัวออกไปรอด้านนอก

เมื่อภายในร้านหลงเหลือเพียงแค่สองคน หลี่หลิ่งฟางหันมาจ้องมองนิ่งที่นักต้มตุ๋นเอ่ยเสียงเย็นยะเยือกขึ้นมาว่า “คิดว่าของพรรค์นี้จะหลอกข้าได้งั้นหรือ? คงอยากได้เงินโดยใช้ทางลัดสกปรกพวกนี้ ระวังคอเจ้าจะหลุดออกจากบ่าด้วยน้ำมือของข้า รีบไสหัวไปจากเมืองหลวงซะ! ไม่สิ หากเจ้าคิดจะหลอกลวงผู้คนให้มาซื้อของของร้านเจ้า งั้นข้าจะจับเจ้ามาทรมานให้สมกับราคาที่เจ้าไปหลอกลวงผู้อื่นมา เจ้าคิดว่าอย่างไร”

“ยะ...ยอมแล้วเจ้าค่ะ! ได้โปรดอย่าตัดคอของข้าเลยเจ้าค่ะ ขะ...ข้าจะรีบเก็บของและไม่หลอกผู้อื่นอีกแล้วเจ้าค่ะ!”

“ดี ทำให้ได้อย่างที่เจ้าพูดล่ะ ข้าจะคอยติดตามการเคลื่อนไหวของเจ้าไม่ว่าเจ้าจะไปอยู่ที่ใด หากกลืนคำพูดเจ้าเตรียมบอกลาคอของเจ้าได้เลย” หลี่หลิ่งฟางทำท่าเฉือนคอขู่อย่างจริงจัง

หญิงสาววัยกลางคนผู้เป็นนักต้มตุ๋นล้มไปนั่งกองอยู่บนพื้นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

หลังจากที่ทำการข่มขู่เสร็จเรียบร้อย หลี่หลิ่งฟางก็เดินกลับออกมาจากร้าน

“พระชายาทำไมเจ้าเพิ่งจะออกมาล่ะ?” หวังจิ้งเสวียนเดินเข้ามาซักถามทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินออกมาจากร้าน

“หม่อมฉันแค่เดินดูของนิดหน่อย แต่ดูเหมือนไม่มีของที่หม่อมฉันชื่นชอบเลยเพคะ”

“งั้นหรือ เช่นนั้นเราพาเจ้าไปหาอันใดเสวยก่อนดีกว่า นี่ก็ยามอู่แล้วเจ้าคงหิวแล้วใช่...”

โครก! คราก!

เสียงท้องร้องดังขึ้นมาระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังพูดอยู่ หวังจิ้งเสวียนหันมาจ้องมองดวงหน้างามที่แดงก่ำอีกครั้งหนึ่ง

“อืม เจ้าคงหิวจะแย่แล้ว”

“...เพคะ”

-----