คืนเทศกาลหอมรัญจวน (nc)

บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าอบอวลไปด้วยเพลิงราคะ บทเพลงรักบรรเลงไปตามจังหวะที่ร่างสูงเป็นคนกำหนด เสียงเนื้อกระทบเนื้อปลุกเร้าให้อารมณ์ของทั้งคู่เดือดพล่าน

หวังจิ้งเสวียนกระแทกกระทั้นหนักหน่วงจนเตียงสั่นคลอน ดวงตาหงส์จ้องมองดวงหน้าหวานเชิดขึ้นเผยอริมฝีปากอวบอิ่มหอบหายใจถี่ ร่างอรชรดิ้นพล่านใต้ร่างบิดเร้าพร้อมครวญครางอยู่ข้างหู ยิ่งปลุกเร้าความป่าเถื่อนในตัวเขา

“อ๊ะ...อ๊า!”

หวังจิ้งเสวียนสอดมือเข้าใต้ข้อพับขาข้างหนึ่งแล้วยกค้างไว้ เขาผ่อนแรงขยับสะโพกช้า ๆ แต่เน้น ๆ

“อึก ไม่...ไม่เอาแบบนี้ อ๊ะ...เพคะ!”

เสียงปฏิเสธดังขึ้น ดวงหน้าแดงระเรื่อส่ายหน้าไปมา มือบางดันอกแกร่งขอให้เขาหยุดทำ

“ฟางเอ๋อร์ เจ้าพูดปฏิเสธ แต่ร่างกายของเจ้ากลับเรียกร้อง เช่นนี้เราควรทำอย่างไรดี หืม?”

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบที่ข้างใบหู ดวงหน้างามยิ่งแดงก่ำมากยิ่งขึ้น ร่างกายตอบสนองความปรารถนาในส่วนลึกของจิตใจมากกว่า ยิ่งส่วนหัวกระแทกโดนจุดร่างเล็กยิ่งเคลื่อนสะโพกหนีสัมผัสแสนรัญจวนเป็นระยะ

มือหนาทั้งสองข้างของหวังจิ้งเสวียนจับประคองเอวบาง พลางเคลื่อนสะโพกเนิบนาบอย่างต่อเนื่อง

“อ๊ะ! องค์รัชทายาท ดะ...ได้โปรด อย่า...อ๊ะอื้อ...อุ๊บ”

หวังจิ้งเสวียนโน้มใบหน้าไปประกบริมฝีปากหญิงสาว ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปตวัดเรียวลิ้นบาง สับเปลี่ยนกับการใช้โพรงปากดูดดึง

“อื้อ...อื้ม”

ฝ่ามือบางลูบไล้แผ่นหลังหนาอย่างอ่อนโยน ก่อนถูกยกร่างขึ้นนั่งคร่อมบนหน้าตักแกร่ง โดยไม่ทันตั้งตัวมือสองข้างยึดสะโพกให้กดลงมาอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ...อ๊า!!”

ลำคอระหงเชิดขึ้นส่งเสียงครางหวานกระตุ้นกำหนัดของชายหนุ่ม

หวังจิ้งเสวียนขบกรามแน่นโน้มใบหน้าขบกัดลาดไหล่บาง เพียงแค่ได้ยินเสียงครางหวาน เขาก็อยากจะอัดกระแทกให้สุดทาง แม้แต่ตอนนี้เขายังรับรู้ได้ถึงช่องทางรักที่ตอดรัดซ้ำ ๆ

หวังจิ้งเสวียนพาร่างบางนอนราบไปบนเตียง เขาดึงท่อนเนื้อออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่

“อ้ะอ๊า!!!”

เล็บถูกจิกเข้าที่แผ่นหลังหนาขีดข่วนเพื่อระบายความเจ็บ หยาดน้ำตาเอ่อล้นลอบดวงตาคู่สวย หวังจิ้งเสวียนโน้มใบหน้าจูบซับน้ำตาแผ่วเบา โดยที่ด้านล่างยังคงเร่งจังหวะ

หวังจิ้งเสวียนกระหน่ำใส่ไม่ยั้งจนอีกฝ่ายแทบทนไม่ไหว เขาสอดมือเข้าประคองศีรษะแล้วลูบไล้สลับฝังจมูกสูดดมจนชื่นใจ กระซิบชิดใบหูด้วยเสียงแหบพร่าชวนให้ขนกายลุกซู่

“ฟางเอ๋อร์...”

ทุกอณูแห่งความปรารถนาและไฟรักคุกรุ่นจนฉุดไม่อยู่ ไม่ใช่ผู้ใดก็ได้ แต่เพราะเป็นหลี่หลิ่งฟางต่างหาก หวังจิ้งเสวียนถึงหลงรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาโอบกอดร่างบางให้เข้ามาในวงแขน ลมหายใจสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว

เขาอยากเป็นผู้เดียวที่นางจะต้องจดจำไปชั่วชีวิต

เบื้องล่างกระแทกกระทั้นระรัวเร็วถี่ โน้มใบหน้าซุกไซ้ดมกลิ่นกายอันหอมกรุ่นจากซอกคอขาว เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นกระแทกเน้น ๆ สองสามครั้ง ธาราสวาทพวยพุ่งของเหลวมากมายใส่ภายในช่องท้องของอีกฝ่ายจนปริล้น ร่างเล็กกรีดร้องอีกทั้งเนื้อตัวยังเกร็งกระตุก

ร่างของหวังจิ้งเสวียนซบลงทาบทับร่างของหลี่หลิ่งฟาง โอบกอดร่างบางอย่างทะนุถนอม

เสียงหอบหายใจคลอเคล้ากับบรรยากาศบทรักอันเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความสุขได้สิ้นสุดลงเสียที

ฝ่ามือบางยกขึ้นลูบผมของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ส่วนอีกข้างตบหลังปุ ๆ เพื่อให้กำลังใจกับผลงานในวันนี้

“ฟางเอ๋อร์...”

เสียงทุ้มติดแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอวลความรัก

“เพคะ องค์รัชทายาท”

หวังจิ้งเสวียนขยับเขยื้อนตัวตนเอง ยันร่างให้ใบหน้าได้สบตากับหญิงสาวใต้ร่าง ยามสบตากับดวงตาดอกท้อกระจ่างใสที่สะท้อนภาพของตนทีไร หวังจิ้งเสวียนมีความสุขเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยายได้

ความสุขที่ได้รับจากนางที่หาไม่ได้อีกแล้วในชาตินี้

หากวันนั้นเลือกที่จะเชื่อหัวใจของตนเอง พวกเขาทั้งคู่คงเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุดในใต้หล้านี้

รอยยิ้มถูกประดับบนพระพักตร์หล่อเหลา ยิ่งขลับให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของหลี่หลิ่งฟางสั่นไหว

“องค์รัชทายาทตรัสเรียกหม่อมฉันทำไมหรือเพคะ?” หลี่หลิ่งฟางเอ่ยถามกลบเสียงหัวใจของตน

ทว่าหวังจิ้งเสวียนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมกลับได้ยินชัดเจน

“หัวใจเจ้าเต้นแรงขนาดนี้เชียวหรือ?”

“ได้โปรดอย่าตรัสถามเช่นนั้นเด็ดขาดเพคะ!”

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะชอบใจ “ฟางเอ๋อร์ของเราช่างน่ารักเสียจริง เพราะแบบนี้เราถึงรักเจ้าจนไปไหนมิได้เสียแล้ว”

หลี่หลิ่งฟางชะงักไปครู่ ก่อนที่นางจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เช่นนั้น ช่วยอยู่รักหม่อมฉันไปจนแก่เฒ่าเลยนะเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุมปาก “เราจะรักเจ้าจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มเดียวที่ทำให้หวังจิ้งเสวียนตกหลุมรัก

*****